นโยบายการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอไทย เพื่อการแข่งขันระดับโลก
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษานโยบายการส่งเสริมและพัฒนา อุตสาหกรรมสิ่งทอไทย 2) วิเคราะห์องค์ประกอบการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรม สิ่งทอไทยเพื่อการแข่งขันระดับโลก และ 3) ศึกษาแนวทางการกำหนดนโยบายการส่ง เสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอไทยเพื่อการแข่งขันระดับโลก ประชากรที่ใช้ในการ วิจัย คือ โรงงานอุตสาหกรรมสิ่งทอไทย จำนวน 4,265 โรงงาน กลุ่มตัวอย่าง คือ โรง งานอุตสาหกรรมสิ่งทอไทย จำนวน 600 โรงงาน ได้มาจากการสุ่มแบบแบ่งชั้น การศึกษา แนวทางการกำหนดนโยบายการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอไทยเพื่อการแข่ง ขันระดับโลก ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพโดยการวิจัยเอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ให้ ข้อมูลจำนวน 18 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบบันทึกเอกสาร 2) แบบ สอบถามความคิดเห็น 3) แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ข้อมูล ได้แก่ การวิเคราะห์เนื้อหา ค่าร้อยละ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์องค์ประกอบ
ผลการวิจัย พบว่า
1. นโยบายการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอไทย ซึ่งประกอบไปด้วย ทิศทางและเป้าหมายของนโยบาย ยุทธศาสตร์ แผนแม่บท ทั้งส่วนที่เป็นของรัฐบาล กระทรวงอุตสาหกรรม หน่วยงานภาครัฐที่อยู่ภายนอกสังกัดกระทรวงอุตสาหกรรมและหน่วยงานเอกชน มีทิศทางและเป้าหมายสำคัญ คือ เป้าหมายทางด้านการเจริญ เติบโตทางเศรษฐกิจโดยการสร้างขีดความสามารถในการแข่งขันและเป้าหมายทางสังคม และสิ่งแวดล้อม ส่วนระดับการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอไทยเพื่อการแข่งขัน ระดับโลกอยู่ในระดับปานกลาง
2. องค์ประกอบการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอไทยเพื่อการแข่งขัน ระดับโลก ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ คือ 1) ประสิทธิภาพการผลิต 2) คุณภาพ สินค้า 3) ข้อมูลการตลาด 4) แรงงาน 5) นโยบายระหว่างประเทศและกฎหมาย และ 6) ความสามารถในการแข่งขัน
3. แนวทางการกำหนดนโยบายการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอไทย เพื่อการแข่งขันระดับโลก คือการกำหนดนโยบายในแต่ละด้านตามองค์ประกอบการ ส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอไทยเพื่อการแข่งขันระดับโลก ทั้ง 6 องค์ประกอบ ดังนี้คือ 1) ด้านประสิทธิภาพการผลิต คือ การพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอตลอดห่วงโซ่ มูลค่าการเสริมสร้างความเข้มแข็งผู้ประกอบการ การส่งเสริมและพัฒนาการใช้วัตถุดิบใน ประเทศ และการส่งเสริมการผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม 2) ด้านคุณภาพสินค้า คือ การพัฒนาผลิตภัณฑ์เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่ม การสร้างนวัตกรรมและความคิดสร้างสรรค์ และ การสร้างตราสินค้าสัญชาติไทย 3) ด้านข้อมูลการตลาด คือ การตลาดเชิงรุกและการ พัฒนา การบริหารจัดการข้อมูล การมอบหมายหรือจัดให้มีหน่วยงานที่เป็นศูนย์กลางรับ ผิดชอบเก็บรวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมสิ่งทอ 4) ด้านแรงงาน คือ การยกระดับทุนมนุษย์เชิงบูรณาการ การพัฒนาทักษะแรงงานอุตสาหกรรมสิ่งทอ และ การบริหารจัดการแรงงานต่างด้าว 5) ด้านนโยบายระหว่างประเทศและกฎหมาย คือ การพัฒนานโยบายระหว่างประเทศและกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมสิ่งทอให้ สอดคล้องและเป็นประโยชน์ต่อการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอ และ 6) ด้าน ความสามารถในการแข่งขัน คือ การยกระดับปัจจัยพื้นฐานที่สำคัญเพื่อสนับสนุนการ สร้างสรรค์และการแข่งขันในเวทีสากล การเตรียมความพร้อมสู่การเปิดเสรี และการสร้าง โอกาสจากความร่วมมือในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน
Downloads
Article Details
- เนื้อหาและข้อมูลที่ลงตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
- บทความและข้อมูล ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำข้อมูลไปใช้ประโยชน์ในทางวิชาการ ขอให้อ้างอิงแหล่งที่มาด้วย
เอกสารอ้างอิง
ทิพพา เพิ่มลาภ. 2545. ความสามารถในการแข่งขันของอุตสาหกรรมสิ่งทอไทย. กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยนวัตกรรมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิริพร บุญสิน. 2542. ผลกระทบของข้อตกลงรอบอุรุกวัยที่มีต่ออุตสาหกรรมสิ่งทอไทย กรณีการยกเลิกโควตาสิ่งทอภายใต้ข้อตกลง MFA ของสหรัฐอเมริกาและสหภาพยุโรป. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สถาบันพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอ. 2546. รายงานการศึกษาฉบับสมบูรณ์ โครงการจัดทำแผนแม่บทอุตสาหกรรมรายสาขา (สาขาสิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม กระทรวงอุตสาหกรรม.
สินอัปสร กำแพงทอง. 2547. มาตรการและความต้องการในการปรับตัวของอุตสาหกรรมเครื่องนุ่งห่มไทยเพื่อเตรียมความพร้อมกรณีเปิดตลาดเสรีสิ่งทอ ปี 2548 ตามทัศนคติของผู้ประกอบการ. กรุงเทพมหานคร: สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
สุมิตรา วิวัฒน์นิมิต. 2547. การศึกษาศักยภาพในการส่งออกอุตสาหกรรมสิ่งทอไทย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม (สศอ.) กระทรวงอุตสาหกรรม. 2554. โครงการจัดทำและติดตามประเมินผลแผนการพัฒนาอุตสาหกรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน เศรษฐกิจอุตสาหกรรม.
อเนก เหล่าธรรมทัศน์. 2554. เหตุอยู่ที่ท้องถิ่น: ปัญหาการเมืองการปกครองที่ระดับชาติอันสืบเนื่องจากการปกครองท้องถิ่นที่ไม่เพียงพอ. กรุงเทพฯ: ศูนย์ศึกษาและพัฒนาการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อาชนัน เกาะไพบูรณ์ และพิสุทธิ์ กุลธนวิทย์. 2554. รายงานการศึกษาเรื่องการปรับตัว ของอุตสาหกรรมเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มไทยในยุคการค้าโลกเสรี. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
Anderson, James E. 2010. Public Policy-Making. Great Britain : Thomas Nelson and Sons Ltd.
Best, John W. 1981. Research in Education. New Jersey : Prentice Hall, Inc.
Comrey, A. L. & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis. Hillsdale, NJ: Erlbaum.
Daniel, D. 1961. 'Management information crisis', Harvard Business Review, September-October, pp.111-121.
Kaiser, H.F. 1974. An index of factorial simplicity. Psychometrika, 39, 31-36.
Porter, M.E. 1998. The Competitive Advantage of Nations. The Macmillan Press, London.
Sabatier, Paul. 2007. Theory of the Policy Process. 2nd Edition, Westview Press.
Tabachnick, B. G., & Fidell, L. S. 1996. Using multivariate statistics (3rd ed.). New York: Harper Collins.
