การจัดการแรงงานข้ามชาติเข้าเมืองผิดกฎหมาย 3 สัญชาติของไทย: การสำรวจทางกฎหมาย นโยบาย และทางเลือก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ศึกษาข้อกฎหมาย นโยบายและยุทธศาสตร์ที่ใช้ในการจัดการแรงงานข้ามชาติลักลอบเข้าเมือง 3 สัญชาติ (เมียนมาร์ ลาว กัมพูชา) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2554 พร้อมสังเคราะห์ผลกระทบอันเป็นสาเหตุแห่งความจำเป็นในการปรับเปลี่ยนมาตรการในการบริหารจัดการแก้ไขปัญหาแรงงานข้ามชาติลักลอบเข้าเมืองจากประเทศ เมียนมาร์ ลาว และกัมพูชาให้ได้ผลอย่างยั่งยืนและเสนอแนะมาตรการทางเลือกด้านกฎหมายและนโยบายการใช้แรงงานต่างชาติของไทยบนพื้นฐานของความสมดุลระหว่างความมั่นคงของชาติ ความจำเป็นต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและการเคารพสิทธิแรงงานข้ามชาติและสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิธีการวิจัยเอกสารและสนทนากลุ่มจากผู้มีประสบการณ์ในการทำงานด้านนี้ทั้งในระดับผู้บริหารและระดับผู้ปฎิบัติการโดยเป็นผู้ที่เคยทำงานในอดีตและผู้ที่ปฏิบัติหน้าที่ในปัจจุบัน
ข้อค้นพบจากการศึกษาสรุปได้ดังนี้ กฎหมายหลักที่ใช้ในการจัดการแรงงานข้ามชาติลักลอบเข้าเมือง 3 สัญชาติ (เมียนมาร์ ลาว กัมพูชา) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2554 ได้แก่ พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2522 พระราชบัญญัติการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ.2551 และพระราชกฤษฎีกากำหนดงานอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำ พ.ศ.2522 สำหรับ การจัดการแรงงานข้ามชาติลักลอบเข้าเมือง 3 สัญชาติ (เมียนมาร์ ลาว กัมพูชา) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2554 คือ การใช้อำนาจมติ ค.ร.ม.ผ่อนผันให้ผู้ลักลอบเข้าเมืองสามารถอยู่และขออนุญาตทำงานได้เป็นการชั่วคราวมาอย่างต่อเนื่องเป็นรายปีโดยมีการกำหนดจังหวัด ประเภทกิจการและจำนวนคนที่อนุญาตให้แรงงานข้ามชาติลักลอบเข้าเมือง 3 สัญชาติทำได้ โดยการนำมาจดทะเบียนแรงงาน ตรวจโรคและขอใบอนุญาตทำงาน และตั้งแต่ ปีพ.ศ. 2547 มีการกำหนดยุทธศาสตร์การบริหารจัดการแรงงานต่างด้าวทั้งระบบโดยการจดทะเบียนทำบัตรประจำตัวคนต่างด้าว มีการพิสูจน์สัญชาติผู้หลบหนีเมือง 3 สัญชาติ (เมียนมาร์ ลาว กัมพูชา) เพื่อปรับสถานภาพให้เป็นผู้เข้าเมืองถูกกฎหมายและมีการนำเข้าแรงงานจาก 3 ประเทศตามข้อตกลงตั้งแต่ปี พ.ศ.2549 เป็นต้นมา
แต่ผลการจัดการแก้ไขปัญหาการลักลอบเข้าเมืองของแรงงาน 3 สัญชาติ (เมียนมาร์ ลาว กัมพูชา) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2554 ยังไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากยังมีแรงงาน ที่เข้าเมืองผิดกฎหมายทำงานตามมติคณะรัฐมนตรีถึง 1,248,864 คน ขณะที่ผู้เข้าเมืองถูกกฎหมายโดยการพิสูจน์สัญชาติมี 276,432 คน และนำเข้าตามข้อตกลง 69,712 คนเท่านั้น จากการมีแรงงานลักลอบเข้าเมืองและทำงานผิดกฎหมายจำนวนมากส่งผลกระทบทั้งในด้านสังคม เกิดขบวนการการค้ามนุษย์ข้ามชาติ การละเมิดสิทธิแรงงานข้ามชาติและสิทธิมนุษยชน ขั้นพื้นฐานของแรงงานข้ามชาติ 3 สัญชาติทำให้โอกาสการมีงานทำของแรงงานไทยระดับล่างลดลง ทำให้อุตสาหกรรมไทยไม่มีการพัฒนาระบบการผลิตและสร้างนวัตกรรมของตนเองได้
ข้อเสนอมาตรการทางเลือกด้านกฎหมาย และนโยบายการใช้แรงงานต่างชาติของไทย คือ ประเทศควรลดการจ้างแรงงานต่างชาติไร้ฝีมือและทดแทนด้วยเทคโนโลยี เน้นการใช้แรงงานกึ่งฝีมือและแรงงานฝีมือแทน ใช้ระบบภาษีการใช้แรงงานต่างชาติและกำหนดมาตรฐานการใช้แรงงานต่างชาติให้เป็นมาตรฐานสากล
Downloads
Article Details
- เนื้อหาและข้อมูลที่ลงตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
- บทความและข้อมูล ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำข้อมูลไปใช้ประโยชน์ในทางวิชาการ ขอให้อ้างอิงแหล่งที่มาด้วย
เอกสารอ้างอิง
กรมการจัดหางาน. (2552). คู่มือการปฏิบัติงานการนาเข้าแรงงานต่างด้าวภายใต้ข้อตกลงว่าด้วยความร่วมมือด้านการจ้างแรงงานระหว่างรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทยและรัฐบาลแห่งชาติอื่น (Memorandum of Understanding: MOU). กรุงเทพฯ: กรมการจัดหางาน.
กระทรวงแรงงาน. (2548). สถานการณ์แรงงานปี 2547. ใน รายงานประจำปีกระทรวงแรงงาน 2548 ค้นเมื่อ 12 มิถุนายน 2554, จาก http://www.mol.go.th/academician/content/page.
________. (2550). สถานการณ์แรงงานปี 2549 ใน รายงานประจำปีกระทรวงแรงงาน 2550
ค้นเมื่อ 12 มิถุนายน 2554, จาก http://www.mol.go.th/academician/content/page.
________. (2551). สถานการณ์แรงงานปี 2550 ใน รายงานประจำปีกระทรวงแรงงาน 2551
ค้นเมื่อ 12 มิถุนายน 2554, จาก http://www.mol.go.th/academician/content/page.
________. (2555). สถานการณ์แรงงานปี 2554 ใน รายงานประจำปีกระทรวงแรงงาน 2555
ค้นเมื่อ 12 มิถุนายน 2554, จาก http://www.mol.go.th/academician/content/page.
กิตติพงษ์ จันทรสมบูรณ์. (2548). ความมั่นคงแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: กองการศึกษายุทธศาสตร์. ศยร.สรส.
กิริยา กุลกลการ. (2556). “การบริหารจัดการแรงงานในสิงคโปร์” โครงการวิจัยจับตาอาเซีย(สกว). ค้นเมื่อ 22 มีนาคม 2556, จาก http://pr.trf.or.th/Index.php?Option+com_content&view=art[cle&id=1612-ascan. insight…&catied=76.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฏีกา. (2552). กฎกระทรวง กำหนดค่าธรรมเนียมการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. 2552.ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 126 ตอนที่ 95 ก. 21 ธันวาคม 2552. ค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2554, จาก
http://www.doe.go.th/law1/ministerial-regulation13 pdf
________. (2554). กฎกระทรวงว่าด้วยการขอรับใบอนุญาต การออกใบอนุญาต และการแจ้งการทำงานของคนต่างด้าวพ.ศ. 2554. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 128 ตอนที่ 48 ก.13 มิถุนายน 2554. ค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2554, จาก
http://www.doe.go.th/law1/ministerial-regulation15 pdf
________. (2539). ประกาศกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม เรื่อง กำหนดงานที่ให้คนต่างด้าวทำตามมาตรา 12 แห่งพระราชบัญญัติการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. 2521 ทำได้. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 113 ตอนที่70ง. 29 สิงหาคม 2539. ค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2554, จาก http://www.doe.go.th/eu/minister.html.
________. (2536). พระราชกฤษฎีกากำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำ (ฉบับที่2) พ.ศ. 2536. ราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ หน้า 24 เล่ม 110 ตอนที่ 189.17 พฤศจิกายน 2536. ค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2554, จาก http://www.doe.go.th/eu/minister.html.
________. (2534). พระราชกฤษฎีกากำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำ (ฉบับที่3) พ.ศ. 2543. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม117 ตอนที่ 105ก. 15 พฤศจิกายน 2543. ค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2554, จาก http://www.doe.go.th/eu/minister.html.
________. (2548). พระราชกฤษฎีกากำหนดงานในอาชีพและวิชาชีพที่ห้ามคนต่างด้าวทำ (ฉบับที่4) พ.ศ. 2548. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 122 ตอนที่ 38 ก. 10 พฤษภาคม 2548. ค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2554, จาก http://www.doe.go.th/eu/minister.html.
________. (2551). พระราชบัญญัติการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. 2551. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม125 ตอนที่ 37ก. 22 กุมภาพนธ์ 2551. ค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2554, จาก http://www.doe.go.th/eu/minister.html.
สำนักงานแรงงานในสิงคโปร์. (2551). ข้อมูลพื้นฐานแรงงานในสิงคโปร์. สิงคโปร์: สำนักงานแรงงานในสิงคโปร์.
สำนักงานสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ. (2555). “ความรู้ด้านสิทธิมนุษยชน” ค้นเมื่อ 12 มกราคม 2555 จาก http://www.nhrc.org.th/2012/wb/th/contentpage.phplid=21.
สำนักงานแรงงานระหว่างประเทศ แผนกสารสนเทศ. (2555). “องค์การแรงงานระหว่างประเทศ (“ไอ แอล โอ)”. ค้นเมื่อ 29 มกราคม 2555 จาก http://www.ilo.org/wcmsps/group/public/-asia/-or-bankok/-srobangkok/documents/publication/wcms_125651pdf.
สำนักงานแรงงานระหว่างประเทศ. (2550). “สิทธิแรงงานข้ามชาติ”. สำนักงานแรงงานระหว่างประเทศ องค์การแรงงานระหว่างประเทศ. กรุงเทพฯ. ค้นเมื่อ 16 มกราคม 2555 http://www.ilo.org/asia/ library/sub.15.htm.
สำนักงานแรงงานระหว่างประเทศ. (2541). ปฏิญญาองค์การแรงงานระหว่างประเทศ ว่าด้วยหลักการและสิทธิขั้นพื้นฐานในการทำงาน (ILO Declarations of Fundamental Principles and Right at Work).
องค์การแรงงานระหว่างประเทศ. (2552). กรอบพหุภาคีขององค์การแรงงานระหว่างประเทศว่าด้วยการเคลื่อนย้ายถิ่นแรงงานข้ามชาติ: หลักการและแนวทางปฏิบัติที่ไม่มีผลผูกมัดว่าด้วยการย้ายถิ่นของแรงงานข้ามชาติบนพื้นฐานของสิทธิ. /ILO/Japan. โครงการระหว่างภูมิภาคขององค์การแรงงานระหว่างประเทศว่าด้วยการจัดการแรงงานข้ามชาติในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้: สำนักงานแรงงานระหว่างประเทศ ประจาภูมิภาคเอเชียและแปซิฟิก. กรุงเทพฯ: องค์การแรงงานระหว่างประเทศ.
ภาษาอังกฤษ
Faist, T. The Crucial Meso-level. (1997). International Migration Immobility and Development.T. Hammer, G. Brochmann, K. Tamas and T. Faist. Oxford: Breg Publishers.
________. (2 0 0 0). The Volume and Dynamics of International Migration and Transnational Social Spaces. Oxford: Clarendon Press.
Guilmoto, C.Z. and Sandorn, F. (2 0 0 1). The Internal Dynamics of Migration Networks in Developing Countries”. Population: An English Selection 13(2): 135-164.
ILO, International Migration Program. (2 0 0 6). Migrant Workers (Supplementary Provisions) Convention, 1 9 7 5 (No.143). ILO Multilateral Framework on Labour Migration; Non-binding principle and guidelines for a right-base approach to labour migrations. ILO. Ganeva: International Labour Office.
ILO, (1975). “Migrant Workers (Supplementary Provisions) Convention, (No.143)”.
ILO, (1949). “Migration For Employment Convention, (Revised), (No.79)”.
International Labour Organization. (n.d.). “Thailand Overview” Retrieved on 29/1/2012. Form http//www.ilo.org/public/English/region/asrd/Bangkok/arm/tha.htm.
Jessica, Hagen-Zanker. (n.d.). “Why do people migrate? A review of the theoretical literature” Working Paper, Maastricht Graduate School of Governance. Maastricht University, Netherlands.
Lee, E. (1996). A Theory of Migration. Demography. 3 (1): 47-57.
Lewis, W.A. (1 9 5 4). Economic Development with Unlimited Supply of Labour. The Manchester School, 22 (2): 139-191.
Piore,M.J. (1 9 7 9). Birds of Passage: migrant labor and industrial societies: Cambridge University Press.
Ranis,G.,& Fei, J.C.H. (1 9 6 1). Theory of Economic Development. The American Economic Review, 51 (4): 533-565.
Ravenstein, E. G. (1 8 8 5). The Law of Migration. Journal of Statistical Society of London, 48(2), 167-235.
United Nations. (1990). The United Nations Convention on the Protection of the Rights of All Migrant Workers and Members of Their Families.
