ผลการใช้รูปแบบการบริหารองค์กรแห่งนวัตกรรมทางวิชาชีพ เพื่อส่งเสริมความสามารถในการประยุกต์ใช้และความรับผิดชอบ วิทยาลัยการอาชีพสตึก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลการใช้รูปแบบการบริหารองค์กรแห่งนวัตกรรมทางวิชาชีพเพื่อส่งเสริมความสามารถในการประยุกต์ใช้และความรับผิดชอบ และ 2) ประเมินรูปแบบการบริหารที่พัฒนาขึ้น ประชากร คือครูผู้สอนสังกัดวิทยาลัยการอาชีพสตึก สำนักงานอาชีวศึกษาจังหวัดบุรีรัมย์ ในช่วงภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 52 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยแบ่งออกเป็น 2 ส่วนหลัก คือ ส่วนที่1 แบบประเมินพฤติกรรมการนำรูปแบบไปใช้ ซึ่งครอบคลุม 4 ด้านหลัก ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้เชิงรุก 2) การจัดการเรียนรู้เชิงรุก 3) ผลงานหรือชิ้นงาน และ 4) การประยุกต์ใช้และความรับผิดชอบของผู้เรียน นอกจากนี้ยังมี ส่วนที่ 2 แบบประเมินประสิทธิภาพของตัวรูปแบบการบริหาร สถิติพื้นฐานที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการใช้รูปแบบการบริหารมีผลการประเมินอยู่ในระดับมากที่สุด และ 2) ผลการประเมินรูปแบบการบริหารจัดการในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุดเช่นเดียวกัน ข้อค้นพบนี้สะท้อนให้เห็นว่า รูปแบบที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมอย่างยิ่งในการนำไปใช้เป็นแกนหลักเพื่อส่งเสริมความสามารถในการประยุกต์ใช้และความรับผิดชอบของผู้เรียน ตลอดจนสามารถใช้เป็นแนวทางต้นแบบในการพัฒนาสถานศึกษาแห่งอื่นๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรณัฏฐ์ สกุลกฤติ. (2562). นวัตกรรมการบริหารสถาบันอุดมศึกษาเอกชนตามแนวคิดทักษะการทำงานในอนาคต. ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ.
ขวัญชนก แสงท่านั่ง. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นสถานศึกษาแห่งนวัตกรรม ของโรงเรียนสังกัดเทศบาลเมือง อุตรดิตถ์. การค้นคว้าอิสระเสนอบัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยนเรศวร. พิษณุโลก.
คณะกรรมาธิการการศึกษาวุฒิสภา. (2567). รายงานการพิจารณาศึกษา เรื่อง การพัฒนาอาชีวศึกษาเอกชนตาม
สภาวการณ์ที่เปลี่ยนแปลง. ค้นจาก https://prt.parliament.go.th/items/36bb4125-520e-4851-96ff- 994a8474d510/full
ชวน ภารังกูล. (2556). การศึกษาความเป็นองค์กรนวัตกรรมของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานคณะกรรม การการศึกษาขั้นพื้นฐานในจังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฎหมู่บ้านจอมบึง. ราชบุรี.
ชูศรี วงศ์รัตนะ.(2550). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ณิรดา เวชญาลักษณ์. (2561). หลักการจัดการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นวชล สมบูรณ์สิน. (2564). รูปแบบการจัดการนวัตกรรมทางการบริหารในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร. พิษณุโลก.
ปรีชาญ เดชศรี. (2545). การเรียนรู้แบบ Active Learning : ทําได้อย่างไร. วารสารการศึกษาวิทยาศาสตร์คณิตศาสตร์ และเทคโนโลยี, 30(116), 53-55.
พรทิพย์ โอษฐิเวช. (2566). แนวทางการเสริมสร้างการเป็นองค์กรนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยา ลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. นนทบุรี.
พระราชบัญญัติพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา พ.ศ. 2562. (2562, 30 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 56 ก. หน้า 102-122.
พัฒน์ มาศนิยม, และ เดน ชะเนติยัง. (2560). ยุทธศาสตร์การพัฒนาโรงเรียนเอกชนสู่องค์กรแห่งนวัตกรรมการศึกษา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(2), 815–816.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2557). หลักการวัดและประเมินผลการศึกษา. กรุงเทพฯ: เฮาส์ออฟเคอร์มิสท์.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์, และ พเยาว์ ยินดีสุข. (2561). การเรียนรู้เชิงรุกแบบรวมพลังกับ PLC เพื่อการพัฒนา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รังสรรค์ ทบวอ, สนิท ตีเมืองซ้าย, และ พงศ์ธร โพธิ์พูลศักดิ์. (2565). ผลการใช้รูปแบบการเรียนแบบโครงงานออนไลน์ ที่ใช้เทคนิคความผูกพันของผู้เรียน สำหรับนักศึกษาอาชีวศึกษา. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏ มหาสารคาม, 19(3), 95–106. ค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/edurmu/ article/view/261138
วัชรี เกษพิชัยณรงค์ และน้ำค้าง ศรีวัฒนาโรทัย. (2555). การเรียนเชิงรุกและเทคนิคการจัดการเรียนการสอนที่เน้นการ เรียนเชิงรุกการอบรมเรื่องการเรียนการสอนเชิงรุก. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2562). หลักเกณฑ์และแนวปฏิบัติการจัดการอาชีวศึกษาระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพ และระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง: การจัดการอาชีวศึกษา. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยเทคนิคมีนบุรี.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการ เศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2553). การจัดการนวัตกรรมสำหรับผู้บริหาร (ฉบับปรับปรุง) (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2555). แผนแม่บทเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ของสำนักงาน เลขาธิการสภาการศึกษา (พ.ศ. 2555-2558) (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภา การศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). กรอบคุณวุฒิแห่งชาติ (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). แนวทางการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเชิงรุก : ถอดบทเรียนจากแนวคิด สู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: เอส. บี. เค. การพิมพ์ จำกัด.
สุภัชชา โพธิ์เงิน. (2562). นวัตกรรมการบริหารวิชาการโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานครตามแนวคิดการศึกษาเพื่อ อาชีพ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ:
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2561, 19 ตุลาคม). Beyond Schooling แพลทฟอร์มการเรียนรู้ เตรียมคนไทยสู่ศตวรรษที่ 21 [วิดีโอออนไลน์]. เอกสารประกอบการปาฐกถาพิเศษในฟอรั่มครูใหญ่ (Principal Forum) ในงาน EDUCA 2018, นนทบุรี. ค้นจาก https://www.educathai.com/videos/24
เสน่ห์ จุ้ยโต. (2548). การบริหารนวัตกรรมแนวใหม่. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อนุพงษ์ ชุมแวงวาปี. (2560). การพัฒนารูปแบบองค์การแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงาน คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา. ชลบุรี.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom (ASHE- ERIC Higher Education Report No. 1). Washington, DC: School of Education and Human Development, The George Washington University.
Hamel, G. (2007). The future of management. Boston: Harvard Business School Press.
Koontz, H. D., & O’Donnell, C. (1976). Principles of management: An analysis of managerial functions (6th ed.). New York, NY: McGraw-Hill.
Marlowe, B. A., & Page, M. L. (2005). Creating and sustaining the constructivist classroom (2nd ed.). Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Serdyukov, P. (2017). Innovation in Education: What Works, What Doesn’t, and What to Do about It? Journal of Research in Innovative Teaching & Learning, 10, 4-3. https://doi.org/10.1108/ JRIT-10-2016-0007.
Silberman, M. (1996). Active learning: 101 strategies to teach any subject. Boston. MA: Allyn and Bacon.
Taylor, F. W. (1911). The principles of scientific management. New York, NY: Harper & Brothers.
Theobald, E. J., Hill, M. J., Tran, E., Agrawal, S., Arroyo, E. N., Behling, S., ... & Freeman, S. (2020). Active learning narrows achievement gaps for underrepresented students in undergraduate science, technology, engineering, and math. Proceedings of the National Academy of Sciences, 117(12), 6476-6483.
Thurlings, M., Evers, A.T. and Vermeulen, M. (2015) Toward a Model of Explaining Teachers’ Innovative Behavior. Review of Educational Research, 85, 430-471. https://doi.org/10.3102/ 0034654314557949
