การบริหารจัดการชุมชนและที่พักสำหรับการท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์ กรณีศึกษา กลุ่มโฮมสเตย์บ้านบุ่งเข้ ตำบลหนองแสง อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
โฮมสเตย์จังหวัดนครนายกได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวในทุกช่วงสุดสัปดาห์หรือวันหยุดต่าง ๆ เนื่องจากเดินทางสะดวกและมีรูปแบบการท่องเที่ยวที่หลากหลาย และมาสัมผัสวัฒนธรรมชนบทผ่านการท่องเที่ยวรูปแบบโฮมสเตย์ ด้วยการท่องเที่ยวควบคู่ไปกับการพักค้างคืนในพื้นที่ โดยกลุ่มโฮมสเตย์บ้านบุ่งเข้ ตำบลหนองแสง อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก ได้มีการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและวิถีชีวิตแบบโฮมสเตย์ ภายใต้อัตลักษณ์วัฒนธรรมไทยพวน ได้รับมาตรฐานโฮมสเตย์ไทยและได้รับรางวัลชุมชนดีเด่นในด้านต่าง ๆ โดยศึกษาแนวคิดการบริหารจัดการกลุ่มโฮมสเตย์ ลักษณะพื้นที่ใช้สอยภายใต้ข้อกำหนดมาตรฐานโฮมสเตย์ไทยทั้ง 10 ด้าน แนวทางในการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน และศึกษาความต้องการของนักท่องเที่ยวและตัวชุมชนเอง ด้วยการสำรวจและสัมภาษณ์แบบมีส่วนร่วมกับหัวหน้ากลุ่มโฮมสเตย์และเจ้าของบ้านพักทั้ง 10 หลัง จำนวน 12 คน และสอบถามความต้องการของนักท่องเที่ยวจำนวน 100 คน
ผลการศึกษาพบว่า เป็นบ้านชั้นเดียวและสองชั้น มีรูปแบบของบ้านเป็นลักษณะก่ออิฐฉาบปูนและครึ่งไม้ครึ่งปูน มีห้องนอนแยกจากห้องของเจ้าของบ้านเป็นสัดส่วน มีบ้านพักที่สามารถรองรับผู้เข้าพักได้มากสุด คือ 20 คนต่อหลัง มีขนาดเฉพาะพื้นที่รองรับผู้เข้าพักมากสุด คือ 156 ตร.ม. คิดเป็น 7.8 ตร.ม. ต่อ 1 คน ส่วนบ้านพักที่สามารถรองรับผู้เข้าพักได้น้อยสุด คือ 4 คนต่อหลัง มีขนาดพื้นที่รองรับผู้เข้าพักน้อยสุด คือ 47 ตร.ม. คิดเป็น 11.75 ตร.ม. ต่อ 1 คน พื้นที่ใช้สอยภายในบ้านประกอบไปด้วย ห้องนอน ห้องน้ำในตัว ห้องโถง และห้องน้ำรวม มีพื้นที่ส่วนกลางที่ใช้ทำกิจกรรมและรับประทานอาหารอยู่บริเวณศูนย์กลางกลุ่มบ้านพักโฮมสเตย์ มีศาลากิจกรรมประจำหมู่บ้านรองรับจำนวนที่นั่งได้ 50 คน และศาลารับประทานอาหารส่วนกลางรองรับจำนวนที่นั่งได้ 150 คน ซึ่งการบริหารจัดการของกลุ่มโฮมสเตย์บ้านบุ่งเข้ ใช้หลักการแก้ปัญหาและพัฒนาในด้านต่าง ๆ ไปพร้อมกับกายภาพที่เกี่ยวข้องในทุกส่วนของชุมชน ด้วยการจัดการรูปแบบของบ้านพักให้มีความเรียบง่ายเป็นที่พักสัมผัสวัฒนธรรมชนบท จัดกิจกรรมต่าง ๆ ในพื้นที่ส่วนกลางของชุมชนเพื่อการจัดการที่ง่ายและแสดงถึงการมีส่วนร่วมของคนในชุมชน และการจัดการพื้นที่ในชุมชนในเชิงกายภาพ ดังเช่น ป้ายบอกทางบริเวณถนนเส้นหลัก ทางแยก และถนนเส้นรอง ป้ายบอกทิศทางต่าง ๆ ในชุมชน แผนที่ ทางเดิน เป็นต้น รวมไปถึงการปรับปรุงภูมิทัศน์ในชุมชนให้สะท้อนถึงอัตลักษณ์วัฒนธรรมของพื้นที่ เป็นการพัฒนาเชิงกายภาพไปพร้อมกับการท่องเที่ยวรูปแบบโฮมสเตย์ที่ยั่งยืนต่อไปได้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. กรมการท่องเที่ยว. สำนักพัฒนาบริการท่องเที่ยว. (2558). มาตรฐานโฮมสเตย์ไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กัสมา กาซ้อน. (2562). การพัฒนาโฮมสเตย์ด้วยนวัตกรรมการจัดการเพื่อความยั่งยืนบ้านปางมะขามป้อม จังหวัดเชียงราย. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 11(3), 270-290.
กิตติคุณ วงษ์จ้อย. (2561). การบริหารจัดการที่พักนักท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์โดยวิสาหกิจชุมชนบางน้ำผึ้ง. วารสารสาระศาสตร์, 2, 287-298.
ชิตวร ลีละผลิน และ ภัทรชนม์ รัชตะหิรัญ. (2561, กรกฎาคม-ธันวาคม). ปัจจัยสิ่งอำนวยความสะดวกของโฮมสเตย์ที่มีผลต่อความต้องการของนักท่องเที่ยวไทยที่อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 8(2), 1-12.
เนติวัฒน์ แก้วเทพ. (2561, มกราคม-มิถุนายน). การเปลี่ยนแปลงเรือนพื้นถิ่นลาหู่เพื่อการท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์ในอำเภอเมืองและอำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย. วารสารสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างวินิจฉัย, 17(1), 23-42.
ประจักร โกษาวัง. (2019). ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยสำคัญกับความภักดีเชิงพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อการท่องเที่ยวโฮมสเตย์ในเขตภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย. Journal of Modern Management Science, 12(1), 34-50.
เพลินพรรณ โชติพงษ์. (2560, มกราคม-มิถุนายน). ส่วนประสมทางการตลาดและกระบวนการตัดสินใจใช้บริการโฮมสเตย์ของนักท่องเที่ยวในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารวิชาการการตลาดและการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, 4(1), 105-119.
มนตรี เกิดมีมูล. (2561, พฤษภาคม-สิงหาคม). ปัจจัยที่มีผลต่อการเข้าพักที่โฮมสเตย์ในประเทศไทยของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ: กรณีศึกษา โฮมสเตย์ในเขตพื้นที่ภาคใต้. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 12(2), 110-120.
มณีรัตน์ สุขเกษม และ พิทักษ์ ศิริวงศ์. (2560, กรกฎาคม-ธันวาคม). การดำรงอัตลักษณ์ชาวไทยพวนของบ้านดงโฮมสเตย์ผ่านบริบทการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ, 19(1), 92-102.
ระชานนท์ ทวีผล. (2562, เมษายน-มิถุนายน). แนวทางการจัดการอัตลักษณ์โฮมสเตย์ไทย กรณีศึกษาจังหวัดเพชรบุรีและจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 14(48), 22-33.
รินรดา กุลีช่วย และ ปริญญา บรรจงมณี. (2561, พฤษภาคม-สิงหาคม). ความคาดหวังและการรับรู้ของนักท่องเที่ยวต่อมาตรฐานการจัดการที่พักแบบโฮมสเตย์ในจังหวัดชุมพร. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 13(2), 276-288.
สุภาภรณ์ ประสงค์ทัน. (2556, มกราคม-ธันวาคม). ทุนทางสังคมกับแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์: กรณีศึกษาชาวไทยพวน อ.ปากพลี จ.นครนายก. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 16, 225-235.
สุทธดา ขัตติยะ และ ณรงค์ ป้อมหลักทอง. (2019, January-April). ลักษณะการดำเนินงานและรูปแบบของโฮมสเตย์ในจังหวัดเชียงราย. Graduate School Journal, 12(1), 31-43.
สำนักงานคลังจังหวัดนครนายก. (2562). รายงานประมาณการเศรษฐกิจจังหวัดนครนายกปี 2563 และ 2564 (ฉบับที่ 4/2563). นครนายก: สำนักงานจังหวัดนครนายก.
World Tourism Organization. (2013). Sustainable tourism for development. Madrid: World Tourism Organization (UNWTO).
