การออกแบบผนังพืชพรรณที่เหมาะสมในการลดมลพิษทางอากาศ: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

บทคัดย่อ

มลพิษทางอากาศเป็นปัญหาสำคัญในเมืองขนาดใหญ่ โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีความหนาแน่นของการจราจร ซึ่งมักก่อให้เกิดการสะสมของฝุ่นละอองและก๊าซมลพิษ งานวิจัยฉบับนี้มุ่งศึกษารูปแบบการออกแบบผนังพืชพรรณที่เหมาะสมสำหรับการลดมลพิษทางอากาศในพื้นที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ การศึกษาประยุกต์ใช้แบบจำลอง ENVI-met ร่วมกับข้อมูลภาคสนาม เพื่อวิเคราะห์ผลกระทบของชนิดพืชพรรณ รูปแบบการติดตั้ง และสัดส่วนพื้นที่ปกคลุมที่แตกต่างกันต่อระดับความเข้มข้นของ PM2.5, PM10 และคาร์บอนไดออกไซด์ โดยจำลองการติดตั้งผนังพืชพรรณ 3 รูปแบบ ได้แก่ การปลูกระดับคนเดิน การปลูกในแนวนอนตามแนวชั้นอาคาร และการปลูกในแนวตั้งเว้นช่วง ครอบคลุมสัดส่วนพื้นที่ปกคลุม 25%, 50% และ 75% ของพื้นที่หน้าอาคาร และเลือกพืชพรรณ 3 ชนิดเป็นตัวแทนกลุ่ม LAI คือ ถั่วแขก สร้อยอินทนิล และจัสมินใบด่าง

ผลการศึกษาพบว่า ผนังพืชพรรณสามารถช่วยลดระดับฝุ่นละอองได้ในทุกกรณีเมื่อเทียบกับสภาพปกติ โดยการลดลงจะไม่เพิ่มขึ้นตามสัดส่วนพื้นที่ปกคลุม โดยรูปแบบแนวตั้งเว้นช่วง ในกรณีของพืชพรรณชนิดจัสมินใบด่าง ให้ประสิทธิภาพลด PM2.5 และ PM10 สูงที่สุด สามารถลดฝุ่นได้เกือบ 20% และพืชพรรณชนิดสร้อยอินทนิล ในรูปแบบการติดตั้งเดียวกันให้ผลที่ใกล้เคียงกัน ขณะที่การลดคาร์บอนไดออกไซด์ ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญระหว่างชนิดพืช ซึ่งสะท้อนว่า ประสิทธิภาพการลดมลพิษขึ้นอยู่กับปฏิสัมพันธ์ระหว่างการไหลของลมและโครงสร้างพืชมากกว่าปริมาณพื้นที่ปกคลุมเพียงอย่างเดียว