พฤติกรรมการใช้บริการรถสามล้อไฟฟ้ามูฟมี (MuvMi) ของผู้เดินทางในพื้นที่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและบริเวณใกล้เคียง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
รถสามล้อไฟฟ้ามูฟมี (MuvMi) เปิดให้บริการตั้งแต่ พ.ศ. 2560 และมีแนวโน้มขยายพื้นที่บริการเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะย่านมหาวิทยาลัยและอาคารสำนักงาน ซึ่งเป็นรูปแบบการเดินทางร่วมที่มีบทบาทต่อการดำเนินชีวิตของคนเมือง อย่างไรก็ตาม ยังไม่พบการศึกษาพฤติกรรมการใช้บริการรถสามล้อไฟฟ้ามูฟมี ในพื้นที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและบริเวณใกล้เคียง งานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมดังกล่าว และวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการใช้บริการกับการใช้พื้นที่ของผู้เดินทาง โดยใช้วิธีการสำรวจพื้นที่และแบบสอบถาม ครอบคลุมพื้นที่ศึกษา 3 เขต ได้แก่ เขตการศึกษาภายในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เขตพาณิชยกรรมและพื้นที่ต่อเนื่อง และเขตส่วนราชการให้เช่า
ผลการศึกษาพบว่า ผู้ใช้บริการส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุ 15–30 ปี และเป็นนักเรียน นิสิต นักศึกษา มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อกิจกรรมนันทนาการ การพบปะสังคม และการเดินทางระยะสั้นภายในย่าน พฤติกรรมการใช้บริการจึงมีลักษณะเป็นการเดินทางภายในชุมชน (community mode) และนิยมใช้บริการในช่วงนอกเวลาเร่งด่วนถึงช่วงเร่งด่วนเย็น เนื่องจากเลือกใช้บริการตามกิจกรรมมากกว่าการเดินทางในช่วงเร่งด่วนซึ่งมีข้อจำกัดด้านเวลารอ ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์พบว่า อายุ อาชีพ รายได้ และวัตถุประสงค์ในการเดินทาง มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับช่วงเวลาการใช้บริการ วันในการเดินทาง และค่าใช้จ่าย ในการเดินทาง โดยเฉพาะช่วงเวลาการใช้บริการและค่าใช้จ่าย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จุฑามาศ ศิริเกษ และมานะ ลักษมีอรุโณทัย. (2023). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการรถขนส่งสาธารณะระดับ Microtransit ของผู้เดินทางในกรุงเทพมหานคร : กรณีศึกษา รถสามล้อไฟฟ้า MuvMi. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 5(3), 303–320.
ชยางกูร เนื่องอำพร. (2565). พฤติกรรมการเดินทางด้วยรถโดยสารประจำทางท่าอากาศยานดอนเมือง. สาระศาสตร์, 1, 91–101.
ธัญลักษณ์ ศรีรัตนโชติ. (2557). แนวทางการออกแบบสถานีขนส่งมวลชนร่วม และการพัฒนาพื้นที่รอบสถานี กรณีศึกษาสถานีรถไฟฟ้าหมอชิต [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปัทมพร วงศ์วิริยะ. (2565). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการเดินทางเพื่อส่งเสริมการใช้ระบบขนส่งสาธารณะภายในเมืองขอนแก่น. วารสารสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างวินิจฉัย คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 21(2), 57–71. https://doi.org/https://DOI=10.14456/bei 2022.14
พนิต ภู่จินดา. (2556). ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับระบบขนส่งมวลชน. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร. (2562). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาระบบคมนาคมขนส่งของไทย ระยะ 20 ปี (พ..ศ. 2561–2580) ฉบับปรับปรุง. https://www.otp.go.th/post/view/4012
Banister, D. (2008). The sustainable mobility paradigm. Transport Policy, 15(2), 73–80.
Bian, F., Qiao, S., & Yeh, A. G. O. (2023, October). Mobility resilience: Transit-oriented development, ride-hailing, and car ownership. Transportation Research Part D: Transport and Environment, 123(3), 103924.https://doi.org/10.1016/j.trd.2023.103924
Bruton, M. J. (1975). Introduction to transportation planning. Hutchinson.
He, J., & Ma, T. Y. (2022). Examining the factors influencing microtransit users’ next ride decisions using Bayesian networks. European Transport Research Review, 14(1), 1-14.
Kokate, V. L., Bankar, D. S., Holmkhe, R. M. & Karandikar, P. B. (2018, July). E-Rickshaw present past and Future with reference to current transportation in India. In International Conference on Recent Innovations in Electrical, Electronics & Communication Engineering-(ICRIEECE) (Vol. 1, No. 01, pp. 1-15). School of Electrical Engineering, Kalinga Institute of Industrial Technology (KIIT), Bhubaneswar, India.
Liao, F., & Correia, G. (2022). Electric carsharing and micromobility: A literature review on their usage pattern, demand, and potential impacts. International Journal of Sustainable Transportation, 16(3), 269–286. https://doi.org/10.1080/15568318.2020.1861394
Liao, F., Vleugel, J., Böschans, G., Dissanayake, D., Thorpe, N., Bell, M., van Arem, B., & Correia, G. H. A. (2024). Mode substitution induced by electric mobility hubs: Results from Amsterdam. Transportation Research Part D: Transport and Environment, 129, 104118. https://doi.org/10.1016/j.trd.2024.104118
Limtanakool, N., Dijst, M., & Schwanen, T. (2006). The influence of socioeconomic characteristics, land use and travel time considerations on mode choice for medium- and longer-distance trips. Journal of Transport Geography, 14(5), 327-341. https://doi.org/https://doi.org/10.1016/j.jtrangeo.2005.06.004
Mao, Z., Wang, F., & Wang, D. (2022, November). Attitude and accessibility on transit users’ travel satisfaction: A person-environment fit perspective. Transportation Research Part D: Transport and Environment, 112, 103467. https://doi.org/10.1016/j.trd.2022.103467
Meyer, M. D., & Miller, E. (2001). Urban transportation planning: A decision-oriented approach (2nd ed.). McGraw-Hill.
Mouratidis, K., Ettema, D., & Næss, P. (2019). Urban form, travel behavior, and travel satisfaction. Transportation Research Part A: Policy and Practice, 129, 306-320. https://doi.org/https://doi.org/10.1016/j.tra.2019.09.002
Mwale, M., Luke, R., & Pisa, N. (2022). Factors that affect travel behaviour in developing cities: A methodological review. Transportation Research Interdisciplinary Perspectives, 16, 100683. https://doi.org/10.1016/j.trip.2022.100683
Newman, P., & Kenworthy, J. (1999). Sustainability and cities. Island Press.
Ortúzar, J. de D., & Willumsen, L. G. (2011). Modelling transport. Wiley.
Pramanik, M., & Rahman, M. S. (2020). Understanding the paratransit and Intermediate Public Transport (IPT) services in Rangpur city of Bangladesh: The case on e-rickshaws. Journal of Bangladesh Institute of Planners, 13, 89-110. DOI: 10.3329/jbip.v13i1.76803
Rahman, M. S., & Muhit, A. Z. M. S. (2023). Leisure activities of adolescents and the role of neighborhood open space: Evidence from Dhaka city. Jahangirnagar University Planning Review, 21, 1-16.
Replogle, M. (1992). Integrated transportation planning. (n.p.).
