การวางแผนทางการเงินเพื่อการอยู่อาศัยในวัยเกษียณ ของพนักงานมหาวิทยาลัยสายปฏิบัติการในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

บทคัดย่อ

พนักงานมหาวิทยาลัยสายปฏิบัติการในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นกลุ่มที่มีจำนวนมากที่สุดคิดเป็นร้อยละ 45 ของบุคลากรทั้งหมด เมื่อถึงวัยเกษียณย่อมหมายถึงรายได้ประจำที่เคยมีได้สิ้นสุดลง และอาจส่งผลต่อการอยู่อาศัยในวัยเกษียณ บทความนี้จึงมุ่งศึกษาการวางแผนทางการเงินเพื่อการอยู่อาศัยในวัยเกษียณของพนักงานกลุ่มนี้ ทั้งด้านการออมเงินและการเลือกที่อยู่อาศัย รวบรวมข้อมูลหลักจากแบบสอบถามพนักงานมหาวิทยาลัยที่มีอายุ 40 ปีขึ้นไป จำนวน 330 คน และวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ

ผลการศึกษาพบว่า (1) กลุ่มตัวอย่างมีรายได้เฉลี่ย 32,138 บาทต่อเดือน มีผู้ที่มีการวางแผนทางการเงินเพื่อการอยู่อาศัยหลังเกษียณร้อยละ 60.6 โดยเริ่มออมเมื่ออายุ 40 ปี และมีสัดส่วนเงินออมเฉลี่ยร้อยละ 25.16  ของรายได้ต่อเดือน ทั้งนี้ เมื่อทดสอบสมมติฐานจากข้อมูลกลุ่มตัวอย่าง พบว่าจะมีเงินออมเพียงพอต่อค่าใช้จ่าย 11,320 บาท เป็นระยะเวลาประมาณ 11 ปีหลังเกษียณ ทั้งนี้ กลุ่มตัวอย่างออมผ่านสหกรณ์ออมทรัพย์จุฬาฯ คิดเป็นร้อยละ70 และกองทุนสำรองเลี้ยงชีพคิดเป็น

ร้อยละ 66 ของพนักงานทั้งหมด (2) การวางแผนด้านที่อยู่อาศัยในวัยเกษียณ พบว่ามีผู้ที่ต้องการอยู่ในที่อยู่เดิมร้อยละ 64.2 ซึ่งในกลุ่มนี้กว่าร้อยละ 54.6 ยังคงไม่มีแนวคิดในการปรับปรุงที่อยู่อาศัย ในขณะที่ผู้ต้องการย้ายที่อยู่ร้อยละ 35.8 มีความต้องการย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดร้อยละ 71.2 (3) เมื่อเกษียณ กลุ่มตัวอย่างที่มีรายได้สูงต้องการนโยบายสนับสนุนเกี่ยวกับการออมและสร้างรายได้ ขณะที่กลุ่มตัวอย่างที่รายได้ต่ำกว่าต้องการนโยบายสนับสนุนการเข้าถึงแหล่งเงินและการมีที่อยู่อาศัย ทั้งนี้ กลุ่มตัวอย่างต้องการนโยบายส่งเสริมการออมเพื่อการอยู่อาศัยในวัยเกษียณตั้งแต่อายุน้อยกว่า 40 ปี และกลุ่มตัวอย่างร้อยละ 66 ที่ไม่เคยศึกษาการวางแผนการอยู่อาศัยหลังเกษียณ

ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า พนักงานมหาวิทยาลัยสายปฏิบัติการส่วนใหญ่แม้จะเริ่มต้นออมและวางแผนเพื่อการอยู่อาศัยในวัยเกษียณแล้ว แต่ส่วนใหญ่ยังไม่มีความรู้ด้านนี้มากนักและต้องการให้มหาวิทยาลัยมีนโยบายสนับสนุนการออมและการวางแผนการอยู่อาศัยหลังเกษียณ ทั้งด้านความรู้และกลไกสนับสนุนตั้งแต่ช่วงก่อนอายุ 40 ปี