แนวทางการพัฒนาที่พักอาศัยของกิจการการดูแลผู้สูงอายุหรือผู้มีภาวะพึ่งพิง ที่มีหลายสาขา กรณีศึกษา บ้านลลิสา สาขาลำปาง ป่าแดดเชียงใหม่ และ บางนา

บทคัดย่อ

ประเทศไทยกำลังประสบกับการเปลี่ยนผ่านทางโครงสร้างประชากรสู่สังคมที่มีอายุเฉลี่ยสูงขึ้น โดยมีการพยากรณ์ว่าภายใน พ.ศ. 2573 ประชากรสูงอายุจะมีสัดส่วนเพิ่มขึ้นเป็น 19% ของจำนวนประชากรทั้งหมด ปรากฏการณ์ดังกล่าวเกิดจากการลดลงของอัตราการเจริญพันธุ์และการยืดอายุขัย ซึ่งนำไปสู่ความต้องการบริการดูแลสำหรับผู้สูงอายุและการเพิ่มขึ้นของโอกาสทางธุรกิจในด้านนี้ ดังนั้นจึงเป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องมีการกำหนดนโยบายและวางแผนการที่เหมาะสมเพื่อรองรับและจัดการกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและประชากรนี้อย่างมีประสิทธิผล บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความต้องการของผู้สูงอายุ ลักษณะทางกายภาพทั้งภายในและภายนอก ปัญหาจากการใช้งาน และเสนอแนะแนวทางในการพัฒนาศูนย์ดูแลผู้สูงอายุที่มีหลายสาขาต่อไป โดยใช้วิธีการสำรวจกรณีศึกษาทั้ง 3 สาขา มีการลงพื้นที่สำรวจทั้ง 3 สาขา การสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้อง 30 ท่าน คือผู้ประกอบการ ผู้จัดการสาขา รวมถึง ผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลผู้สูงอายุ มีระเบียบวิธีวิจัย 3 ขั้นตอนหลัก คือการเก็บรวบรวมข้อมูล สร้างเครื่องมือวิจัย และวิเคราะห์ผล

การศึกษาในวิทยานิพนธ์นี้เผยว่า ปัจจัยที่สำคัญต่อการพัฒนาศูนย์ดูแลผู้สูงอายุ ได้แก่ สุขภาพ ระดับรายได้ และสถานที่ตั้งของศูนย์ดูแลผู้สูงอายุ โดยการศึกษาโครงการบ้านลลิสา สาขาลำปาง ป่าแดดเชียงใหม่ และบางนา ทำให้พบว่า การมีหลายสาขาของศูนย์ดูแลผู้สูงอายุไม่ใช่เพียงช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือให้กับศูนย์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการมอบบริการพิเศษที่เหนือกว่าศูนย์ดูแลผู้สูงอายุทั่วไป เช่น การส่งต่อผู้สูงอายุและบุคลากรภายในองค์กร ทั้ง 3 สาขาตั้งอยู่ใกล้ชุมชน โดยห่างจากโรงพยาบาลไม่เกิน 3 กิโลเมตร เพื่อความสะดวกในการส่งต่อผู้สูงอายุ และห่างไกลจากมลภาวะทางเสียงและอากาศ ในส่วนของลักษณะกายภาพอาคาร บ้านลลิสาให้ความสำคัญกับห้องพักรวมอย่างมาก ซึ่งมีขนาดไม่ต่ำกว่ามาตรฐาน 9 ตารางเมตรต่อเตียง และมีลักษณะโปร่งสบาย ช่วยให้ผู้สูงอายุสามารถอยู่อาศัยอย่างสะดวกสบาย และผู้ดูแลสามารถมองเห็นและดูแลผู้สูงอายุได้อย่างทั่วถึง