เจดีย์ทรงถะ วัดกู่เต้า เชียงแสน: สัญลักษณ์จักรวาลและร่องรอยอิทธิพลจีนในพุทธศิลป์ล้านนา
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์เจดีย์ทรงถะ วัดกู่เต้า เชียงแสน จังหวัดเชียงราย โดยมุ่งเน้นสองประเด็นหลัก ได้แก่ การวิเคราะห์รูปแบบทางสถาปัตยกรรมและเปรียบเทียบกับรูปแบบเจดีย์ทรงถะในภูมิภาคอื่น ๆ ที่ได้รับอิทธิพลจีน และการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบทางสถาปัตยกรรมกับแนวคิดสัญลักษณ์จักรวาลตามคติพระพุทธศาสนาที่ปรากฏในเจดีย์ทรงถะ วัดกู่เต้า เชียงแสน
ผลการศึกษาพบว่า เจดีย์ทรงถะที่วัดกู่เต้า ซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้ายอดเชียงรายราวปี พ.ศ. 2031–2040 อาจเกิดขึ้นจากการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับจีนในช่วงที่ล้านนามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับจีนในราชวงศ์หมิง ดังปรากฏหลักฐานสำคัญหนึ่ง ในจดหมายเหตุราชวงศ์หมิงของจีนว่า คณะทูตจากเชียงใหม่ได้เดินทางไปขอให้รับรองพระเจ้ายอดเชียงรายเป็นกษัตริย์สืบต่อจากพระเจ้าติโลกราช ส่วนการศึกษาแนวคิดจักรวาลในองค์ประกอบของเจดีย์ทรงถะ วัดกู่เต้า เชียงแสน สามารถจำแนกได้เป็น 4 ส่วน คือ 1) ส่วนฐานเจดีย์เปรียบเสมือนกามาวจรภูมิ ได้แก่ เดรัจฉานภูมิ 4 มนุสสภูมิ 1 และเทวภูมิ 6 เป็นภพที่ยังติดอยู่ในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส และธรรมารมณ์ 2) ส่วนองค์เจดีย์ทรงถะซ้อนชั้นแสดงถึงรูปาวจรภูมิ 16 และอรูปาวจรภูมิ 4 เป็นภพของพรหมผู้เข้าถึงสมาบัติ 3) ส่วนยอดเจดีย์สื่อถึงโลกุตระภูมิ เป็นภาวะของพระอริยบุคคลผู้ถึงมรรค ผล และนิพพาน และ 4) ส่วนเม็ดน้ำค้างบนยอดสุดเปรียบดั่งพระนิพพาน คือการดับกิเลสทั้งปวง พ้นจากสังสารวัฏ และการเข้าสู่อนุปาทิเสสนิพพาน
คุณค่าของการศึกษาครั้งนี้จึงเป็นการตีความเจดีย์ทรงถะล้านนาในฐานะสื่อกลางระหว่างความเชื่อเชิงจักรวาลวิทยากับอิทธิพลวัฒนธรรมต่างถิ่น สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการอนุรักษ์และฟื้นฟูมรดกทางสถาปัตยกรรมล้านนาด้วยความเข้าใจที่ลึกมากยิ่งขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2561). เอกสารคำอธิบายประกอบภาพ : เจดีย์วัดกู่เต่า อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. สำนักโบราณคดี กรม.
เกรียงไกร เกิดศิริ. (2559). สัญลักษณ์ในสถาปัตยกรรมศาสนาของล้านนา. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
จิรศักดิ์ เดชวงค์ญา. (2539). พระเจดีย์เมืองเชียงแสน. สุริวงศ์บุ๊คเซ็นเตอร์.
จิรศักดิ์ เดชวงค์ญา. (2564a). เจดีย์ล้านนา. หจก.ดาราวรรณการพิมพ์.
จิรศักดิ์ เดชวงค์ญา. (2564b). มโนทัศน์จักรวาลในเจดีย์ล้านนา. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เชษฐ์ ติงสัญชลี. (2555). เจดีย์ในศิลปะพม่า-มอญ. สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.
เชษฐ์ ติงสัญชลี. (2565). ปราสาทในเอเชียตะวันออก. มติชน.
Chiangrai Focus. (2566, 8 มิถุนายน). “วัดกู่เต้าเชียงแสน” เรื่องเล่าเจดีย์แอนิเมชั่นแห่งเชียงแสน. https://www.chiangraifocus.com/22565/
นิธิพันธ์ วิประวิทย์. (2562). ระหว่างบรรทัด สถาปัตย์แดนมังกร. มติชน.
National Geographic ฉบับภาษาไทย. (2564, 27 ธันวาคม). จิตวิญญาณของกังฟู วัดเส้าหลินในปัจจุบัน. https://ngthai.com/cultures/39452/saolinincurrentwave/
ประเสริฐ ณ นคร. (2542). พุทธศิลป์สมัยต่าง ๆ ในประเทศไทย. สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.
ประเสริฐ ณ นคร. (2547a). พุทธศิลป์ภาคเหนือ : การพัฒนาและแปรเปลี่ยนในบริบทสังคมไทย. กรมศิลปากร.
ประเสริฐ ณ นคร. (2547b). ศิลปกรรมพุทธในภาคเหนือของไทย : การพัฒนาและการแปรเปลี่ยนในบริบทของสังคมไทย. กรมศิลปากร.
ปรีดี พิศภูมิวิถี. (2563). พุทธศิลป์กับความเชื่อในสังคมไทย. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Palanla. (2561, 21 ธันวาคม). วัดเจดีย์เทียนมู่ จังหวัดเถื่อเทียน เว้ ประเทศเวียดนาม. https://www.palanla.com/th/abroadLocation/detail/457
ผาสุก อินทราวุธ. (2543). พุทธปฏิมาฝ่ายมหายาน. อักษรสมัย.
พญาลิไท. (2554). สมุดภาพไตรภูมิพระร่วง. ธรรมสภา.
พระรัตนปัญญาเถระ. (2550). ชินกาลมาลีปกรณ์. แปลโดย ร.ต.ท.แสง มนวิทูร. รำไทยเพรส.
พระสิริมังคลาจารย์. (2523). จักกวาฬทีปนี. แปลโดย ทินกร ทองเสวต. หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร.
พิมพ์ชนก ทิมบรรเจิด. (2558). ถะ : เจดีย์ศิลาจีนในสมัยรัชกาลที่ 3 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร]. SURE. https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/20303
เพ็ญสุภา สุขคตะ. (2563). “พระหินทรายพะเยา” ไยจึงนิยมวัสดุศิลา มากกว่าสกุลช่างอื่นในล้านนา? มติชนสุดสัปดาห์. https://www.matichon.co.th/weekly/featured/article_311746
เพ็ญสุภา สุขคตะ. (2566). เสาอินทขีล’ สร้างสมัยยุคทองของล้านนา หรือสมัยพระเจ้ากาวิละ? มติชนสุดสัปดาห์. https://www.matichon.co.th/weekly/column/article_728490
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2534). ช้างประดับฐาน พระพุทธรูปศิลปะล้านนา สกุลช่างพะเยา. ศิลปวัฒนธรรม, 12(3), 60–69.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2550). สถาปัตยกรรม” ใน สองศตวรรษวัดสุทัศนเทพวราราม : ศูนย์กลางจักรวาล ศูนย์กลางพระนคร. อมรินทร์ พริ้นตริ้ง.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2551). ศิลปะเชียงแสน. รุ่งศิลป์การพิมพ์.
ศานติ ภักดีคำ. (2560). การตีความจักรวาลทัศน์ทางพุทธศาสนาในรูปทรงของเจดีย์. วารสารศึกษาศิลปกรรมพุทธศาสนา, 6(1), 55–70.
ศิริพร ยาประสิทธิ์. (2555). ลายเชียงแสน ลวดลายปูนปั้นวัดป่าสัก มรดกอันล้ำค่าทางศิลปกรรม. แม่สายการพิมพ์.
ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศจีน ณ กรุงเทพฯ. (2567). เจดีย์ไม้อิ้งเซี่ยน Yingxian Wooden Pagoda. https://cccbkk.org/yingxian-wooden-pagoda/
สนอดกราส, เอเดรียน. (2535). สัญลักษณ์แห่งพระสถูป. แปลโดย ตระการ กัลชาญนันท์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สันติ เล็กสุขุม. (2549). ศิลปะภาคเหนือ : หริภุญชัย-ล้านนา. สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.
สันติ เล็กสุขุม. (2553). พัฒนาการของลายไทย : กระหนกกับเอกลักษณ์ไทย. สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.
สมบูรณ์ แก่นตะคึยน. (2551, 23 กันยายน). สถูปเหล็ก. สมบูรณ์อินโฟ. https://www.somboon.info/default.asp?content=contentdetail&id=29021
อชิรัชญ์ ไชยพจน์พานิช. (2557). ศิลปะเวียดและจาม. มติชน.
ฮาราดะ, อายูมิ. (2547). เจดีย์ปล่องกับที่มาของการซ้อนชั้นเรือนธาตุ. วารสารดำรงวิชาการ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร, 3(5), 85–95.
Destiana, W. (2014). Candi Terbesar di Hutan Terpencil Riau. https://women.okezone.com/read/2014/05/11/408/983349/candi-terbesar-di-hutan-terpencil- riau#google_vignette
Feuchtwang, S. (1974). An anthropological analysis of Chinese geomancy. Vithagna/Southern Materials Center.
Lily’s Travel. (2024). Unveiling the beauty of Ngoc Son temple. https://lilystravelagency.com/ngoc-son-temple/