การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนโดยใช้แนวการสอนที่สัมพันธ์กับวัฒนธรรม ร่วมกับทฤษฎีการสร้างความรู้ด้วยตนเองทางสังคม เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการสื่อสาร ระหว่างวัฒนธรรม สำหรับนิสิตครูที่สอนภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ
คำสำคัญ:
แนวการสอนที่สัมพันธ์กับวัฒนธรรม, ทฤษฎีการสร้างความรู้ด้วยตนเองทางสังคม, สมรรถนะ การสื่อสารระหว่างวัฒนธรรมบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวทางการจัดการเรียนการสอนที่ส่งเสริมสมรรถนะการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรม 2) สร้างและประเมินคุณภาพของรูปแบบ 3) ศึกษาผลการใช้รูปแบบ และ4) ศึกษาความคิดเห็นต่อการใช้รูปแบบ กลุ่มตัวอย่าง คือ นิสิตระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 4 สาขาวิชาภาษาอังกฤษ
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) แบบสัมภาษณ์แนวทางการจัดการเรียนรู้ 2) รูปแบบ 3) แบบประเมินรูปแบบ 4) แบบบันทึกผลการทดลองนำร่อง 5) แบบวัดสมรรถนะการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรม 6) แบบสะท้อนคิด และ 7) แบบบันทึกประชุมกลุ่มย่อย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์เนื้อหา และสถิติทดสอบทีแบบกลุ่มเดียว ผลการวิจัย พบว่า 1) รูปแบบมุ่งเน้นการสร้างปฏิสัมพันธ์ผ่านกิจกรรมที่หลากหลาย เชื่อมโยงภูมิหลังและประสบการณ์ทางวัฒนธรรมของผู้เรียนและผู้สอน บูรณาการเนื้อหาและใช้แหล่งเรียนรู้จริงและเสมือนจริง
2) รูปแบบมีองค์ประกอบสำคัญ 4 ประการ คือ หลักการ วัตถุประสงค์ กิจกรรม และการวัดและประเมินผลโดยมีคุณภาพอยู่ในระดับมากที่สุด ผลการทดลอง พบว่า 3.1) นิสิตมีสมรรถนะการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรมสูงขึ้นอย่างเป็นลำดับในระหว่างการจัดการเรียนการสอน 3.2) นิสิตมีสมรรถนะการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรมหลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4) ความคิดเห็นของนิสิตครู พบว่า ในด้านปัจจัยนำเข้ามีความเหมาะสม ด้านกระบวนการเรียนรู้ แต่ละขั้นตอนมีส่วนช่วยพัฒนาสมรรถนะการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรมได้เป็นอย่างดี และด้านผลผลิต นิสิตมีการพัฒนาสมรรถนะในทุกองค์ประกอบ
เอกสารอ้างอิง
Atay, D. (2005). Reflections on the Cultural Dimension of Language Teaching. Language and Intercultural Communication, 5(3-4), 222-236.
Barnlund, D. S. (1989). Communication Styles of Japanese and Americans: Images and Reality (1st ed.). Belmont CA: Wadsworth.
Bayyurt, Y. (2006). Non-Native English Language Teachers’ Perspective on Culture in English as a Foreign Language Classrooms. Teacher Development, 10, 233-247.
Bennett, M. J. (1993). Towards Ethnorelativism: a Developmental Model of Intercultural Sensitivity Education for the Intercultural Experience. (2nd ed.). Intercultural Press.
Bennett, M. J. (2017). Development Model of Intercultural Sensitivity International Encyclopedia of Intercultural Communication. (1st ed.). Intercultural Press.
Chen, G. M., and Starosta, W. J. (1996). Intercultural Communication Competence: A Synthesis. Communication Yearbook, (19), 353-384.
Chen, G. M., and Starosta, W. J. (2000). The Development and Validation of the Intercultural Sensitivity Scale. Paper Presented at the Annual Meeting of the National Communication Association.
Deardorff, D. K. (2006). The Identification and Assessment of Intercultural Competence as a Student Outcome of Internationalization at Institutions of Higher Education in the United States. Journal of Studies in International Education, (10), 241-266.
Gay, G. (2000). Culturally Responsive Teaching: Theory Research and Practice. (3rd ed.). Teachers College Press.
Gay, G. (2013). Teaching to and through Culturally Diversity. Curriculum Inquiry, 43(1), 48-70.
Joint Committee on Standards for Educational Evaluation. (1981). Standards for Evaluations of Educational Programs Projects and Materials. New York: McGraw-Hill.
Joyce, B. R., Weil, M., and Calhoun, E. (2004). Models of Teaching. Seventh Edition Needham Heights, MA: Allyn and Bacon.
Martin, J. N., and Hammer, M. R. (1989). Behavioral Categories of Intercultural Communication Competence: Everyday Communicators' Perceptions. International Journal of Intercultural Relations, (13), 303-332.
Ritcharoon, P. (2013). Principles of Educational Measurement and Evaluation. Bangkok: House of Kermist. (in Thai)
Rose, H., Sahan, K., and Zhou, S. (2022). Global English Medium Instruction: Perspectives at the Crossroads of Global Englishes and EMI. Asian Englishes.
Ruben, B. D. (1977). Guidelines for Cross-Cultural Communication Effectiveness. Group and Organization Studies, (2), 470-479.
Sevimel-Sahin, A. (2020). A Survey on the Intercultural Communicative Competence of ELT Undergraduate Students. Eurasian Journal of Applied Linguistics, 6(2), 141-153.
Spitzberg, B. H., and Changnon, G. (2009). Conceptualizing Intercultural Competence. In D. K. Deardorff. The Sage Handbook of Intercultural Communication (pp. 2-52).
Srisaard, B. (2002). Introduction to Research. (2nd ed.). Bangkok: Suweeriyasan. (in Thai)
Villegas, A. M., and Lucas, T. (2002). Educating Culturally Responsive Teachers: A Coherent Approach. New York: State University.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. (8nd ed.). United States of America: Harvard University Press.
Zofia, C. (2008). The Intercultural Approach to EFL Teaching and Learning, (46).
