การวิเคราะห์การถดถอยหลายตัวแปรแบบลำดับขั้นของสังคหวัตถุ 4 ต่อการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา
DOI:
https://doi.org/10.64841/sueduresearchjou.v18i2.283926คำสำคัญ:
สังคหวัตถุ 4, การบริหารงานวิชาการ, การถดถอยหลายตัวแปรแบบลำดับขั้นบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์อิทธิพลของสังคหวัตถุ 4 ได้แก่ ทาน ปิยวาจา อัตถจริยา และสมานัตตา ที่มีต่อการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) ภายใต้การควบคุมปัจจัยพื้นฐาน เช่น อายุ เพศ ประสบการณ์ทำงาน และขนาดสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่างคือครูและบุคลากรทางการศึกษา จำนวน 325 คน ได้จากการสุ่มแบบแบ่งชั้นตามสัดส่วนเครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและ การถดถอยพหุคูณแบบลำดับขั้น (Hierarchical Multiple Regression Analysis: HRA) ผลการวิจัยพบว่า
สังคหวัตถุ ทั้ง 4 ด้านมีอิทธิพลเชิงบวกและมีนัยสำคัญทางสถิติต่อการบริหารงานวิชาการ โดยเรียงลำดับความสำคัญตามค่า Beta ได้แก่ สมานัตตา (β = .770) ทาน (β = .762) อัตถจริยา (β = .745) และปิยวาจา (β = .574) แสดงให้เห็นว่าสมานัตตาและทานเป็นปัจจัยสำคัญที่สุดในการส่งเสริมประสิทธิภาพการบริหารงานวิชาการ ผลการวิจัยยืนยันว่าการบูรณาการสังคหวัตถุ 4 ในการบริหารสถานศึกษาไม่เพียงช่วยยกระดับคุณภาพทางวิชาการ แต่ยังสร้างความสัมพันธ์ที่เกื้อกูลและยั่งยืนในองค์กรการศึกษา ข้อค้นพบนี้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาผู้บริหาร ออกแบบโครงการฝึกอบรม และกำหนดนโยบายเพื่อเสริมสร้างภาวะผู้นำเชิงคุณธรรมและศักยภาพในการบริหารการศึกษาอย่างมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Dewey, J. (1938). Experience and Education. New York: Macmillan.
Field, J. (2018). Social Capital. (3rd ed.). Routledge.
Gardner, H. (1983). Frames of Mind: The Theory of Multiple Intelligences. New York: Basic Books.
Gilligan, C. (1982). In a Different Voice: Psychological Theory and Women’s Development. Harvard University Press.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., and Anderson, R. E. (2019). Multivariate Data Analysis. (8th ed.). Cengage Learning.
Homkosol, N., Oatsu, B., and Karunarittiyotin, K. (2025). Buddhist Communication Innovation of Somdet Phra Buddhaghosacariya (P. A. Payutto). Journal of MCU Peace Studies, 13(1). (in Thai)
Keawkhern, B. (2026). Sangahavatthu 4: Dhamma Principles for Enhancing Community Development Participation. Academic Journal of Political Science and Public Administration, 8(1), 168. (in Thai)
Krejcie, R. V., and Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/00131 64 47003000308
Maslow, A. H. (1943). A Theory of Human Motivation. Psychological Review, 50(4), 370–396. https://doi.org/10.1037/h0054346
Noknoi, C. (2016). Organizational Communication: Concepts, Theories, and Applications. Bangkok: Chulalongkorn University Press. (in Thai)
Phra Brahmagunabhorn (P. A. Payutto). (2008). A Constitution for Living: Buddhist Ethics for a Good Life. Bangkok: Buddhadhamma Foundation. (in Thai)
Phra Brahmagunabhorn (P. A. Payutto). (2017). Dictionary of Buddhism: Pramuan Dharma. (39th ed.). Sahadhammika. (in Thai)
Rookit, W. (2023). Academic Administration in The 21st Century of School Administrators under Udonthani Primary Educational Service Area Office 3. [Master’s thesis]. Mahamakut Buddhist University. (in Thai)
Laemaudomsup, S., and Niyamjan, R. (2025). The Application of the Four Principles of Sanghava ttheu 4 in School Administration within The Pathum Bencha School Network under the Secondary Educational Service Area Office Pathum Thani. Journal of Mahayana Voice, 11(4), 220–231. (in Thai)
Srisawat, T. (2024). The Model of Internal Supervision of School Administrators under the Yala Primary Educational Service Area Office 3. [Master’s Independent Study]. Yala Rajabhat University. (in Thai)
