ความหวาดกลัวอาชญากรรมของวัยรุ่นหญิงไทย

Abstract

          การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความหวาดกลัวอาชญากรรมของนักศึกษาหญิง ชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ด้วยวิธีการวิจัยเชิงสำรวจผ่านเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามซึ่งผ่านกระบวนการทดสอบเครื่องมือตามหลักวิชาการ ประกอบด้วยคาถาม 29 ข้อ ซึ่งถูกนำไปใช้จริงในการลงพื้นที่ตามที่คณะผู้วิจัยได้ทำการสุ่มเลือกด้วยหลักการสุ่มตัวอย่างทางสถิติ ประชากรซึ่งเป็นกลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาหญิง ชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต จำนวน 208 คน ใช้เวลาในการเก็บรวบรวมข้อมูลจำนวน 6 วัน ทั้งนี้ความหวาดกลัวอาชญากรรมสามารถวัดได้จากพฤติกรรมตอบโต้ต่ออาชญากรรมทั้ง 6 ด้าน คือ พฤติกรรมการหลีกเลี่ยง พฤติกรรมการป้องกัน พฤติกรรมอันเป็นหลักประกันเพื่อให้เกิดความสูญเสียต่ำสุด พฤติกรรมการสื่อสาร พฤติกรรมการมีส่วนร่วม และพฤติกรรมการแสวงหาข้อมูล
          ผลการศึกษาพบว่า ภาพรวมนักศึกษาหญิงมีความหวาดกลัวอาชญากรรมร้อยละ 54.94 อยู่ในระดับปานกลาง โดยประเด็นที่นักศึกษาหญิงมีพฤติกรรมการตอบโต้อาชญากรรมมากที่สุด คือ ด้านพฤติกรรมอันเป็นหลักประกันด้านการสูญเสีย ร้อยละ 64.93 ส่วนพฤติกรรมที่ตอบโต้อาชญากรรมน้อยที่สุด คือ ด้านพฤติกรรมการแสวงหาข้อมูล ร้อยละ 48.34 อาจเป็นเพราะนักศึกษาหญิงยังคงมองว่าอาชญากรรมเป็นเรื่องที่ไกลตัว ไม่มีน่าสนใจ และเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ