อาสาสมัครกู้ชีพ: กระบวนการสร้างตัวเลข อัตวิสัยจริยธรรม และสัมปชัญญะทางสังคม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเข้าใจการท างานของระบบราชการที่ใช้ “สถิติ” เป็นเครื่องมือจำแนกแยกแยะการบริบาลฉุกเฉิน การปฏิรูปศีลธรรมและพรมแดนการเมือง ผู้วิจัยเลือกถนนชานเมืองกรุงเทพมหานครเป็นสนามเพื่อสังเกตการณ์อย่างมีส่วนร่วมกับอาสาสมัครกู้ชีพ เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉิน ผู้ประสบเหตุบนท้องถนน เอ็นจีโอ และ หน่วยงานราชการ เป็นระยะเวลา 12 เดือน การจัดการเหตุฉุกเฉิน อ้างอิงความรู้ระบาดวิทยาที่อาศัยตัวเลข และสถิติในการประเมินการช่วยเหลือฉุกเฉิน จากสมมุติฐานที่มองผู้ประสบภัยเป็นเพียงหน่วยประมวลข้อมูล ซึ่งเป็นการมองผู้คนอย่างแยกขาด และน าเสนอผู้คนราวกับ
ว่าต่างคนต่างแยกไปวิเคราะห์ประเมินสถานการณ์อยู่ตัวคนเดียว ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์ทางสังคม อย่างไรก็ตาม ข้อค้นพบจากภาคสนามพบว่าการตัดสินใจกระทำการอาสาสมัครกู้ชีพ 14 คน แสดงออกถึงการผสมผสานความรู้ระหว่างความรู้คาดคำนวณเชิงปริมาณ และ ประสบการณ์ดูแลเชิงผัสสะของอาสาสมัคร
ที่ท้าทายกระบวนการสร้างมาตรฐานรับมือเหตุฉุกเฉินแบบสั่งการและควบคุม เพื่อบริหารจัดการเหตุฉุกเฉินและภัยพิบัติ ข้อสรุปของบทความวิเคราะห์การขัดขืนของอาสาสมัครกู้ชีพสะท้อนจริยธรรมของสามัญชน และ สัมปชัญญะทางสังคมในชีวิตประจำวัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤษณ์ธรรม กสิกรรังสรรค์. (2553). ปัญหาและอุปสรรคในการปฏิบัติหน้าที่ของรถพยาบาลกู้ชีพและ อาสาสมัครกู้ภัย: ข้อคิดเห็นจากมูลนิธิป่อเต็กตึ๊ง. สืบค้นเมื่อ 30 ตุลาคม 2562, จากhttp://breakingnews.nationchannel.com/read.php?lang=th&newsid=432733
จีรพล เหล็กเพชร, ประสิทธิ วุฒิสุทธิเมธาวี และ ประเสริฐ วศินานุกร. (2552). ระยะเวลาที่ผู้ป่วยสมองขาดเลือดใช้ในการเข้ามารับการรักษาที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลสงขลานครินทร์สงขลา. นครินทร์เวชสาร, 27(3), 203-212.
ประชาธิป กะทา และ สิทธิโชค ชาวไร่เงิน .(2561). ระบาดวิทยาวัฒนธรรม. นนทบุรี: สำนักวิจัยสังคมและสุขภาพ.
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. (2556). ช่องว่างการแพทย์ฉุกเฉินไทย: รายงานสถานการณ์ระบบบริการการแพทย์ฉุกเฉิน. สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ.กรุงเทพมหานคร:เอ็น พี เพรส.
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. (2556). แบบฟอร์มสมุดบันทึกผลการปฏิบัติงานพนักงานกู้ชีพสืบค้นเมื่อ กันยายน 2562, จาก http://www.rangsit.org/rescue_help/rescue_08.php
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. (2557). สถิติการเข้ารับบริการระบบการแพทย์ฉุกเฉินของประเทศไทย. สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ.กรุงเทพมหานคร: เอ็น พี เพรส.
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. (2559). คู่มือ ระบบบัญชาการเหตุการณ์ทางด้านการแพทย์และสาธารณ สุขสำหรับการจัดการในภาวะสาธารณภัย/ภัยพิบัติ(Public Health Emergency Incident Command System: PHEICS) พ.ศ. 2559 . สืบค้นจาก https://www.niems.go.th/th/Upload/File/255906101538474568_d2Qw9e18HslgFn47.pdf
สพฉ. (2560). บันทึกเหตุการณ์การบริหารจัดการการแพทย์ฉุกเฉินในสถานการณ์ความไม่สงบ พ.ศ. 2553
อุบล ยี่เฮ็ง. (2553). การเผชิญภัยพิบัติถอดบทเรียน: กรณีความไม่สงบทางการเมืองในเขตกรุงเทพมหานคร (12 มีนาคม - 22 พฤษภาคม 2553). วารสารพยาบาลทหารบก,11(ฉบับพิเศษ). สืบค้นจาก https://tcithaijo.org/index.php/JRTAN/article/view/5595
ศ.นพ.อนันต์ตัณมุขยกุล. (2553). Man-made Disaster กับการแพทย์บทเรียนจากการขัดแย้งทางการเมือง เมษายน–พฤษภาคม 2553. วารสารอุบัติเหตุ, 29(2), 79-88. สืบค้นจากhttp://www.niems.go.th/th/Upload/File/20110601012336.pdf
Brown, H. (2010). “If we sympathetic with them, they’ll relax”: Fear/Respect and medical care in a Kenyan hospital . Medishe Anthropologie, 22(1), 125-142.
Chantharasorn, K. (1963). Itthiphon khong chao chin pon thalay lae botbat khong kon chinsamai-patchuban. [Influence of Oversea Chinese and The Role of contempoly Chinese]. Bangkok: Odean Store.
Douglas, D. (1969). Occupational and therapeutic contingencies of ambulance services in metropolitan areas. PhD dissertation thesis, University of California.
Gammon, G. (1995 ). Open forum: Fighting the superman syndrome. Emergency,27(2), 70.
Good, M.D., Good, B.J. & Grayman, J. (2015) . Humanitarianism and ‘mobile sovereignty’ in strong state settings: Reflections on medical humanitarian in Aceh, Indonesia. In Abramowitz, S. & Panter, B. C. (Eds.), Medical Humanitarianism: Ethnographies of Practice. University of Pennsylvania Press, Philadelphia, PA
Hewlett, S. A. & Luce, C. B. (2006). Extreme jobs: The dangerous allure of the 70 hour workweek. Harvard Business Review. 84(12), 49-59.
Howie-Willis, I. (1985). South Australians and St John Ambulance 1885 - 1985, Griffin Press,Adelaide, South Australia.
Latour, B. (1987) . Science in Action: How to Follow Scientists and Engineers Through Society. USA: Harvard University Press.
Livingston, J. (2012) . Improvising Medicine: An African Oncology Ward in an Emerging Cancer Epidemic. Duke university press.Durham & London
Lupton, D. (1999). Risk and sociocultural theory: new directions and perspectives. Routledge, London and New York.
Peterson, A. & Lupton, D. (1996). The new public health: Health and self in the age of risk. London: SAGE Publications.
Phaholyothin, N. (2017 ). Moving beyond charity to philanthropy? The case of charitable giving in Thailand. Austrian Journal of South-East Asian Studies, 10(2), 185-203.
Pol, A. (2002 ). The Body Multiple: Ontology in Medical Practice. Durham, Duke University Press.
Pols, J. (2006a). Washing the citizen: washing, cleanliness and citizenship in mental health Care. Culture, Medicine & Psychiatry, 30(1), 77-104.
Mol, A. (2008). The Logic of Care. Health and the Problem of Patient Choice, London: Routledge.
Sheehan, J (1995). Honorable mention: pictures of my past. Journal of Emergency Medical Services, 20(5), 85.
Thévenot, L. (2001). Pragmatic Regimes Governing the Engagement with the World. Schatzki, T. R., Knorr-Cetina, K. & Savigny, E. V. (Eds.) The Practice Turn in Contemporary Theory. Routledge. pp.56-73.
Valentine, D., Olson, V. A. & Battaglia, D. (2012). Extreme: Limits and Horizons in the Once and Future Cosmos. Anthropological Quarterly, 85(4), 1007-1026.
