Guidelines for Development on Juvenile Rehabilitation in the Legal Proceedings a Case Study of the Central Juvenile and Family Court in Bangkok
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มุ่งนำเสนอให้เห็นปัญหาและอุปสรรคในการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูเด็กและเยาวชน และข้อเสนอถึงแนวทางการพัฒนากระบวนการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูเด็กและเยาวชนในชั้นการพิจารณาคดี ตามพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 โดยเป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึก (in-depth interview) กับกลุ่มตัวอย่างจากศาลเยาวชนและครอบครัวกลาง ได้แก่ ผู้พิพากษา ผู้พิพากษาสมทบ นักจิตวิทยา ที่ปรึกษากฎหมาย เด็กหรือเยาวชนผู้กระทำผิด และผู้ปกครองเด็กหรือเยาวชนผู้กระทำผิด รวมจำนวนทั้งสิ้น 17 คน
ผลการศึกษา พบว่า ปัญหาและอุปสรรคในการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูเด็กและเยาวชนในชั้นการพิจารณาคดี แบ่งออกเป็น 5 ด้าน ได้แก่ (1) ด้านการปฏิบัติงาน (2) ด้านการสถานที่การแก้ไขบำบัดฟื้นฟู (3) ด้านการประสานงานต่าง ๆ (4) ด้านข้อกฎหมาย และ (5) ด้านนโยบายการปฏิบัติติงาน สำหรับข้อเสนอถึงแนวทางการพัฒนากระบวนการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูเด็กและเยาวชนแบ่งออกเป็น 2 รูปแบบ ได้แก่ (1) รูปแบบกระบวนการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูเด็กและเยาวชนที่เหมาะสมและเป็นประโยชน์สูงสุดแก่เด็กและเยาวชนในประเทศไทย และ (2) รูปแบบการจัดการรายกรณี (case management) ซึ่งจากประเด็นข้างต้นจะนำไปสู่การพัฒนารูปแบบการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูเด็กและเยาวชนในชั้นการพิจารณาคดีเพื่อผลประโยชน์สูงสุดแก่เด็กและเยาวชนที่กระทำความผิด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เดชา สังขวรรณ. (2549). รูปแบบงานยุติธรรมเชิงสมดุลและสมานฉันท์ในระบบงานยุติธรรมเด็กและเยาวชน. เอกสารประกอบการเสวนาทางวิชาการ การนำหลักความยุติธรรมเชิงสมานฉันท์มาใช้ในศาลเยาวชนและครอบครัว. วันที่ 14 กันยายน 2549 ณ ห้องประชุมชั้น 7 สถาบันพัฒนาข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม ถนนรัชดาภิเษก กรุงเทพมหานคร.
เดชา สังขวรรณ และคณะ. (2559). การพัฒนายุทธศาสตร์แห่งชาติว่าด้วยการป้องกันอาชญากรรมเยาวชนสำหรับประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันเพื่อการยุติธรรมแห่งประเทศไทย.
พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553
สิทธิศักดิ์ วนะชกิจ และคณะ. (2562). โครงการจัดทำข้อเสนอแนะเชิงนโยบายสำหรับประเทศไทยในการอนุวัติยุทธศาสตร์ต้นแบบและมาตรการเชิงปฏิบัติของสหประชาชาติว่าด้วยการขจัดความรุนแรงต่อเด็กในด้านการป้องกันอาชญากรรมและกระบวนการยุติธรรมทางอาญา. กรุงเทพฯ: สถาบันเพื่อการยุติธรรมแห่งประเทศไทย.
สำนักงานศาลยุติธรรม. (2562). รายงานสถิติคดีของศาลทั่วราชอาณาจักรประจำปี พ.ศ. 2562. สำนักงานศาลยุติธรรม. กรุงเทพฯ
อัจฉรียา ธิรศริโชติ และวีรฉัตร์ สุปัญโญ. (2563). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้นอกระบบโรงเรียนแบบมีส่วนร่วมโดยใช้ปัญหาเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถด้านการจัดการ ความขัดแย้งเชิงสมานฉันท์สำหรับเยาวชนในชุมชนแออัด. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 48(3). (กรกฎาคม - กันยายน 2563), 407-427.
อัจฉรียา ชูตินันท์. (2551). กฎหมายเกี่ยวกับคดีเด็ก เยาวชน และคดีครอบครัว. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
Dubois, B., & Miley, K. K. (2002). Social Work: An Empowering Professional 4th Edition. New York: Pearson.
Somers, E. B. (2011). The role of social workers in reducing recidivism rates for juvenile offenders. (Master’s thesis). California State University, Faculty of Social Work.
The Annie E. Casey Foundation. (2010). The Missouri Model: Reinventing the Practice of Rehabilitating Youthful Offenders. Baltimore, Maryland.
