การพัฒนาหลักสูตรออนไลน์ที่มีศิลปศึกษาเป็นฐานเพื่อผู้เรียนวัยผู้ใหญ่

Main Article Content

พิสิฐ น้อยวังคลัง
สิทธิธรรม โรหิตะสุข
อธิพัชร์ วิจิตสถิตรัตน์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาการพัฒนาหลักสูตรออนไลน์ทีมีศิลปศึกษาเป็นฐานสำหรับผู้เรียนวัยผู้ใหญ่ 2. สร้างและพัฒนาหลักสูตรออนไลน์เพื่อสร้างแผนพัฒนาธุรกิจทางศิลปะ 3. พัฒนากระบวนการสอนที่ส่งเสริมให้ผู้เรียนสามารถสร้างแผนพัฒนาธุรกิจทางศิลปะผ่านบทเรียนออนไลน์ โดยใช้แนวคิดพหุศิลปศึกษาเชิงแบบแผน (Discipline-Based Art Education: DBAE) ผสมผสานกับการจัดการเรียนรู้แบบผสมผสาน (blended learning) และเทคโนโลยีการศึกษาในรูปแบบ MOOCs เพื่อรองรับการเรียนรู้ตลอดชีวิตของผู้เรียนวัยผู้ใหญ่ ซึ่งมีข้อจำกัดในด้านเวลา


ผลการวิจัยพบว่าผู้เรียนมีความพึงพอใจในระดับสูง โดยเฉพาะด้านความหลากหลาย ความทันสมัยของเนื้อหา และความสะดวกในการเรียนรู้ (ค่าเฉลี่ย 4.57) ขณะที่การประเมินระบบออนไลน์พบว่ามีคะแนนเฉลี่ยรวม 4.36 กลุ่มทดลองสามารถสร้างแผนพัฒนาธุรกิจทางศิลปะได้ตามเกณฑ์มาตรฐาน และไม่มีความแตกต่างทางสถิติระหว่างกลุ่มผู้เรียนในรูปแบบต่างกัน (p = 0.579) สะท้อนให้เห็นว่าหลักสูตรออนไลน์ที่ออกแบบโดยเชื่อมโยงองค์ความรู้ด้านศิลปะกับทักษะทางธุรกิจสามารถตอบสนองบริบทของผู้เรียนวัยผู้ใหญ่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และเป็นแนวทางสำคัญในการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตในยุคดิจิทัล

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
น้อยวังคลัง พ., โรหิตะสุข ส., & วิจิตสถิตรัตน์ อ. (2026). การพัฒนาหลักสูตรออนไลน์ที่มีศิลปศึกษาเป็นฐานเพื่อผู้เรียนวัยผู้ใหญ่. วารสารธรรมศาสตร์, 45(2), 27–47. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/tujo/article/view/273822
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ชมพู มรุธาวานิช และนพดล เจนอักษร. (2558). การจัดกิจกรรมวิชาการตามโครงสร้างของศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอท่ามะกา. วารสารการบริหารการศึกษาษามหาวิทยาลัยศิลปากร, 6(1), 32-39.

พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งขาติ พ.ศ. 2542.(2542, 19 สิ่งหาคม). ราชก็จจายุเบกษา. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก. หน้า 1-23

ราชบัณฑิตยสถาน. (2558) พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ร่วมสมัย ฉบับราชบัณฑิต. สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.

สมใจ จงรักวิทย์. (2562). รูปแบบการจัดการศึกษานอกสถานที่ร่วมกับพหุศิลปศึกษาเชิงแบบแผนเพื่อส่งเสริมสุนทรียะของนักเรียนประถมศึกษา. วารสารครุศาสตร์ จุหาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(1),415-433.

อารี พันธ์มณี. (2540). ความคิดลว้างสรรค์กับการเรียนรู้. ต้นอ้อแกรมมี่

Alexander, C. (1964). Notes on the synthesis of form. Harvard University Press.

Bennett, N., & Lemoine, G. J. (2014). What VUCA really means for you. Harvard Business Review, 92(1/2), 27–42.

Erikson, E. H. (1950). Childhood and society. Norton.

Haar, P. (2018). Measuring innovation: A state of the science review of existing approaches. Intangible Capital, 14(3), 409-428.

Knowles, M. S. (1980). The modern practice of adult education: From theory to practice. Prentice Hall.

Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice Hall.

Mezirow, J. (Ed.). (2000). Learning as transformation: Critical perspectives on a theory in progress. Jossey-Bass.

Souza, M. I. F., & Amaral, S. F. do. (2014). Educational microcontent for mobile learning virtual environments. Creative Education, 5(9), 672-681.

Torance, E.P. (1963). Education and the creative potential. The Lund Press.

Yakman, G. (2008). STEAM education: An overview of creating a model of integrative education. Virginia Polytechnic and State University.