การพัฒนาแนวทางการป้องกันอาชญากรรมเยาวชนสำหรับประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มุ่งนำเสนอให้เห็นถึงสถานการณ์อาชญากรรมเยาวชน รวมถึงกฎหมาย นโยบาย มาตรการ กลไก และบทเรียนที่ดีในการป้องกันอาชญากรรมเยาวชนทั้งของไทยและต่างประเทศ รวมทั้งข้อเสนอเชิงนโยบายและทิศทางการพัฒนาแนวทางการป้องกันอาชญากรรมเยาวชนที่เหมาะสมสำหรับประเทศไทย โดยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพมุ่งเน้นการศึกษาจากเอกสารเป็นหลักและการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้เชี่ยวชาญจากภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง และนำข้อมูลที่ได้จากการศึกษามาวิเคราะห์ในรูป แบบพรรณนาตามวัตถุประสงค์การวิจัย
ผลการศึกษา พบว่า สถานการณ์อาชญากรรมเยาวชนของประเทศไทย สหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ และเครือรัฐออสเตรเลีย กำลังเผชิญกับปัญหาอาชญากรรมเยาวชนที่รุนแรงและเพิ่มมากขึ้น อีกทั้งสาเหตุของปัญหามีความหลากหลายและซับซ้อนมากยิ่งขึ้นทั้งปัจจัยภายในและภายนอก ทั้งนี้แต่ละประเทศมีกฎหมาย นโยบาย มาตรการ กลไก ที่แตกต่างกันไปตามบริบท สำหรับบทเรียนที่ดีในการป้องกันอาชญากรรมเยาวชน มีหลักการสำคัญ คือ 1) การทบทวนปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดอาชญากรรมเยาวชน และ 2) การวางปัจจัยเป้าหมายไปสู่ความสำเร็จ ได้แก่ ความปลอดภัยเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่ประชาชนควรได้รับ, การวางแผนโครงการระยะยาว, การสร้างความร่วมมือกับหน่วยงานองค์กร และการดึงภาคประชาสังคมเข้ามาร่วมออกแบบโครงการ โดยข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อพัฒนาแนวทางการป้องกันอาชญากรรมเยาวชนที่เหมาะสม คือ กำหนดให้หน่วยงานทุกภาคส่วนมีหน้าที่และความรับผิดชอบในการเสริมสร้างความเข้มแข็งของสถาบันครอบครัวและระบบเครือญาติในการเฝ้าระวังและการป้องกันการกระทำผิดของเยาวชนที่อยู่ในความดููแลและ กำหนดให้หน่วยงานและกลไกของรัฐและท้องถิ่นมีภาระและหน้าที่ในการป้องกันการกระทำผิดของเยาวชนที่อยู่ในเขตความรับผิดชอบ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (2564). รายงานการดำเนินงานของรัฐต่อสาธารณะรายปีประจำปีงบประมาณ 2564. กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน กระทรวงยุุติธรรม. https://www.djop.go.th/storage/files/2/รายงานประจำปี/D-year64.pdf
คทารัตน์ เฮงตระกูล . (2555). วัยรุ่น: ยุวอาชญากรและเหยื่ออาชญากรรม. วารสารกระบวนการยุติธรรม. 5(2), 15-21. จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JTJS/article/view/246000
มูลนิธิทีทีบี. (2559). ไฟ-ฟ้า จุดประกายเยาวชน. จาก https://www.ttbfoundation.org/th/aboutus/about-fai-fah.php.
วีระพงษ์ บุญโญภาส, วุพัตรา แผนวิชิต และนิพนธ์ ปัญญาเลิศกิตติ. (2556). การจัดการความรู้เกี่ยวกับการสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนในการสนับสนุนการป้องกันและปราบปรามอาชญากรรม. รายงานวิจัย ชุดโครงการยุติธรรม–ตำรวจ สนับสนุนโดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
สุนทร ขวัญเพ็ชร. (2546). ปัจจัยและแบบแผนการเกิดอาชญากรรมพื้นฐานในอำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต คณะศิลปศาสตร์ สาขาสังคมวิทยา]. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี.
สุมนทิพย์ จิตสว่าง และนัทธี จิตสว่าง. (2560). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการป้องกันปัญหาอาชญากรรม. [รายงานการศึกษาวิจัย]. สำนักงานกิจการยุติธรรม กระทรวงยุติธรรม. สถาบันเพื่อการยุติธรรมแห่งประเทศไทย. (2562). บทความประเทศไทยเริ่มแคมเปญ “กีฬา” ฟื้นฟูเยียวยาเยาวชนผู้กระทำผิด. จาก https://www.tijthailand.org/article/detail/ประเทศไทยเริ่มแคมเปญ-กีฬา-ฟื้นฟูเยียวยาเยาวชนผู้กระทำผิด
อรอุมา วชิรประดิษฐพร. (2555). สาเหตุการกระทำความผิดของเด็กและเยาวชนกับมาตรการแก้ไขในเชิงรุก. หลักสูตรผู้พิพากษาผู้บริหารในศาลชั้นต้นรุ่นที่ 10 สถาบันพัฒนาข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม สำนักงานศาลยุติธรรม กรุงเทพมหานคร.
อัจฉรียา ธิรศริโชติ และ วีรฉัตร์ สุปัญโญ. (2563). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้นอกระบบโรงเรียนแบบมีส่วนร่วมโดยใช้ปัญหาเป็นฐานเพื่อเสริมสร้างความสามารถด้านการจัดการความขัดแย้งเชิงสมานฉันท์สำหรับเยาวชนในชุมชนแออัด. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 48(3), 405-425. doi: 10.58837/CHULA.EDUCU.48.3.24
Anderson J & Terer K. (2013). Good practice lessons from Australian crime and violence prevention awards winners. Trends & issues in crime and criminal justice no.455. Australian Institute of Criminology. https://doi.org/10.52922/ti242671
Australian Institute of Criminology and Griffith University. (N.D.) Best practice crime prevention programs in Latin America and Southeast Asia. Prepared by the Australian institute of criminology and Griffith University. Unpublished paper.
Australian Institute of Criminology. (2012). National crime prevention framework. Canberra.
Homel, P. (N.D.). National youth crime prevention strategy for Thailand. Background Paper.
Tarde, G. (1903). The law of initiation. The Mershon Company Press Rahway.
O’Donnell, A., Anderson, P., Newbury-Birch, D., Schulte, B., Schmidt, C., Reimer, J., & Kaner, E. (2014). The impact of brief alcohol interventions in primary healthcare: A systematic review of reviews. Alcohol and alcoholism (Oxford, Oxfordshire), 49(1),66-78. https://doi.org/10.1093/alcalc/agt170
Save the Children UK. (2005). Guidelines for a community-based diversion and prevention programme for children in conflict with the law. Save the Children UK Philippines Programme. https://resourcecentre.savethechildren.net/pdf/2971.pdf/
