หลักสุจริตกับความคุ้มกันของผู้ตรวจการแผ่นดินไทยจากความรับผิดทางแพ่ง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาถึงหลักสุจริตกับความคุ้มกันของผู้ตรวจการแผ่นดินของไทยในทางแพ่งที่กฎหมายกำหนดว่าต้องปฏิบัติหน้าที่โดยสุจริตนั้นว่ามีขอบเขตเพียงใด และเปรียบเทียบกับแนวทางการปรับใช้หลักสุจริตกับความคุ้มกันความรับผิดทางแพ่งของผู้ตรวจการแผ่นดินแห่งนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย เพื่อเสนอแนวทางการปรับใช้หลักสุจริตกับความคุ้มกันของผู้ตรวจการแผ่นดินไทยจากความรับผิดทางแพ่ง
จากการศึกษาพบว่า แต่เดิมความคุ้มกันของผู้ตรวจการแผ่นดินไทยจากความรับผิดทางแพ่งจะพิจารณาเฉพาะความชอบด้วยกฎหมายในทางรูปแบบอันมีลักษณะเคร่งครัดตายตัวภายใต้เจตนารมณ์ที่มุ่งคุ้มครองไม่ให้มีการโต้แย้งการปฏิบัติงานที่เป็นเนื้อแท้ของผู้ตรวจการแผ่นดินด้วยเหตุนี้ หลักสุจริตจึงถูกนำมาบัญญัติเป็นสาระสำคัญของบทบัญญัติเพื่อเปลี่ยนแปลงให้หลักความคุ้มกันของผู้ตรวจการแผ่นดินไทยจากความรับผิดทางแพ่งลดทอนความแข็งกระด้างลงและสามารถเชื่อมโยงความชอบด้วยกฎหมายเข้าความชอบธรรม โดยหลักสุจริตจะทำหน้าที่เป็นเครื่องมือชี้วัดความชอบธรรมภายใต้การพิจารณาความชอบด้วยกฎหมายในทางเนื้อหาทั้งในแง่ของความซื่อสัตย์และความไว้วางใจ อย่างไรก็ดี ในทางปฏิบัติยังไม่เคยมีการปรับใช้ความคุ้มกันของผู้ตรวจการแผ่นดินไทยจากความรับผิดทางแพ่ง ดังนั้น บทความฉบับนี้จึงได้เสนอแนวทางการปรับใช้ความคุ้มกันของผู้ตรวจการแผ่นดินไทยจากความรับผิดทางแพ่ง โดยอาศัยจากการศึกษาทฤษฎีหลักกฎหมายทั้งของไทยและต่างประเทศ รวมทั้งจากคำพิพากษาในคดี Micro Focus v NSW (2011) FCA 787 ซึ่งสามารถแบ่งแนวทางการปรับใช้ออกเป็น 4 กรณี ได้แก่ (1) กรณีละเมิดที่เกิดจากการปฏิบัติหน้าที่ของผู้ตรวจการแผ่นดินโดยทั่วไป (2) กรณีละเมิดที่เกิดจากการปฏิบัติตามอำนาจหน้าที่โดยสุจริตของผู้ตรวจการแผ่นดิน (3) กรณีละเมิดที่เกิดจากการปฏิบัติตามอำนาจหน้าที่โดยไม่สุจริตของผู้ตรวจการแผ่นดิน และ (4) กรณีละเมิดที่เกิดจากการปฏิบัตินอกเหนืออำนาจหน้าที่ของผู้ตรวจการแผ่นดิน ทั้งนี้ แนวทางการปรับใช้ดังกล่าวมีความชัดเจนเพียงพอที่ผู้ตรวจการแผ่นดิน จะนำไปปรับใช้ในการปฏิบัติหน้าที่ซึ่งจะเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งเสริมให้ผู้ตรวจการแผ่นดินสามารถบังคับใช้กฎหมายในการปฏิบัติหน้าที่แก้ไขปัญหาเรื่องร้องเรียนแก่ประชาชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยไม่ต้องเกรงกลัวต่อความรับผิดทางแพ่งที่จะเกิดขึ้น
Article Details
Copyright
Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences has an exclusive right to publish the accepted articles in any form. However, the author retains the following rights:
1. The right to the ownership of the article;
2. The right to use all or part of the article in his/her other works;
3. The right to re-produce the article for personal use or for use in the author’s organisation, in which case the author must obtain permission from Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences;
4. The right to make copies of all or part of the work for educational use or for the author’s use in classroom teaching; and
5. The right to include the work (both the preprinted and printed versions) in an institutional repository.
เอกสารอ้างอิง
กิตติศักดิ์ ปรกติ. (2555) หลักสุจริตและเหตุเหนือความคาดหมายในการชำระหนี้, กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
พิรุณา ติงศภัทิย์ (บรรณาธิการ). (2552) การใช้การตีความกฎหมาย, กรุงเทพฯ: เดือนตุลา.
วรนารี สิงห์โต. (ม.ป.ป.) หลักสุจริต, จาก https://www.stou.ac.th/schools/slw/upload/ex40701-1.pdf [ค้นเมื่อ 25 กันยายน 2555] Ombudsman Act 1974. No. 68, (NSW).
