อากาศยานไร้คนขับตามกฎหมายการเดินอากาศ

บทคัดย่อ

บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาถึงอากาศยานไร้คนขับตามกฎหมายการเดินอากาศ โดยศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายระหว่างประเทศและกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และสิงคโปร์

จากการศึกษาพบว่า องค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ ได้บัญญัติอนุสัญญาชิคาโก ค.ศ.1944 เกี่ยวกับกฎเกณฑ์เกี่ยวกับอากาศยานไร้คนขับ เพียงข้อเดียว คือ ข้อ 8 ได้กำหนด ห้ามอากาศยานไร้คนขับทำการบินเหนืออาณาเขตรัฐ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตพิเศษ และประเทศสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร สิงคโปร์ ต่างมีกฎเกณฑ์ สำหรับอากาศยานไร้คนขับเป็นการเฉพาะ บทบัญญัตินี้ให้นิยามอากาศยานไร้คนขับ, การแบ่งประเภท, การจดทะเบียน, ใบสำคัญสมควรเดินอากาศ, การปฏิบัติการบิน และอุบัติเหตุและการสอบสวนอุบัติเหตุของอากาศยานไร้คนขับไว้เป็นการเฉพาะ เพื่อจัดการระบบอากาศยานไร้คนขับให้ปฏิบัติการบินได้อย่างเหมาะสม และไม่เกิดความเสียหายหรือละเมิดสิทธิมนุษยชนรวมทั้งมีการสอบสวนอุบัติเหตุเพื่อสร้างมาตรการลดอุบัติเหตุอันเกิดจากอากาศยานไร้คนขับ ในประเทศไทยมีบทบัญญัติตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ.2497 เพียงมาตราเดียวซึ่งอนุวัติมาจากข้อ 8 อนุสัญญาชิคาโก ค.ศ.1944 และมีข้อบังคับของคณะกรรมการการบินพลเรือน ฉบับที่ 94 ว่าด้วยการจราจรทางอากาศ ประกาศกระทรวงคมนาคม เรื่องหลักเกณฑ์ การขออนุญาตและเงื่อนไขในการบังคับหรือปล่อยอากาศยานซึ่งไม่มีนักบิน ประเภทอากาศยานซึ่งควบคุมการบินจากภายนอก พ.ศ.2558 เท่านั้น แม้จะมีการบัญญัติเกี่ยวกับอากาศยานไร้คนขับไว้เป็นการเฉพาะ แต่ยังกฎเกณฑ์ดังกล่าวนั้นยังไม่มีความชัดเจนและไม่มีครอบคลุม จึงทำให้เกิดปัญหาในการตีความกฎหมาย และปัญหาในการควบคุมการปฏิบัติการบินของอากาศยานไร้คนขับ

ดังนั้นจึงควรมีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ.2497 ให้มีความชัดเจนและเหมาะสมมากยิ่งขึ้น