องค์กรที่มีอำนาจสอบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอากาศยาน ตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาถึงความเหมาะสมในการจัดตั้งองค์กรสอบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอากาศยาน อำนาจหน้าที่สอบสวนอุบัติเหตุทางอากาศยานของคณะกรรมการสอบสวนอุบัติเหตุทางอากาศยานตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497 โดยทำการศึกษาเปรียบเทียบองค์กรสอบสวนอุบัติเหตุทางอากาศของประเทศสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย และสิงคโปร์ โดยศึกษาค้นคว้า และรวบรวมข้อมูลจากเอกสารทั้งภาษาไทยและภาษาต่างประเทศ เช่น แนวความคิด ทฤษฎี ตัวบทกฎหมาย ตำรา หนังสือ วารสาร บทความ วิทยานิพนธ์ ข้อมูลต่างๆ ในเว็บไซต์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับงานวิจัย เพื่อรวบรวมข้อมูลมาประกอบการศึกษาวิเคราะห์
จากการศึกษาพบว่าประเทศสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย และสิงคโปร์ ต่างก็มีการจัดตั้งองค์กรสอบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอากาศยาน มีลักษณะเป็นองค์กรถาวรและมีความเป็นอิสระ มีอำนาจเต็มในการบังคับใช้กฎหมายในการสอบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอากาศยานภายในประเทศ รวมตลอดทั้งมีอำนาจในการทำรายงานและข้อเสนอแนะให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจัดทำมาตรการป้องกันอุบัติเหตุ มิให้เกิดอุบัติเหตุในรูปแบบหรือลักษณะเดียวกันนั้นขึ้นอีก ในขณะที่การสอบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอากาศยานของประเทศไทยในปัจจุบันไม่เป็นเอกภาพ คืออยู่ตามหน่วยงานต่างๆ เช่น สำนักงานตำรวจแห่งชาติ พนักงานฝ่ายปกครอง เป็นต้น อีกทั้งพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497 มาตรา 63 ให้รัฐมนตรีมีอำนาจแต่งตั้งคณะกรรมการสอบสวนอุบัติเหตุทางอากาศขึ้น มีอำนาจหน้าที่ตามมาตรา 64 ในการสอบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอากาศยาน และมาตรา 15/5 ให้กรมการบินพลเรือนเป็นหน่วยงานธุรการของคณะกรรมการสอบสวน เช่นนี้ ย่อมทำให้คณะกรรมการสอบสวนอุบัติเหตุทางอากาศยานไม่มีความเป็นอิสระอย่างแท้จริง ประกอบกับอำนาจการสอบสวนที่ไม่เป็นเอกภาพดังกล่าว ย่อมส่งผลให้เกิดความล่าช้า และกระทบต่อการสอบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอากาศยานได้
ดังนั้น จึงเห็นควรให้มีการแก้ไขพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497 โดยบัญญัติแยกไว้อีกหมวดหนึ่งให้มีการจัดตั้งองค์กรสอบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอากาศยานขึ้น มีลักษณะเป็นองค์กรถาวร ขึ้นตรงต่อกระทรวงคมนาคม ทำหน้าที่สอบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอากาศยานแต่เพียงอย่างเดียว อันจะทำให้การสอบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับอากาศยานของประเทศไทยมีความเป็นเอกภาพและเกิดความรวดเร็วมากยิ่งขึ้น
Article Details
Copyright
Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences has an exclusive right to publish the accepted articles in any form. However, the author retains the following rights:
1. The right to the ownership of the article;
2. The right to use all or part of the article in his/her other works;
3. The right to re-produce the article for personal use or for use in the author’s organisation, in which case the author must obtain permission from Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences;
4. The right to make copies of all or part of the work for educational use or for the author’s use in classroom teaching; and
5. The right to include the work (both the preprinted and printed versions) in an institutional repository.
เอกสารอ้างอิง
สมชาย พิพุธวัฒน์. (2554) กฎหมายการเดินอากาศ (ปรับปรุงครั้งที่ 2), กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.
พงษ์ศักดิ์ ฮงประยูร. (2556) มาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการรักษาความปลอดภัยในการบินพลเรือน: ศึกษาองค์การที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยในท่าอากาศยาน, วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง, เชียงราย.
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. (2478, 10 มิถุนายน) ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 52, หน้า 598-2478.
พระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497. (2497, 14 กันยายน) ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 71, ตอนที่ 58, หน้า 1249-1279.
Aviation Safety Council (Ed.). (2002) Aircraft accident report, Taiwan Republic of China: Aviation Safety Council.
CASA-ATSB. (2010) Memorandum of Understanding between the Australian Transport Safety Bureau and the Civil Aviation Safety Authority, Australia: The Government Publishing Service.
Gerall, L. E. & Dempsey, P. S. (2005) Aviation and the law (4th ed.), Arizona: Coast Aire.
ICAO. (1987) Memorandum on ICAO (13rd ed.), Canada: Montreal Public Information Office of ICAO.
Rodrigues, C. C. & Cusick, S. K. (2012) Commercial aviation safety (5th ed.), New York: McGraw-Hill.
