ปัญหาการบังคับใช้และอัตราโทษทางอาญาตามกฎหมายล้มละลาย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งศึกษาถึงปัญหาการบังคับใช้กฎหมายล้มละลายของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในทางอาญาและอัตราโทษทางอาญาในการกระทำความผิดเกี่ยวกับการล้มละลาย ที่กระทบต่อการสอบสวนของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์และความเหมาะสมของโทษทางอาญาอันเป็นเหตุให้ผู้กระทำผิดไม่เกรงกลัวต่อกฎหมาย นอกจากนี้ยังได้ศึกษาเปรียบเทียบถึงหลักการสอบสวนของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์กับการสอบสวนของพนักงานสอบสวนที่เป็นตำรวจและพนักงานสอบสวนคดีพิเศษ เพื่อหาแนวทางในการแก้ไขปัญหากฎหมายของการบังคับใช้การสอบสวนคดีอาญาต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ พร้อมทั้งอัตราโทษทางอาญาอันจะก่อให้เกิดผลต่อการบังคับใช้กฎหมายอย่างมีประสิทธิภาพ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาข้อมูลจากเอกสาร บทบัญญัติแห่งกฎหมายไทย ระเบียบข้อบังคับต่างๆ คำสั่งกรมบังคับคดี วิทยานิพนธ์ และผลงานการวิจัย จากการศึกษาพบว่าพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 มาตรา 160 ยังไม่มีความชัดเจนในการให้อำนาจเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจในการสอบสวนคดีอาญาเกี่ยวกับการล้มละลาย และความผิดตามมาตรา 161-175 มีบทกำหนดโทษในอัตราสถานเบาเกินควรทำให้ผู้กระทำผิดไม่เกรงกลัวกฎหมาย อีกทั้งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ยังขาดความชำนาญในการสอบสวน ต่างจากการสอบสวนของเจ้าพนักงานสอบสวนที่เป็นตำรวจ หรือเจ้าพนักงานสอบสวนคดีพิเศษที่มีความชำนาญในการสอบสวนเพราะว่าได้ผ่านการอบรมหลักสูตรการสอบสวน ดังนั้นจึงควรมีการประสานงานในการสอบสวนคดีอาญาระหว่างหน่วยงานของกรมบังคับคดีกับสำนักงานตำรวจแห่งชาติและกรมสอบสวนคดีพิเศษ และควรเพิ่มอัตราโทษทางอาญาเพื่อทำให้ผู้กระทำผิดเกิดความเกรงกลัวต่อโทษทางอาญาตลอดจนเพื่อให้ความสอดคล้องกับสภาวะเศรษฐกิจปัจจุบันเกี่ยวกับการล้มละลาย เพิ่มพูนความรู้ความสามารถให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ให้มีความเชี่ยวชาญในการสอบสวนคดีอาญาเกี่ยวกับการล้มละลายซึ่งจะทำให้เกิดผลบังคับใช้กฎหมายอย่างมีประสิทธิภาพและสามารถนำตัวผู้กระทำความผิดมาลงโทษได้มากยิ่งขึ้น
Article Details
Copyright
Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences has an exclusive right to publish the accepted articles in any form. However, the author retains the following rights:
1. The right to the ownership of the article;
2. The right to use all or part of the article in his/her other works;
3. The right to re-produce the article for personal use or for use in the author’s organisation, in which case the author must obtain permission from Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences;
4. The right to make copies of all or part of the work for educational use or for the author’s use in classroom teaching; and
5. The right to include the work (both the preprinted and printed versions) in an institutional repository.
เอกสารอ้างอิง
กรมบังคับคดี. (2549) คำสั่งกรมบังคับคดีที่ 457/2549 เรื่องการดำเนินคดีอาญาตามกฎหมายล้มละลาย, ม.ป.ท.: ม.ป.พ.
ชูชาติ ศิรินิล. (2528) ขอบเขตอำนาจหน้าที่และความรับผิดของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์, นิติศาสตร์มหาบัณฑิต ภาควิชานิติศาสตร์, กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483. (2483) ราชกิจจานุเบกษา, เล่มที่ 57, ตอนที่ 0 ก, (30 ธันวาคม 2483).
วิชัย วิวิตเสวี. (2550) สิทธิมนุษยชนในกระบวนการยุติธรรม, รวมคำบรรยาย ภาค 2 สมัยที่ 60, (พิมพ์ครั้งที่ 6), กรุงเทพฯ: สำนักอบรมกฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.
สิทธิพร บุญคุ้ม. (2549) การรับพิจารณาพิพากษาคดีอาญาตามกฎหมายว่าด้วยล้มละลายของศาลล้มละลาย, ดุลพาห, ปีที่ 53 ฉบับที่ 2, 75.
หมายเหตุท้ายพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลล้มละลายและวิธีพิจารณาคดีล้มละลาย. (2548) ฉบับที่ 3.
เอื้อน ขุนแก้ว. (2553) คู่มือการศึกษากฎหมายล้มละลาย, (พิมพ์ครั้งที่ 8), กรุงเทพฯ: พลสยาม พริ้นติ้ง.