กฎหมายล้มละลาย: ศึกษาเปรียบเทียบระหว่าง สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวกับประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาถึงปัญหาและอุปสรรคในบทบัญญัติของกฎหมายว่าด้วยการล้มละลายของวิสาหกิจ ค.ศ.1994 ในประเด็นปัญหาเกี่ยวกับเนื้อหา บุคคลที่เกี่ยวข้อง กระบวนการพิจารณาคดี และการจัดการทรัพย์สินของบุคคลล้มละลาย รวมตลอดถึงการหลุดพ้นจากการล้มละลาย โดยได้ทำการศึกษาเปรียบเทียบกับพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483 ของประเทศไทย การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการวิจัยเอกสาร ศึกษาวิเคราะห์ข้อมูลจากหนังสือ วารสารทางกฎหมาย วิทยานิพนธ์ งานวิจัย คำพิพากษาทั้งภาษาไทย-ลาว และภาษาต่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับการล้มละลายเพื่อสรุปเป็นข้อเสนอแนะ ในการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายว่าด้วยการล้มละลายของวิสาหกิจ ค.ศ. 1994 ของ สปป.ลาว ให้มีความชัดเจนมากยิ่งขึ้น
จากการศึกษาพบว่า กฎหมายว่าด้วยการล้มละลายของวิสาหกิจ ค.ศ. 1994 มิได้บัญญัติให้บุคคลธรรมดาเป็นผู้ฟ้องร้องหรือถูกฟ้องร้อง หรือร้องขอให้ศาลพิจารณาพิพากษาคดีล้มละลายได้ ทั้งมิได้มีการกำหนดจำนวนหนี้ที่จะฟ้องร้องให้ล้มละลายไว้อย่างชัดเจนและแน่นอน และเมื่อมีผู้ใช้สิทธิฟ้องร้องคดีล้มละลายแล้ว จะมีสิทธิถอนฟ้องคดีล้มละลายได้หรือไม่ ซึ่งในกฎหมายดังกล่าวก็หาได้บัญญัติไว้ รวมตลอดถึงกระบวนการพิจารณาคดีล้มละลาย และการกำหนดเหตุแห่งการหลุดพ้นจากการล้มละลายก็บัญญัติไว้ไม่ชัดเจน เช่น มิได้มีการกำหนดจำนวนองค์คณะผู้พิพากษาและคุณสมบัติของผู้พิพากษาไว้อย่างชัดเจน และมิได้มีการกำหนดอายุความในการหลุดพ้นจากการล้มละลาย และหลักเกณฑ์ในการปลดล้มละลาย เป็นต้น ความไม่ชัดเจนดังกล่าวของกฎหมายว่าด้วยการล้มละลายของวิสาหกิจ ค.ศ. 1994 จึงทำให้มีปัญหาในการบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับการฟ้องร้องคดีเป็นอย่างยิ่ง ส่งผลให้ไม่เป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมาย ตลอดจนทั้งอาจทำให้การตีความกฎหมายเป็นไปอย่างไม่ยุติธรรม และไม่อาจอำนวยความยุติธรรมให้แก่สังคมและประเทศชาติได้อย่างเต็มที่
ดังนั้น จึงสมควรให้มีการแก้ไข ปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการล้มละลายของวิสาหกิจ ค.ศ. 1994 ของ สปป.ลาว โดยให้มีการบัญญัติกำหนดจำนวนหนี้ในการฟ้องร้องไว้อย่างชัดเจน และเปิดช่องให้บุคคลธรรมดาและพ่อค้ารายย่อยสามารถเป็นผู้ฟ้องร้อง หรือถูกฟ้องร้อง หรือร้องขอให้ศาลพิจารณาพิพากษาคดีล้มละลายได้ และสมควรให้มีการจัดตั้งศาลล้มละลายขึ้นใน สปป.ลาว ด้วย เพื่อให้ทำหน้าที่ในการพิจารณาพิพากษาคดีล้มละลายเป็นการเฉพาะ ดั่งเช่นประเทศไทย อันจะทำให้การพิจารณาตัดสินคดีล้มละลายใน สปป.ลาว เกิดความยุติธรรมมากยิ่งขึ้น
Article Details
Copyright
Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences has an exclusive right to publish the accepted articles in any form. However, the author retains the following rights:
1. The right to the ownership of the article;
2. The right to use all or part of the article in his/her other works;
3. The right to re-produce the article for personal use or for use in the author’s organisation, in which case the author must obtain permission from Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences;
4. The right to make copies of all or part of the work for educational use or for the author’s use in classroom teaching; and
5. The right to include the work (both the preprinted and printed versions) in an institutional repository.
เอกสารอ้างอิง
ขจร หะวานนท์. (2543) กฎหมายล้มละลาย Bankruptcy Law (พิมพ์ครั้งที่ 4), กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ชลอ ว่องวัฒนาภิกุล. (ม.ป.ป.) คำอธิบายเรียงมาตรา กฎหมายล้มละลาย Bankruptcy Law, เชียงราย: ม.ป.พ.
วิชา มหาคุณ. (2553) คำอธิบายกฎหมายล้มละลาย การฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ พ.ศ. 2551 (พิมพ์ครั้งที่ 13), กรุงเทพฯ: นิติบรรณการ.
วิไช สีหาปัญญา. (2007) ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับกฎหมายว่าด้วยการค้ำประกันการปฏิบัติสัญญา, นครหลวงเวียงจันทน์: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุธีร์ ศุภนิตย์. (2552) หลักกฎหมายล้มละลาย และการฟื้นฟูกิจการ (พิมพ์ครั้งที่ 8), กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
เอื้อน ขุนแก้ว. (2553) คู่มือการศึกษากฎหมายล้มละลาย (พิมพ์ครั้งที่ 8), กรุงเทพฯ: สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.
สภาแห่งชาติ. (1994, 14 ตุลาคม) กฎหมายว่าด้วยการล้มละลายของวิสาหกิจ ค.ศ. 1994, เลขที่ 010/สภช.
พระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช 2483. (2483, 30 ธันวาคม) ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 57, หน้า 958-1045.
