การออกแบบและแนวทางพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้าบาติก บ้านนาเตย อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยเรื่องการออกแบบและแนวทางพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้าบาติก บ้านนาเตย อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความเป็นมาและสภาพปัจจุบันของผลิตภัณฑ์ผ้าบาติก เพื่อศึกษาการออกแบบและแนวทางพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้า โดยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มที่ใช้ในการวิจัยเป็นกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ประกอบด้วย กลุ่มตัวอย่างบุคคลทั่วไป จำนวน 20 คน กลุ่มผู้นำชุมชน จำนวน 5 คน กลุ่มผู้ปฏิบัติ จำนวน 15 คน รวมทั้งสิ้น จำนวน 40 คน ผลจากการวิจัยพบว่า ความเป็นมาของผลิตภัณฑ์ผ้าบาติกชุมชนนาเตย ในช่วงปี พ.ศ. 2558 ชุมชนนาเตยภายใต้การนำขององค์การบริหารส่วนตำบลนาเตยมีนโยบายที่จะฟื้นฟูพัฒนาอาชีพหัตถกรรมบาติกชุมชนให้มีความโดดเด่นอีกครั้ง ในส่วนของการออกแบบกลุ่มเลือกใช้สีที่ไปในโทนเดียวกันไม่ฉูดฉาดจนเกินไป เลือกใช้สีม่วง ที่กำลังได้รับความนิยม ไล่สีจาก ขาว ม่วงอ่อน ม่วงเข้ม และเลือกเพนต์สีของตัวเต่าให้เป็นสีม่วงเหมือนกัน แต่จะเป็นสีม่วงที่มีโทนสีที่เข้มกว่าสีอื่นในผืนผ้าสำหรับลวดลายเลือกใช้ลวดลายรูปเต่า ที่เป็นเอกลักษณ์เด่นของ อำเภอท้ายเหมือง และมีพันธุ์เต่ามะเฟืองที่กำลังจะสูญหายไป ส่วนใหญ่สมาชิกของกลุ่มเป็นสตรี ผลิตภัณฑ์ที่ผลิตมักจะมีลวดลายพันธุ์ไม้ท้องถิ่น ลวดลายดอกไม้ประกอบ คือ ลวดลายหม้อข้าวหม้อแกงลิง ลวดลายเตยนา ลวดลายกล้วยไม้ ลวดลายดอกลีลาวดี ลวดลายดอกชบา รวมถึงลวดลายท้องทะเล สำหรับแนวทางพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้าบาติก บ้านนาเตย อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา มีทั้งหมด 6 แนวทาง ประกอบด้วยแนวทางการขยายการผลิตให้ได้มากกว่าร้อยละ 30 ของปีที่ผ่านมา มุ่งเน้นการผลิตที่ไม่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้แตกต่างจากกลุ่มอื่นโดยใช้ภูมิปัญญาไทย แนวทางการออกแบบบรรจุภัณฑ์ให้มีเอกลักษณ์ของท้องถิ่น แนวทางเข้าไปมีส่วนร่วมกับชุมชนโดยการจัดสรรผลกำไรบางส่วนให้เป็นประโยชน์แก่ชุมชน แนวทางที่จะทำให้การจัดจำหน่ายสินค้าเทียบกับปีที่ผ่านมาเพิ่มขึ้นให้เกินร้อยละ 25 และแนวทางในการจัดทำบัญชี โดยการส่งสมาชิกของกลุ่มเข้ารับการฝึกอบรมทางด้านการจัดทำบัญชีจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิจัยราชภัฏพระนครเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
Batik and Souvenir Center in Krabi. (2011). Knowledge of batik cloth. Retrieved from https://krabibatik.wordpress.com. [2017, 11 Sep.]
Jatusripitak N., & Aitrat R. (2019). Creative Economy From Creative to Economic Value. Retrieved from https://www.bangkokbiznews.com/blogs/columnist/123808. [2022, 9 Dec.]
Kanjanarat S., & Saengchai N. (2009). Research and development of models Natural color batik products in the community. The International Journal of the Arts in Society, 2, 88-96.
Raekpinit J. (2009). Labor Saring: The Economic and Socio-Cultural Relationship of Villagers in the South of Thailand. Journal of the Humanities and Social Sciences Thaksin University, 1, 59-77.
Supawiriyakon S. (2010). The designs of Batik cloth in Andaman provinces (805 Research). Phuket: Faculty of International Studies Prince of Songkla University Phuket Campus.
Tumtong, T. (2002). The art of batik hand painted. (1). Bangkok: O.S. Printing House.
Tunsakun K. (2014). Phuket administration towards a creative city. (Ph.D. thesis). Phuket Rajabhat University, Phuket.
