การพัฒนาเส้นทางและกิจกรรมการท่องเที่ยวเมืองแห่งการเรียนรู้ มรดกทางวัฒนธรรม นครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเมืองแห่งการเรียนรู้มรดกทางวัฒนธรรม (2)เพื่อพัฒนากิจกรรมและเส้นทางการท่องเที่ยวเมืองแห่งการเรียนรู้ มรดกทางวัฒนธรรม กำหนดกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง ได้แก่ แหล่งท่องเที่ยวในย่านเมืองเก่านครศรีธรรมราช จำนวน 10 แห่ง ผู้แทนหน่วยงานภาคีทั้งภาครัฐและเอกชน จำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบประเมินศักยภาพฐานทรัพยากรการท่องเที่ยว แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างความคิดเห็นต่อการออกแบบเส้นทางการท่องเที่ยว แบบฟอร์มสังเคราะห์การประเมินศักยภาพการท่องเที่ยว การประเมินเส้นทางการท่องเที่ยว และการประชุมกลุ่มย่อย การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การสังเคราะห์เนื้อหาและสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า ฐานทรัพยากรการท่องเที่ยวที่มีผลการประเมินศักยภาพมากที่สุด คือ ด้านพื้นที่หรือทรัพยากรการท่องเที่ยวรองลงมา ได้แก่ ด้านกิจกรรมการท่องเที่ยวและการเรียนรู้ ด้านการจัดการ และด้านการมีส่วนร่วม ตามลำดับ ส่วนการพัฒนากิจกรรมและเส้นทางท่องเที่ยวเมืองแห่งการเรียนรู้คำนึงถึงหลัก 4 ประการ ได้แก่ (1) ประวัติศาสตร์ เรื่องเล่า (2) วิถีชีวิตของชุมชน (3) อาหาร และ (4) สถาปัตยกรรม โดยหาความ “ดี เด่น ดัง และโดน”พัฒนาเส้นทางท่องเที่ยว 2 เส้นทาง ได้แก่เส้นทางที่เชื่อมโยงเรื่องเล่าหรือประวัติศาสตร์ (เรื่องเล่าใหญ่) และเส้นทางที่เชื่อมโยงเรื่องเล่าเล็ก ๆ หรือเรื่องเล่าชุมชน โดยมีภาคีที่เกี่ยวข้องในการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวเมืองแห่งการเรียนรู้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิจัยราชภัฏพระนครเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
Boonlae, W. Wongmonta, S. Na Thalang, C. & Pongponrat, K. (2021). A study of potential composition of cultural tourism resources in Chanthaburi Province. Journal of The Association Of Researchers, 26(1), 46-55. (In Thai)
Chuan Sang, P. (2020). Assessment of the community's potential to develop as an ecotourism and cultural destination: a case study Ban Tha Long Community Ubon Ratchathani Province and Ban Tha Wat Community Sakon Nakhon Province. (Master degree Thesis). Silpakorn University, Bangkok. (In Thai)
Department of Tourism Office of Tourism Service Development. (2014). Guide for quality assessment of cultural attractions. Bangkok: The Veterans Affairs Printing Office under the Royal Patronage of His Majesty the King. (In Thai)
Department of Tourism. (2023). Tourism trend in 2022. Bangkok: Department of Tourism. (In Thai)
Klindeeplee, J. (1998). Assessing the potential of tourist attractions for ecotourism, case study: Sai Yok National Park Kanchanaburi province. (Master degree Thesis). National Institute of Development Administration. (In Thai)
Piandee, T. (2019). The development of peranakan cultural tourism routes in the old town area of Takua Pa, Phang Nga province. Journal of Sustainable Tourism Development, 1(2), 8-23. (In Thai)
Phrakhru Phromkhetkanarak, (2022). Interview.
Pattaratanakun, A. (2017). Planning for Marketing 4.0 in Training Manual of Brand Building in Digital Tourism organized by Nakhon Si Thammarat Office, Tourism Authority of Thailand. (Copied).
Rocharungsat, P. (2010). Community tourism. Bangkok: Odeon store publishing house. (In Thai)
Sakdiyakorn, M. (2015). Training materials for creative tourism business development, 3rd year. Prepared by Creative Economy Development Institute. Tourism, historical and cultural sites Mahidol University (reproduce). (In Thai)
Siricharoen, T. & Sriplang, N. (2017). Design in tourism route of cultural Tai Lom, Phetchabun Province. Phetchabun: Phetchabun Rajabhat University. (In Thai)
Srirat, P., Zimik, R. P., Nawakanworrakul, S., & Yuedman, K. (2017). The tourism potential in Thamyai Sub-district, Thungsong District, Nakhon Si Thammarat Province. Narkbutparitat Journal, 10(Special issues), 256-269. (In Thai)
Srisa – Ard, B. (2013). Statistical methods for research Volume 1. (5th ed.). Bangkok: Suweeriyasan publishing house. (In Thai)
Sutjasen, A., Tadtiam, N., Chiwaratattan, K. & Chomjit ,K. (2018). Image of Nakhon Si Thammarat’s tourist attraction for foreign tourists. Phathumthani University Academic Journal, 10(2), 234-246.
Susan, R., Neil, H., and Moira, C. (2007). Online Customer Experience: A Review of the Business- to-Consumer Online Purchase Context. International Journal of Management Reviews, 13, 24-39.
Theerawongsakul, P. (2022). Tourism trends that will shake up 2022 and beyond. Retrieved from https://www.tatreviewmagazine.com/article/tourism-trends-that-will-shake-up-2022-and-beyond/ [2022, 13 Jan.]
Tourism Development Institute for Environmental Conservation. (2002). Supporting documents for training courses in tourism policy and practice. Bangkok: Tourism Development Institute for Environmental Conservation. Bangkok: Srinakharinwirot University. (In Thai)
Wannathanom, C. (2016). Tour Planning. Bangkok: Printing and Publishing.
Wichaikun, A. and Wongmonta, S. (2021). Approaches for Development of Cultural Tourism in Nakhon Si Thammarat Province. Journal of the Association of Researchers, 26(3), 1-3. (In Thai)
