ปัญหานิติสงครามในศาลรัฐธรรมนูญไทยในมุมมองของนิติปรัชญา

บทคัดย่อ

บทความนี้มุ่งวิเคราะห์ปรากฏการณ์ "นิติสงคราม" (Lawfare) ที่เกิดขึ้นในศาลรัฐธรรมนูญไทยจากมุมมองของนิติปรัชญา โดยจะชี้ให้เห็นถึงการใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือในการทำการนิติสงครามทางการเมืองในศาลรัฐธรรมนูญอันมีผลต่อความศักดิ์สิทธิ์ของหลัก "นิติรัฐ" (Retchstaat, Právní stat, The Rule of Law) และมีผลต่อศาลรัฐธรรมนูญทำให้แปรเปลี่ยนจากอุดมคติแห่งผู้พิทักษ์รัฐธรรมนูญให้กลายเป็นตัวละครหลักในเวทีแห่งความขัดแย้งทางการเมืองและกลายเป็นผู้กำหนดชี้ชะตากรรมแห่งแพ้ชนะทางการเมืองและก้าวล่วงไปในแดนแห่งอำนาจนิติบัญญัติและอำนาจบริหารหรืออีกนัยหนึ่งนั้น การวินิจฉัยให้พ้นตำแหน่งทางการเมืองของนักการเมืองนั้นอาจจะมีวาระซ่อนเร้นคือ การรัฐประหารเงียบ (Silent Coup) ซึ่งบทความนี้ได้ประยุกต์ใช้แนวคิดจากสำนักนิติปรัชญาหลัก กล่าวคือ สำนักกฎหมายธรรมชาติ (Iusnaturalism) และ สำนักกฎหมายบ้านเมือง (Legal Positivism) มาวิเคราะห์ เพื่ออธิบายการเกิดขึ้นของนิติสงครามที่ได้ทำลายหลักการพื้นฐานของกฎหมายและนำไปสู่ความเสื่อมถอยของความน่าเชื่อถือในสถาบันศาลรัฐธรรมนูญได้อย่างไรและศาลรัฐธรรมนูญควรปรับการตีความตามมุมมองนิติปรัชญาเพื่อมิให้เกิดภาวะนิติสงครามและกลับมาอยู่ในสถานะความเป็นกลางและเป็นผู้พิทักษ์ความชอบด้วยรัฐธรรมนูญอย่างแท้จริงและในอนาคตเห็นควรแก้ไขรัฐธรรมนูญจำกัดในเรื่องเขตอำนาจศาลรัฐธรรมนูญให้ชัดเจนเพื่อมิให้ศาลรัฐธรรมนูญเข้าแทรกแซงอำนาจนิติบัญญัติและอำนาจบริหารมากจนเกินไปจนกลายเป็นรัฐประหารเงียบและกลายเป็นตุลาการธิปไตย