แนวทางในการนำมาตรการป้องกันเด็กและเยาวชนที่ต้องการการดูแลมิให้กระทำผิดกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา มาปรับใช้กับการป้องกันการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาหลักการ แนวคิด ทฤษฎีเกี่ยวกับการป้องกันมิให้เด็กและเยาวชนกระทำผิด 2) ศึกษาและวิเคราะห์มาตรการทางกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกาในการป้องกันมิให้เด็กและเยาวชนกระทำผิด 3) เสนอแนวทางที่เหมาะสมของมาตรการทางกฎหมายในการป้องกันมิให้เด็กและเยาวชนกระทำผิด การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเอกสาร โดยการรวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลเอกสาร
ผลการวิจัยพบว่า 1) ความล้มเหลวของครอบครัวและสภาพแวดล้อมใกล้ตัวมีส่วนพัฒนาการกระทำผิดของเด็กและเยาวชน เมื่อครอบครัวไม่สามารถทำหน้าที่ปกป้องดูแลได้ รัฐจึงจำต้องเข้าไปแทรกแซงเพื่อทำหน้าที่แทนตามแนวคิด Parens Patriae (กษัตริย์เป็นบิดาของประเทศ) แต่มาตรการทางกฎหมายของรัฐในการคุ้มครองสวัสดิภาพเด็กที่เสี่ยงต่อการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546 ไม่ชัดเจนในทางปฏิบัติ โดยศาลไม่มีส่วนร่วมในกระบวนการ และยังมีเด็กและเยาวชนบางส่วนที่ผ่านกระบวนการแก้ไขบำบัดฟื้นฟูตามพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 กลับไปเป็นกลุ่มเสี่ยงและกระทำผิดซ้ำ 2) ประเทศสหรัฐอเมริกา มีมาตรการทางกฎหมายในการปกป้องดูแลเด็กและเยาวชน ในเชิงป้องกันอย่างเป็นรูปธรรม โดยศาลเข้าไปมีบทบาทสำคัญในการแก้ปัญหาเด็กและเยาวชนกลุ่มเสี่ยง ผ่านกระบวนการคำร้องสำหรับบุคคลที่ต้องการการดูแล หรือคำร้อง PINS 3) ควรแก้ไขพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัว และวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 เพิ่มกระบวนการป้องกันมิให้เด็กและเยาวชนกระทำผิดกฎหมาย ให้อำนาจศาลเป็นผู้ปกป้องดูแลเด็กและเยาวชนที่เสี่ยงต่อการกระทำผิดก่อนไปกระทำผิดกฎหมายในอนาคต
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เอกสารอ้างอิง
กัญญา วรรณโกวิท. (2556). บทบาทของผู้พิพากษาสมทบศาลเยาวชนและครอบครัวกับการพิจารณาพิพากษาคดีและการสงเคราะห์เด็กและเยาวชน. ใน เอกสารวิชาการส่วนบุคคลเป็นส่วนหนึ่งของการอบรมหลักสูตรผู้บริหารกระบวนการยุติธรรมระดับสูง บ.ย.ส. รุ่นที่ 7. วิทยาลัยการยุติธรรม.
ชาญคณิต กฤตยาสุริยะมณี และอนิสา เลิศโตมรสุต. (2553). การกระทำผิดซ้ำของเด็กและเยาวชนในคดีความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ในประเทศ ไทย: แนวทางในการป้องกันและแกไขโดยอาศัยปัจจัยที่เป็นตัว ทำนายทางด้านอาชญาวิทยา. เรียกใช้เมื่อ 16 พฤษภาคม 2556 จาก http://www2.djop.moj.go.th.
ถนอมขวัญ วัชรบุศราคำ. (2563). การติดตามเด็กและเยาวชนของศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดสมุทรสงคราม. ใน เอกสารวิชาการส่วนบุคคลเป็นส่วนหนึ่งของการอบรมหลักสูตรผู้พิพากษาหัวหน้าศาล รุ่นที่ 19. วิทยาลัยข้าราชการตุลาการศาลยุติธรรม.
ไทยพีบีเอส. (2566). ด.ช.14 ยิงในสยามพารากอน. เรียกใช้เมื่อ 17 สิงหาคม 2567 จากhttps://www.thaipbs.or.th/news/focus/ShootingParagon
ไทยรัฐออนไลน์. (2567). บทเรียนคดีป้าบัวผัน. เรียกใช้เมื่อ 17 สิงหาคม 2567 จาก https://www.thairath.co.th/news/crime/2756542.
ประภาภรณ์ โรจน์ศิริรัตน์ และ ศรัญวรรณ โชตินิมิตคุณ. (2567). ความรับผิดทางอาญาของผู้ปกครองกับการแก้ปัญหาอาชญากรรมของเด็กและเยาวชนอย่างยั่งยืน. ดุลพาห, 71(1), 86-87.
พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก. (2546). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 120 ตอนที่ 95 ก หน้า 1 (2 ตุลาคม 2546).
สปริงนิวส์. (2565). เปิดสถิติคดีเด็กและเยาวชนกับโอกาสที่หวังให้กลับตัวเป็นคนดีคืนสังคม. เรียกใช้เมื่อ 17 สิงหาคม 2567 จาก https://www.springnews.co.th/feature/828366.
สิทธิศักดิ์ วนะชกิจ. (2545). ปัจจัยที่มีผลต่อการกระทำผิดในคดีรุนแรงของ เด็กและเยาวชน: ศึกษากรณีเด็กและเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาชน จังหวัดสุราษฎร์ธานีและจังหวัดสงขลา. ดุลพาห, 3(99), 109-134.
อัจฉรียา ชูตินันท์. (2552). กฎหมายเกี่ยวกับคดีเด็ก เยาวชนและคดีครอบครัว. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.
NY CLS Family Ct Act, Art. 7. (n.d.). Retrieved September 3, 2024, from https://shorturl.asia/VNUH2.