การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อสร้างความฉลาดทางวัฒนธรรมสำหรับนิสิตครูสาขาวิชาสังคมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาหาประสิทธิภาพของหลักสูตรเสริมเพื่อสร้าง ความฉลาดทางวัฒนธรรมสำหรับนิสิตครูสาขาวิชาสังคมศึกษา 2) ศึกษาหาประสิทธิผลของหลักสูตรเสริมเพื่อสร้างความฉลาดทางวัฒนธรรมสำหรับนิสิตครูสาขาวิชาสังคมศึกษา 3) นำหลักสูตรเสริม เพื่อสร้างความฉลาดทางวัฒนธรรมสำหรับนิสิตครูสาขาวิชาสังคมศึกษาไปขยายผลกับนักเรียนในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน เป็นการวิจัยและพัฒนา โดยดำเนินการ 4 ระยะ ได้แก่ การวิเคราะห์ความต้องการ การออกแบบและพัฒนาหลักสูตร การทดลองใช้และประเมินผล และการปรับปรุงพร้อมยืนยันคุณภาพ แหล่งข้อมูล ได้แก่ นิสิตครูสาขาวิชาสังคมศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ จำนวน 149 คน ซึ่งได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ แบบประเมินทักษะทางสังคมที่สะท้อนความฉลาดทางวัฒนธรรม 5 มิติ แบบสอบถามความคิดเห็น และแบบสังเกตพฤติกรรม
ผลการวิจัยพบว่า หลักสูตรที่พัฒนาขึ้นมีค่าประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 อยู่ที่ 84.75/89.40 สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนด ผลการทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังเรียน แสดงให้เห็นว่าคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การประเมินทักษะทางสังคมทั้ง 5 มิติ พบว่า ผู้เรียนมีพัฒนาการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ โดยมิติที่พัฒนาเด่นที่สุดคือการยอมรับความหลากหลายและการทำงานร่วมกัน ผลการสังเกตพฤติกรรมและการสะท้อนความคิดเห็นยืนยันว่า ผู้เรียนมีทัศนคติและพฤติกรรมการเรียนรู้ที่เปลี่ยนแปลงไปในเชิงบวก และเมื่อขยายผลหลักสูตรไปยังนักเรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 400 คน พบว่า มีการพัฒนาทั้งด้านผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะทางสังคมในทิศทางเดียวกัน และได้รับการยอมรับว่าเป็นหลักสูตรที่เหมาะสมและสามารถบูรณาการได้จริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิรประภา อัครบวร. (2555). การศึกษาแนวโน้มงานทรัพยากรมนุษย์ พ.ศ. 2555-2556 (HR Trends 2012-2013). กรุงเทพมหานคร : โครงการสนับสนุนงานวิจัยคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ทิศนา แขมมณี. (2555). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 15). กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2563). อนาคตของครุศึกษาไทยกับการสร้างความฉลาดรู้. คุรุสภาวิทยาจารย์, 1(1), 1–7.
วิจารณ์ พาณิช. (2554). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร : เอส.อาร์.พริ้นติ้ง.
ศุภรักษ์ อธิคมสุวรรณ. (2559). แนวทางในการพัฒนาความฉลาดทางวัฒนธรรมของนักศึกษาระดับปริญญาตรีในภูมิภาคตะวันตกของประเทศไทย. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจ, 5(1), 92–104.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพมหานคร : สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2551). ความเข้าใจ วัฒนธรรม ในงานวิจัยสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
Ang, S., & Van Dyne, L. (2008). Handbook of cultural intelligence: Theory, measurement, and applications. Armonk. New York: M.E. Sharpe.
Ang, S., Van Dyne, L., Koh, C., Ng, K. Y., Templer, K. J., Tay, C., & Chandrasekar, N. A. (2007). Cultural intelligence: Its measurement and effects on cultural judgment and decision making, cultural adaptation, and task performance. Management and Organization Review, 3(3), 335–371.
Biggs, J., & Tang, C. (2011). Teaching for Quality Learning at University (4th ed.). Maidenhead, UK: Open University Press/McGraw-Hill.
Borg, W.R. and ve Gall, D. (1983). Educational Research. Longman: Newyork.
Earley, P. C., & Ang, S. (2003). Cultural intelligence: Individual interactions across cultures. Stanford, CA: Stanford University Press.
Lawrence, L.A. (2011). Work Engagement, Moral Distress, Education Level, and Critical Reflective Practice in Intensive Care Nurses. Nursing Forum, 46, 256-268.
Livermore, D. (2015). Leading with cultural intelligence: The real secret to success. New York:: AMACOM .
Thomas, D. C., & Inkson, K. (2003). Cultural intelligence: People skills for global business. San Francisco, CA: Berrett-Koehler Publish
