ความสัมพันธ์ปัจจัยเชิงนโยบายการบริหารจัดการด้านผู้สูงอายุ : กรณีศึกษาเขตเทศบาลตำบลหนองบัว จังหวัดอุดรธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับสภาพทั่วไปของผู้สูงอายุในเขตเทศบาลตำบลหนองบัว จังหวัดอุดรธานี 2) ศึกษาความสัมพันธ์ของนโยบายการบริหารจัดการของเทศบาลตำบลหนองบัว จังหวัดอุดรธานี 3) เพื่อเสนอนโยบายการบริหารจัดการด้านผู้สูงอายุของเทศบาลตำบลหนองบัว จังหวัดอุดรธานี การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรกลุ่มตัวอย่างได้แก่ ผู้สูงอายุ 60 ปีขึ้นไปในเขตเทศบาลตำบลหนองบัว จังหวัดอุดรธานี ผู้วิจัยสุ่มกลุ่มตัวอย่างจากประชากรผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นที่ของเทศบาลตำบลหนองบัว จำนวน 4,320 คน จากนั้นนำมาคำนวณหากลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรของ Taro Yamane จากผลที่คำนวณจึงได้ประชากรกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุในเขตเทศบาลตำบลหนองบัว จำนวน 366 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยใช้แบบสอบถาม สถิติและการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน
ผลการวิจัยพบว่า เมื่อพิจารณาจากความสัมพันธ์ของปัจจัยเชิงนโยบายการบริหารจัดการเป็นรายด้าน โดยเรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ด้านการเรียนรู้สำหรับผู้สูงอายุ ด้านการส่งเสริมการพัฒนา ด้านอาสาสมัครผู้ดูแลผู้สูงอายุ ด้านการสงเคราะห์และสวัสดิการผู้สูงอายุ และด้านการซ่อมแซมที่อยู่อาศัย ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของปัจจัยเชิงนโยบายพบว่า แต่ละด้านมีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับสูง โดยเฉพาะด้านการเรียนรู้กับด้านอาสาสมัครผู้ดูแลผู้สูงอายุ ด้านการส่งเสริมการพัฒนากับด้านการเรียนรู้ ด้านการสงเคราะห์กับด้านการพัฒนา รวมถึงด้านการซ่อมแซมที่อยู่อาศัยซึ่งสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับหลายด้าน ทั้งการสงเคราะห์ การพัฒนา และการเรียนรู้ ผลดังกล่าวสะท้อนความจำเป็นในการบูรณาการนโยบายท้องถิ่น อาสาสมัคร งบประมาณ และฐานข้อมูล เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุอย่างทั่วถึง ต่อเนื่อง เป็นธรรม และยั่งยืนต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2566). แผนปฏิบัติการด้านผู้สูงอายุ ระยะที่ 3 (พ.ศ. 2566–2580). กรุงเทพมหานคร.
กัญญาณัฐ ไฝคำ. (2557). การบริหารจัดการสวัสดิการผู้สูงอายุในประเทศไทย. วารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์, 4(3), 92-99.
กัลณิการ์ ตริยางกูรศรีและอุทัย เลาหวิเชียร. (2565). ประสิทธิผลของการบริหารงานภาครัฐเกี่ยวกับการเรียนรู้ตลอดชีวิตและการเสริมสร้างทักษะชีวิตของผู้สูงอายุ. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยรามคำแหง กรุงเทพมหานคร.
ณมน ธนินธญางกูร. (2561). การศึกษาพฤติกรรมและแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตามหลักสุขภาวะชุมชน: บ้านปลาบู่ ตำบลหนองแสง อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม. วารสารชุมชนวิจัย, 12(2), 192-203.
นพณพิชญ์ ศรีรัตนประชากูล และคณะ. (2563). การพัฒนากระบวนการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงภายใต้กองทุนดูแลผู้สูงอายุระยะยาวขององค์การบริหารส่วนตำบลปอพานอำเภอนาเชือก จังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการสาธารณสุขชุมชน, 6(4), 169-183.
วิไล ตะปะสี และคณะ. (2557). รูปแบบการจัดบริการการดูแลผู้สูงอายุโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน ตำบลตะกูจังหวัดนครปฐม. วารสารเกื้อการุณย์, 24(1), 42-54.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุของประเทศไทย พ.ศ. 2565. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สุกิจ ทองพิลาและคณะ. (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความสามารถในการดูแลตนเองของผู้สูงอายุที่ป่วยด้วยโรคความดันโลหิตสูงในชมรมผู้สูงอายุศูนย์บริการสาธารณสุขที่ 43 เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 22(2), 75-84.
สุวรรณา เตชะธีระปรีดา. (2557). การบริหารจัดการกิจกรรมนันทนาการเพื่อผู้สูงอายุของเทศบาลตำบลหนองน้ำใส อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐ. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
อัญชราภรณ์ เลาหรุ่งพิสิฐ. (2563). นโยบายการบริหารพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ ในจังหวัดภาคตะวันออกของประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยบูรพา.
Gilles E. Gignac. (2016). Effect size guidelines for individual differences researchers. Personality and Individual Differences, 10(2), 74-78.
Osborne, D., & Gaebler, T. (1992). Reinventing Government: How the Entrepreneurial Spirit is Transforming the Public Sector. Reading, MA: Addison-Wesley.
United Nations. (2023). World Social Report 2023: Leaving No One Behind in an Ageing World. New York: UN DESA.
World Health Organization. (2020). Decade of Healthy Ageing: Baseline Report. Geneva.
