CAREER DEVELOPMENT STRATEGIES TO INCREASE ECONOMIC VALUE FOR THE ELDERLY IN SELAPHUM DISTRICT, ROI ET PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to (1) study the potential and self-worth of elderly people and (2) examine appropriate career development approaches to enhance the economic value of elderly people in Selaphum District, Roi Et Province. This study employed a mixed-methods case study design. Data were collected from 60 elderly participants. The sample size was determined based on the principle of adequacy for community-based survey research and data saturation. The participants were selected through non-probability sampling using purposive sampling, and the list of participants was expanded through snowball sampling. The research instruments consisted of a four-part questionnaire with a total of 20 items, an interview form, and focus group discussions with 12 key informants from four occupational groups. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation, while qualitative data were analyzed through content analysis and thematic synthesis in accordance with the research objectives.
The findings revealed that elderly people possessed potential and self-worth. Most of them were in good health and had experience in agriculture, trade, handicrafts, and food processing. They still desired to work in order to earn supplementary income, reduce loneliness, and maintain their social roles. Suitable occupations should be light work that can be performed at home, make use of existing local wisdom, require low investment, and connect with community markets. Such occupations should emphasize suitability in terms of age, health, time, family context, safety, local wisdom, group formation, product development, online public relations, and connection with buyers in order to expand opportunities for supplementary income and reduce the burden on families. Career development approaches should be implemented through integrated collaboration among government agencies, communities, families, and marketing networks by supporting training, budgets, materials and equipment, health promotion, and distribution channels. The development of appropriate occupations helps strengthen self-reliance, increase income, improve quality of life, and enable elderly people to become valuable resources of Thai society in a sustainable manner.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมการปกครอง สำนักบริหารการทะเบียน. (2568). สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร (รายเดือน) มิถุนายน 2568. เรียกใช้เมื่อ 12 กรกฎาคม 2568 จาก https://shorturl.asia/tj7X9.
ขวัญชนก ทองเดช และคณะ. (2564). การพัฒนาตัวชี้วัดพฤฒพลังของผู้สูงอายุไทย. ศึกษาศาสตร์ มมร, 9(1), 83–92.
คาสปาร์พีค, วาสนา อิ่มเอม, และรัตนาภรณ์ ตังธนเศรษฐ์. (2558). รายงานสถานการณ์ประชากรไทย พ.ศ.2558 “โฉมหน้าครอบครัวไทย ยุคเกิดน้อย อายุยืน”. กรุงเทพมหานคร : กองทุนประชากรแห่งสหประชาชาติประจําประเทศไทย และสํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
เชษฐา แก้วพรม, Saifon In-Sricheun, และ Laksana Pongpumma. (2563). ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุที่เข้าร่วมกิจกรรมโรงเรียนผู้สูงอายุ. วารสารวิชาการสุขภาพภาคเหนือ, 7(1), 76–86.
นำพร อินสิน และคณะ. (2564). ภาวะพฤฒพลังของผู้สูงอายุในอำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 14(3), 94–103.
พระมหาประกาศิต สิริเมโธ และคณะ. (2568). การพัฒนาศักยภาพในการประกอบอาชีพเสริมสำหรับผู้สูงอายุในชุมชนหมู่บ้านสุขสันต์ 9 เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 8(2), 260–275.
พิมพงา เพ็งนาเรนทร์. (2564). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาอาชีพเพื่อเพิ่มรายได้ของผู้สูงอายุ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 15(1), 42–58.
ศุภเจตน์ จันทร์สาส์น. (2555). พฤฒิพลังของผู้สูงอายุไทย การปันผลทางประชากร และโอกาสทางเศรษฐกิจของประเทศไทยในสังคมสูงวัย. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา, 4(7), 201-214.
สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ. (2564). แนวทางจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์ (ปรับปรุงครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.).
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2557). รายงานผลเบื้องต้น สำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2557. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2563). รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2563. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สุภจักษ์ แสงประจักษ์สกุล. (2557). วุฒิวัยของผู้สูงอายุไทย. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 17, 231–248.
Best, J. W. (1977). Research in Education (3rd ed.). Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Wade, B. (2006). Basic Research Methods: An Entry to Social Science Research. Bangkok: McGraw-Hill.
World Health Organization. (2002). Active Ageing: A Policy Framework. Geneva: World Health Organization.
