กลยุทธ์การประสานนโยบายการศึกษาขั้นพื้นฐานระดับจังหวัด
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
ธ.ค. 29, 2021
คำสำคัญ:
การประสานนโยบาย การศึกษาขั้นพื้นฐาน
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบการประสานนโยบายการศึกษาขั้นพื้นฐานระดับจังหวัด และ 2) ศึกษาและวิเคราะห์กลยุทธ์การประสานนโยบายการศึกษาขั้นพื้นฐานระดับจังหวัด เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลเป็น แบบสอบถามความคิดเห็น ซึ่งได้จากการสังเคราะห์เอกสาร สัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ และการสนทนากลุ่ม กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ สำนักงานศึกษาธิการจังหวัด จำนวน 21 จังหวัด โดยผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วย ผู้ประสานงานการจัดการศึกษา ขั้นพื้นฐานในระดับจังหวัด ๆ ละ 12 คน จำแนกเป็นตัวแทนจาก สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา 2 คน, สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา 2 คน, สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 2 คน, คณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 คน, สำนักงานการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย 2 คน และคณะกรรมการศึกษาธิการจังหวัด 2 คน รวมทั้งสิ้น 252 คน เก็บรวบรวมข้อมูลระหว่างเดือนกันยายนถึงเดือนพฤศจิกายน 2562 ได้รับกลับคืนมา 240 ชุด คิดเป็นร้อยละ 95.23 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วย ความถี่ ร้อยละ ค่ามัชฌิมเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ การวิเคราะห์เนื้อหา และผลการวิจัยพบว่า
- การประสานนโยบายการศึกษาขั้นพื้นฐานระดับจังหวัดประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ การสร้าง ความร่วมมือ การกำหนดระเบียบวิธีปฏิบัติ การส่งเสริมปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคลหรือคณะบุคคล การสร้างระบบ การสื่อสาร การอำนวยการปฏิบัติงาน และการส่งเสริมการมีส่วนร่วม
- กลยุทธ์ที่ใช้ในการประสานนโยบายมีดังนี้ 1) ส่งเสริมให้มีการใช้แอพพลิเคชั่นต่างๆบน Smart Phone และสร้างวิสัยทัศน์ร่วมกัน 2) แจ้งกฎระเบียบข้อบังคับกระตุ้นเตือนให้ถือปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอสร้างความตระหนักและสร้างกฎเกณฑ์ร่วมกัน 3) จัดประชุมสมาชิกขององค์กรเป็นกลุ่มย่อยๆเพื่อไม่ให้กระทบกับงานประจำที่แต่ละคนรับผิดชอบ 4) จัดให้มีช่องทางการติดต่อประสานงานที่หลากหลายและจัดทำข้อมูลของบุคคลที่ต้องติดต่อประสานงานรวมทั้งข้อมูลของหน่วยงาน 5) จัดทำรายละเอียดของงานการเขียนรายละเอียดของงานที่จะต้องดำเนินการในการประสานงานไว้เป็นลายลักษณ์อักษรและ 6) สร้างความสัมพันธ์ระหว่างหน่วยงานหรือบุคคลที่ต้องประสานงาน
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
เหมือนดาว ส. . . . . ., รัตนศิระประภา น. ., อินทร์รักษ์ ป. ., วังถนอมศักดิ์ ม. ., & อินทร์รักษ์ ช. . (2021). กลยุทธ์การประสานนโยบายการศึกษาขั้นพื้นฐานระดับจังหวัด. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก, 10(2), 70–81. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/SocialJournal2rmutto/article/view/256477
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
เอกสารอ้างอิง
กลุ่มติดตามและประเมินผล สำนักงานศึกษาธิการภาค 4. (2557). เทคนิคการประสานงาน เพื่อสร้างความประทับใจ. Retrieved from http://www.reo1.moe.go.th/2557/images /download/2556-reo4-km-coordinator. pdf
กลุ่มนโยบายและแผน สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2561). คู่มือการปฏิบัติงานสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษา. Retrieved from http://psdg-obec.nma6.go.th/wp-content/uploads/2015/04/2-Policies-and-plans.pdf
จารุณี ลุนภูงา. (2559). รูปแบบการจัดการศึกษาของจังหวัดจัดการตนเอง. (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิติพล ภูตะโชติ. (2556). พฤติกรรมองค์การ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
ปวีณา จันทร์ประดิษฐ์. (2554). การประสานงาน. Retrieved from http://library.dip.go.th/multim6/edoc/ 2554/19778.pdf
ปุราณวิทย์. (2560). Retrieved from http://oknation.nationtv.tv/blog/phichai/2017/10/20/entry-1
พินิจ สุวรรณรังค์. (2560). การประชุมสัมมนา กศจ. 4 ภูมิภาค.
สถาบันดำรงราชานุภาพ สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย. (2553). เทคนิคการประสานงาน. Retrieved from www.stabundamrong.go.th/web/book/53/b18_53.pdf
สมิต สัชฌุกร. (2553). เทคนิคการประสานงาน : Coordinating Technique (Vol. 15): โรงพิมพ์สายธาร.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). คู่มือการปฏิบัติงานขับเคลื่อนการปฏิรูปการศึกษาของกระทรวง ศึกษาธิการในภูมิภาค: กระทรวงศึกษาธิการ.
Afdal, H. W. (2013). Policy making processes with respect to teacher education in Finland and Norway. Higher Education, 65(2), 167-180.
Braun, D. (2008). Organising the political coordination of knowledge and innovation policies. Science and Public Policy, 35(4), 227-239.
Chandler, A. D. (1962). Strategy and structure: History of the industrial enterprise: MIT.
Craft, J., & Howlett, M. (2012). Policy formulation, governance shifts and policy influence: Location and content in policy advisory systems. Journal of Public Policy, 79-98.
Change, Y.N.; and campob - Flores, Filemon. (1980). Business Policy and Strategy : Text and cases Santa Monica, California.
Griessen, T., & Braun, D. (2008). The political coordination of knowledge and innovation policies in Switzerland. Science and Public Policy, 35(4), 277-288.
Hogwood, B. W., & Gunn, L. A. (1984). Policy analysis for the real world: Oxford University Press, USA.
Howlett, M., Mukherjee, I., & Woo, J. J. (2015). From tools to toolkits in policy design studies: the new design orientation towards policy formulation research. Policy & Politics, 43(2), 291-311.
Lampton, D. M. (2015). Xi Jinping and the National Security Commission: policy coordination and political power. Journal of Contemporary China, 24(95), 759-777.
Nilsson, M., & Moodysson, J. (2015). Regional innovation policy and coordination: Illustrations from Southern Sweden. Science and Public Policy, 42(2), 147-161.
Peters, B. G. (2018). The challenge of policy coordination. Policy Design and Practice, 1(1), 1-11.
Po, Y., & Yunbo, L. (2017). Balanced Development for Provincial-Level Coordination and Higher Vocational Education. Chinese Education & Society, 50(5-6), 469-498.
Stephenson, P. J. (2010). The Role of Working Groups of Commissioners in Coordinating Policy Implementation: The Case of Trans European Networks (TENs). JCMS: Journal of Common Market Studies, 48(3), 709-736.
Strehlenert, H., Richter-Sundberg, L., Nyström, M. E., & Hasson, H. (2015). Evidence-informed policy formulation and implementation: a comparative case study of two national policies for improving health and social care in Sweden. Implementation Science, 10(1), 169.
กลุ่มนโยบายและแผน สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2561). คู่มือการปฏิบัติงานสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษา. Retrieved from http://psdg-obec.nma6.go.th/wp-content/uploads/2015/04/2-Policies-and-plans.pdf
จารุณี ลุนภูงา. (2559). รูปแบบการจัดการศึกษาของจังหวัดจัดการตนเอง. (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิติพล ภูตะโชติ. (2556). พฤติกรรมองค์การ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
ปวีณา จันทร์ประดิษฐ์. (2554). การประสานงาน. Retrieved from http://library.dip.go.th/multim6/edoc/ 2554/19778.pdf
ปุราณวิทย์. (2560). Retrieved from http://oknation.nationtv.tv/blog/phichai/2017/10/20/entry-1
พินิจ สุวรรณรังค์. (2560). การประชุมสัมมนา กศจ. 4 ภูมิภาค.
สถาบันดำรงราชานุภาพ สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย. (2553). เทคนิคการประสานงาน. Retrieved from www.stabundamrong.go.th/web/book/53/b18_53.pdf
สมิต สัชฌุกร. (2553). เทคนิคการประสานงาน : Coordinating Technique (Vol. 15): โรงพิมพ์สายธาร.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). คู่มือการปฏิบัติงานขับเคลื่อนการปฏิรูปการศึกษาของกระทรวง ศึกษาธิการในภูมิภาค: กระทรวงศึกษาธิการ.
Afdal, H. W. (2013). Policy making processes with respect to teacher education in Finland and Norway. Higher Education, 65(2), 167-180.
Braun, D. (2008). Organising the political coordination of knowledge and innovation policies. Science and Public Policy, 35(4), 227-239.
Chandler, A. D. (1962). Strategy and structure: History of the industrial enterprise: MIT.
Craft, J., & Howlett, M. (2012). Policy formulation, governance shifts and policy influence: Location and content in policy advisory systems. Journal of Public Policy, 79-98.
Change, Y.N.; and campob - Flores, Filemon. (1980). Business Policy and Strategy : Text and cases Santa Monica, California.
Griessen, T., & Braun, D. (2008). The political coordination of knowledge and innovation policies in Switzerland. Science and Public Policy, 35(4), 277-288.
Hogwood, B. W., & Gunn, L. A. (1984). Policy analysis for the real world: Oxford University Press, USA.
Howlett, M., Mukherjee, I., & Woo, J. J. (2015). From tools to toolkits in policy design studies: the new design orientation towards policy formulation research. Policy & Politics, 43(2), 291-311.
Lampton, D. M. (2015). Xi Jinping and the National Security Commission: policy coordination and political power. Journal of Contemporary China, 24(95), 759-777.
Nilsson, M., & Moodysson, J. (2015). Regional innovation policy and coordination: Illustrations from Southern Sweden. Science and Public Policy, 42(2), 147-161.
Peters, B. G. (2018). The challenge of policy coordination. Policy Design and Practice, 1(1), 1-11.
Po, Y., & Yunbo, L. (2017). Balanced Development for Provincial-Level Coordination and Higher Vocational Education. Chinese Education & Society, 50(5-6), 469-498.
Stephenson, P. J. (2010). The Role of Working Groups of Commissioners in Coordinating Policy Implementation: The Case of Trans European Networks (TENs). JCMS: Journal of Common Market Studies, 48(3), 709-736.
Strehlenert, H., Richter-Sundberg, L., Nyström, M. E., & Hasson, H. (2015). Evidence-informed policy formulation and implementation: a comparative case study of two national policies for improving health and social care in Sweden. Implementation Science, 10(1), 169.
