การมีส่วนร่วมของชุมชนในการฟื้นฟูสภาพแวดล้อมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว ของทะเลสาบดอยเต่า อำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่

Main Article Content

ชนิษฐา ใจเป็ง

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ของการวิจัย คือ 1) เพื่อศึกษาบริบทชุมชน และการบริหารจัดการสภาพแวดล้อมของทะเลสาบดอยเต่า และ 2) เพื่อศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชนในการฟื้นฟูสภาพแวดล้อมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวของทะเลสาบดอยเต่า อำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ การวิจัยนี้เป็นวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือวิจัยในการรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกเป็นรายบุคคล ผู้ให้ข้อมูลหลักในการศึกษาครั้งนี้จำนวน 50 คน เป็นการเลือกแบบเจาะจง (Purposive sampling) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ผลของการวิเคราะห์ข้อมูลนําเสนอด้วยวิธีเชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ทะเลสาบดอยเต่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่สำคัญของอำเภอดอยเต่า นักท่องเที่ยวเดินทางมาเพื่อชื่นชมความงามทางธรรมชาติเป็นส่วนใหญ่ อีกทั้งยังมีแหล่งท่องเที่ยวเชื่อมโยงที่อยู่บริเวณใกล้เคียงมากมายและหลากหลายประเภท การบริหารจัดการสภาพแวดล้อมของทะเลสาบดอยเต่าส่วนใหญ่เป็นการบริหารจัดการเองภายใน2) ชุมชนมีส่วนร่วมในการฟื้นฟูสภาพแวดล้อมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวของทะเลสาบดอยเต่า ทั้งในด้านการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ การมีส่วนร่วมในการดำเนินงานการมีส่วนร่วมในการรับผลประโยชน์ และการมีส่วนร่วมในการประเมินผล โดยจะมีผู้นำกลุ่ม และคณะกรรมการ เป็นผู้ประสานงานกับหน่วยงานภาครัฐเป็นหลักแล้วจึงมากระจายข้อมูลให้กับประชาชนในพื้นที่ทราบ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ใจเป็ง ช. (2023). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการฟื้นฟูสภาพแวดล้อมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว ของทะเลสาบดอยเต่า อำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก, 12(2), 18–28. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/SocialJournal2rmutto/article/view/266000
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

ชนิษฐา ใจเป็ง, มหาวิทยาลัยคริสเตียน

สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยวและบริการ คณะสหวิทยาการ

เอกสารอ้างอิง

กอบสิทธิ์ ศิลปชัย. (2563). แนวโน้มเศรษฐกิจ. กรุงเทพฯ: ธนาคารกสิกรไทย.

กฤษณ์ จุฑามณี. (2564). การจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ของชุมชนริมคลองประเวศฝั่งเหนือกรุงเทพมหานคร.วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (การจัดการสิ่งแวดล้อม). คณะบริหารการพัฒนาสิ่งแวดล้อม.สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

กันตชา ศรีอยุธย์. (2564). การศึกษากระบวนการการมีส่วนร่วมของชุมชนท่องเที่ยวโอทอปนวัตวิถีบ้านต้นโพธิ์ จังหวัดปทุมธานี เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยวแบบบูรณาการ. คณะวัฒนธรรมสิ่งแวดล้อมและการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

คมน์ พันธรักษ์. (2563). การบริหารธุรกิจ SMEs ในช่วงวิกฤต ของโรคระบาด COVID-19. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นครินทร์ วนกิจไพบูลย์. 2563. ท่องเที่ยวไทย 2562 ยังไหวไหม ธุรกิจไทยควรปรับตัวอย่างไร. แหล่งที่มา https://youtu.be/sTzVlA6ImMU. สืบค้นเมื่อ 29 มีนาคม 2566

บริสุทธิ์ แสนคำ. (2564). พฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทยหลังสถานการณ์โควิด 19. วารสารศิลปศาสตร์และอุตสาหกรรมบริการ. หลักสูตรปริญญาโท-เอก สาขานวัตกรรมบริการและการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรม คณะอุตสาหกรรมบริการ. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 4(1), 160-167.

วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล. (2565). พฤติกรรมการท่องเที่ยวของคนไทยหลังโควิด-19 ในหัวข้อ “NEO Tourism ท่องเที่ยวมิติใหม่ เจาะอินไซต์นักเดินทาง”. สาขาการตลาด วิิทยาลััยการจััดการ มหาวิิทยาลััยมหิิดล.

วิสาขา ภู่จินดา และ ณัฏฐธิดา พัฒนเจริญ. (2564). การท่องเที่ยวที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม กรณีศึกษา: ชุมชนบ้านสะนำ ตำบลบ้านไร่ อำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. 13(2), 301-319.

สมศักดิ์ สามัคคีธรรม. (2562). การจัดการคลัสเตอร์การท่องเที่ยวโดยชุมชนที่สอดคล้องกับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารการเมืองการบริหารและกฎหมาย. 11(1), 83-101

สภาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2564). รายงานประจำปีสภาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย 2563. กรุงเทพฯ.

องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเดื่อ. (2566). แหล่งท่องเที่ยวในชุมชน. แหล่งที่มา http://thaduea.go.th/document/tourist_attraction. สืบค้นเมื่อ 31 พฤษภาคม 2566

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2558). การท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: โคคูน แอนด์ โค.