การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ตามแนวทางพหุวัฒนธรรมศึกษา เพื่อเสริมสร้างทักษะข้ามวัฒนธรรมสําหรับนักศึกษาสาขานาฏศิลป์  และการแสดง

จิระเดช นุกูลโรจน์; ยุทธพงศ์  ช่วยนาเขต; รัฏฐพิชญ์  แสงดา

doi:10.60101/faraa.2026.279406

ผู้แต่ง

จิระเดช นุกูลโรจน์ อำเภอพรหมคีรี จังหวัดนนครศรีธรรมราช
ยุทธพงศ์ ช่วยนาเขต คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา
รัฏฐพิชญ์ แสงดา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม

DOI:

https://doi.org/10.60101/faraa.2026.279406

คำสำคัญ:

การจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์, ทักษะข้ามวัฒนธรรม, พหุวัฒนธรรมศึกษา, นาฏศิลป์ศึกษา

บทคัดย่อ

วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและทดลองใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ตามแนวทางพหุวัฒนธรรมศึกษาเพื่อเสริมสร้างทักษะข้ามวัฒนธรรมสําหรับนักศึกษาสาขานาฏศิลป์และการแสดงใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา แบ่งขั้นตอนดําเนินการออกเป็น 4 ระยะ คือ การสร้างกรอบแนวคิด การยกร่างรูปแบบ การทดลองใช้รูปแบบ และการสรุปผลการใช้รูปแบบ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาสาขานาฏศิลป์และการแสดงจํานวนทั้งสิ้น 18 คน เครื่องมือที่ใช้วิจัย คือ 1. แบบสัมภาษณ์สภาพปัญหา 2. แบบประเมินทักษะข้ามวัฒนธรรม 3. แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม 4. แบบทดสอบความรู้ด้านวัฒนธรรม สถิติที่ใช้วิจัย คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ การทดสอบ t แบบจับคู่ ผลการวิจัยจากวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 พบว่า รูปแบบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ตามแนวทางพหุวัฒนธรรมศึกษา (CEICB MODEL) ประกอบด้วย หลักการ วัตถุประสงค์ กิจกรรมการเรียนรู้กระบวนการจัดการเรียนรู้ 5 ขั้น บทบาทของผู้ที่เกี่ยวข้อง ผลลัพธ์ และเงื่อนไขความสําเร็จ สําหรับวัตถุประสงค์ข้อที่ 2 เป็นการประเมินทักษะข้ามวัฒนธรรม พบว่า ระยะหลังทดลองใช้รูปแบบนักศึกษามีทักษะสูงขึ้น ในทุกด้าน ดังนี้ ด้านการตระหนักรู้ในวัฒนธรรม มีค่าเฉลี่ย 4.08 ด้านการลดอคติทางวัฒนธรรม มีค่าเฉลี่ย 4.30 ด้านการผสานวัฒนธรรม ค่าเฉลี่ย 4.29 และด้านการปรับตัวข้ามวัฒนธรรม มีค่าเฉลี่ย 4.21 เมื่อพิจารณาตัวบ่งชี้รายข้อทั้ง 15 ตัวบ่งชี้ ปรากฏผลให้เห็นว่ามีพัฒนาการเพิ่มขึ้นอยู่ในระดับมากทุกตัวบ่งชี้

เอกสารอ้างอิง

Boontongleg, M. (2021). Developing a learning Management Model of Thai Dance for Global Citizenship. [Doctoral dissertation, Rajamangala University of Technology Thanyaburi] [in Thai]

Cronbach, (1970). The evolution of research. New York: Harper Collins.

Hair, J. F., Black, W. C. & Anderson, R.E. (2010). Multivariate data Analysis. (6thed). New Jersey: Pearson Education International.

Luangransee, P. (2021). A Model for Developing Research Competency for Learning Development of Teacher Students at a Multicultural Society the Southern Border Province: A Design-Based Research. [Doctoral dissertation, Naresuan University]. [in Thai]

Nawarat, N. (2018). Multicultural Education Critical Perspectives and Praxis in Schooling. Chiang Mai: Chiang Mai University. [in Thai]

Nieto, S., & Bode, P. (2007). School Reform and Student Learning: A Multicultural Perspective. In J. A. Banks & C. A. M. Banks (Eds.), Multicultural Education: Issues and Perspectives. (10th ed.). Wiley.

Nukunrot, J. (2023). A Model for the Development of Competency in Multicultural Learning Management of Dance Teachers in The Southern Area. [Doctoral dissertation, Srinakharinwirot University]. [in Thai]

Samranrat, J. (2023). Developing a Model of Innovative Media Instruction for A Participatory Dance Class at The Border Patrol Police School. [Doctoral dissertation, Srinakharinwirot University]. [in Thai]

Senge, P. (2017). Schools That learn: A fifth discipline fieldbook for educators, parents, and everyone who cares about education. Bangkok: National Library of Thailand. [in Thai]

Sirisakdamkeung, P. (2006). Multiculturalism. Bangkok: National Research Council of Thailand. [in Thai]

Srisa-art, B. (2010). Preliminary Research. (8th ed.). Bangkok: Phiriyasan. [in Thai]