Common awareness in the development of Thai visual arts and criticism: important milestones during 1932-2007.
Keywords:
milestones, Thai criticism, Thai visual arts, common awarenessAbstract
The purpose of this research was to analyze the development of visual arts and the criticism of visual arts in Thailand in order to reveal common awareness under the important milestones from 1932 to 2007 that played a role in the creation of visual works. Thai art and criticism in each period. The results of the research revealed that the development of visual arts and Thai criticism during the period 1932-2007 There are common factors arising from common awareness of society that vary according to the time and situation of Thai society, culture, politics and economy. It can be concluded from the research that the first milestones between 1932-1956 Visual arts and Thai criticism are related to common awareness of modernity, common awareness of democracy and common awareness of combining western influences with traditional Thai art-Thai life in the past. Second milestones from 1957-1886 Thai visual arts and criticism are related to common awareness of Thainess, common awareness of modernity, liberal individualism, common awareness of art for life, art for people and common awareness of rights, liberties and democracy. Third milestones 1987-1 9 0 7 common awareness Thai and locality in globalization, common awareness Buddhist dimension in visual arts common awareness creating visual arts that reflect and critique society and a sense of being international.
References
โครงการศาสตราจารย์ศิลป พีระศรี สรรเสริญ. (2552). ศิลป พีระศรี สรรเสริญ. โครงการศาสตราจารย์ศิลป พีระศรี สรรเสริญ.
จักรพันธ์ วิลาสินีกุล, ดวงฤทัย เอสะนาชาตัง, และ วันทนีย์ ศิริพัฒนานันทกูร. (2547). พลังการวิจารณ์ : ทัศนศิลป์. มิ่งมิตร.
เจตนา นาควัชระ. (2546). ศิลป์ส่องทาง. คมบาง.
แจนนิส วงศ์สุรวัฒน์. (2530). การวิเคราะห์เชิงวิจารณ์รูปแบบและสัญลักษณ์ของอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในแง่ศิลปโดยพิจารณาเน้นที่ภาพรูปจำหลักโดยรอบของปีกทั้งสี่ของอนุสาวรีย์. ทุนอุดหนุนจากศูนย์วิจัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ถนอม ชาภักดี. (2545). ศิลปะปริทัศน์ เชิงอรรถการวิจารณ์. เนชั่น มัลติมีเดีย กรุ๊ป จำกัด (มหาชน).
ถนอม ชาภักดี. (2557). การสร้างสรรค์สื่อเรื่อง กระบวนการวิจารณ์ทัศนศิลป์ในประเทศไทยช่วงปี พ.ศ.2530-2550: ภายใต้บริบทของโลกกาภิวัฒน์และโลกศิลปะ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทีปกร. (2540). ศิลปเพื่อชีวิต ศิลปเพื่อประชาชน. นกฮูก.
ธนะ เลาหกัยกุล. (2546). เส้น สี รูปทรง สังคมของการจัดวาง 40 ปี. อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
พิริยะ ไกรฤกษ์ และ เผ่าทอง ทองเจือ. (2526). ศิลปกรรมหลัง พ.ศ. 2475. สถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
มณเฑียร บุญมา และ อารยา ราษฎร์จำเริญสุข. (2548). คนตายอยากอยู่ คนอยู่อยากตาย. สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม.
มณเฑียร บุญมา. (2532). ผลงานสื่อประสมของมณเฑียร บุญมา "เรื่องราวจากท้องทุ่ง". กรมศิลปากร.
มณเฑียร บุญมา. (2548). ตายก่อนดับ: การกลับมาของมณเฑียร บุญมา. สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม.
มานิต ศรีวานิชภูมิ, สุธี คุณาวิชยานนท์, และ อิ๋ง กาญจนะวณิชย์. (2544). นิทรรศการประวัติศาสตร์และความทรงจำ. จัดแสดง ณ หอศิลปวิทยนิทรรศน์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 15 สิงหาคม - 1 กันยายน 2544. หอศิลป์วิทยนิทรรศน์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มานิต ศรีวานิชภูมิ, สุธี คุณาวิชยานนท์, อิ๋ง กาญจนะวณิชย์, วสันต์ สิทธิเขตต์, ชาติชาย ปุยเปีย, นพ ไชย อังควัฒนะพงษ์, สาครินทร์ เครืออ่อน, และ สันติ ทองสุข. (2548). นีโอ-ชาตินิยม : นิทรรศการศิลปการเมืองร่วมสมัย. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรเทพ อรรคบุตร. (2548). เข้านอก/ออกใน. สเกล.
วสันต์ สิทธิเขตต์. (2561). นิทรรศการศิลปะร่วมสมัย "ฉันคือเธอ". จัดโดยหอศิลปวัฒนธรรมแห่ง กรุงเทพมหานคร. แปลน พริ้นท์ติ้ง จำกัด.
วิโชค มุกดามณี, และ สุธี คุณาวิชยานนท์. (2540). ศิลปะรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 9. คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ. (2548). ศิลปะในประเทศไทยจากศิลปะโบราณในสยามถึงศิลปะสมัยใหม่. ศูนย์หนังสือลาดพร้าว.
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2534). ศิลปะสมัยใหม่ในประเทศไทย. โอเดียนสโตร์.
ศิลป์ พีระศรี. (2546). ศิลปวิชาการ : ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี. มูลนิธิศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์.
สดชื่น ชัยประสาธน์. (2539). จิตรกรรมและวรรณกรรมแนวเซอร์เรียลิสต์ในประเทศไทย พ.ศ.2507-2527. สยามสมาคม.
สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม. (2557). เอกะทศวรรษ ศิลปาธร. สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม.
สุชาติ เถาทอง. (2537). ศิลปวิจารณ์. โอเดียนสโตร์.
สุธี คุณาวิชยานนท์. (2546). จากสยามเก่าสู่ไทยใหม่: ว่าด้วยความพลิกผันของศิลปะจากประเพณีสู่สมัยใหม่. บ้านหัวแหลม.
สุธี คุณาวิชยานนท์. (2552). ศิลปะเพื่อชีวิต ศิลปะเพื่อการเมือง: จากสัจนิยมราชา ถึง สัจนิยมสังคม และกลับสู่ สัจนิยมราชาวีรบุรุษ. ศิลปวัฒนธรรม,30 (7), 84-110.
สุธี คุณาวิชยานนท์. (2561). ศิลปะสมัยใหม่และร่วมสมัย: ตะวันตกและไทย. ทวีวัฒน์การพิมพ์ จำกัด.
อำนาจ เย็นสบาย และ วิรุณ ตั้งเจริญ. (2529). ทัศนะวิจารณ์ ผลงานวิจารณ์ศิลปกรรมระหว่าง 2516-2526. กรมการนิเทศการศึกษา หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมการฝึกหัดครู.
อำนาจ เย็นสบาย. (2524). ประวัติศาสตร์ศิลปกรรมร่วมสมัยของรัตนโกสินทร์. หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมการฝึกหัดครู.
อำนาจ เย็นสบาย. (2553ก). พลวัตศิลปกรรมไทย. ต้นอ้อ.
อำนาจ เย็นสบาย. (2553ข). ศิลปพิจารณ์ 1. ต้นอ้อ.
Apinan Poshyananda. (1992). Modern art in Thailand: nineteenth and twentieth centuries. Singapore: Oxford University Press. Van Fenema, Joyce. (1996). Southeast Asian Art Today. Singapore: Roeder.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2023 Journal of Fine Arts Research and Applied Arts

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.




