การบริหารประเทศในสถานการณ์วิกฤตโควิด-19: กรณีศึกษาไต้หวัน สิงคโปร์ และนิวซีแลนด์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาการวิเคราะห์สถานการณ์วิกฤตโควิด-19 ของไต้หวัน สิงคโปร์และนิวซีแลนด์  2. ศึกษาการบริหารประเทศและผลกระทบจากบริหารในสถานการณ์วิกฤตโควิด-19 ของ ไต้หวัน สิงคโปร์และนิวซีแลนด์  ด้วยระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ  โดยเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงเอกสาร (Documentary Research) แล้วนำข้อมูลดังกล่าวมาวิเคราะห์ด้วยกรอบแนวคิดการวิจัย ซึ่งใช้ทฤษฎีการบริหารเชิงสถานการณ์ (Situational Management Theory) และเขียนบรรยายเชิงพรรณนา ซึ่งจากผลการวิจัยพบว่า

1. ทั้งสามประเทศมีลักษณะการวิเคราะห์สถานการณ์วิกฤตโควิด-19 ที่คล้ายกันคือ (1) การติดตามสถานการณ์การระบาดของโรคอย่างใกล้ชิดและต่อเนื่อง (2) มีความยืดหยุ่นและการปรับตัวให้สอดคล้องกับสถานการณ์ที่มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาได้อย่างทันท่วงที (3) มีความกระตือรือร้นในการรับมือและแก้ไขสถานการณ์อยู่เสมอ
2. นโยบายหลักที่ทั้งสามประเทศกำหนดขึ้นเหมือนกันเพื่อรับมือกับวิกฤตโควิด-19 ครั้งนี้ ได้แก่ การควบคุมชายแดน คัดกรองและการกักตัว เพื่อการป้องกันไม่ให้เชื้อโควิด-19 จากภายนอกเข้าสู่ภายในประเทศ และการจัดตั้งศูนย์บัญชาการกลาง เพื่อเป็นศูนย์กลางในการบริหารจัดการการระบาดของโควิด-19  ส่วนนโยบายอื่นๆ ที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับแต่ละประเทศจะกำหนดนโยบายให้เหมาะสมกับบริบทของประเทศของตน  สำหรับผลกระทบจากการดำเนินนโยบายในการรับมือวิกฤตโควิด-19 พบว่า  (1) ด้านสาธารณะสุข: ทั้งสามประเทศประสบความสำเร็จในการควบคุมการระบาดของโควิด-19  โดยมีจำนวนผู้ติดเชื้อและเสียชีวิตสะสมอยู่ในเกณฑ์ต่ำมาก  ยกเว้นสิงคโปร์ที่มีการติดเชื้อในกลุ่มแรงงานต่างชาติจำนวนมากในช่วงเวลาหนึ่ง แต่สิงคโปร์ใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือนก็สามารถควบคุมการระบาดได้  (2) ด้านเศรษฐกิจ: สามประเทศได้รับผลกระทบที่แตกต่างกัน  โดยไต้หวันได้รับผลกระทบน้อยที่สุดและเศรษฐกิจสามารถเติบโตได้ต่อเนื่อง  ส่วนสิงคโปร์เศรษฐกิจถดถอยมากที่สุดนับตั้งแต่ตั้งประเทศมา  และนิวซีแลนด์มีการเติบโตทางเศรษฐกิจแบบรูปตัววี (V-shape)