ความแตกต่างสู่ความได้เปรียบและเสียเปรียบ ในเชิงการแข่งขันของกิจการเพื่อสังคม: การศึกษาเบื้องต้น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ของบทความเพื่อ 1) เปรียบเทียบความแตกต่างระหว่าง กิจการเพื่อสังคมกับกิจการทั่วไปโดยใช้แบบจำลอง Balanced Scorecard 2) นำเสนอความได้เปรียบและเสียเปรียบในเชิงการแข่งขันของกิจการเพื่อสังคม และ 3) เสนอแนะการประยุกต์ใช้ GAP Model กับกิจการเพื่อสังคม โดยกิจการเพื่อสังคมมีความแตกต่างจากกิจการทั่วไป ในมุมมองด้านการเรียนรู้และเติบโต มุมมองด้านกระบวนภายใน มุมมองด้านลูกค้า และมุมมองด้านการเงิน สาเหตุเกิดจากวัตถุประสงค์ในการดำเนินธุรกิจที่แตกต่างกัน ส่งผลให้เกิดความได้เปรียบและเสียเปรียบในเชิงการแข่งขันของกิจการเพื่อสังคม ความได้เปรียบเชิงการแข่งขันของกิจการเพื่อสังคมสามารถเกิดขึ้นได้จากสภาพแวดล้อมภายในองค์และสภาพแวดล้อมภายนอก ซึ่งได้แก่ 1) ความได้เปรียบในเชิงการแข่งขันจากการมีส่วนร่วมของสังคม 2) ความได้เปรียบในเชิงการแข่งขันจากกระบวนการทางธุรกิจ 3) ความได้เปรียบในเชิงการแข่งขันจากการสนับสนุนของรัฐบาล ดังนั้น การเชื่อมโยงความได้เปรียบเชิงการแข่งขันจากสภาพแวดล้อมภายในองค์และสภาพแวดล้อมภายนอกเข้าด้วยกัน จึงเป็นสิ่งสำคัญต่อกิจการเพื่อสังคม การประยุกต์ใช้ GAP Model สามารถเชื่อมโยงสภาพแวดล้อมภายในองค์และสภาพแวดล้อมภายนอก และแสดงให้เห็นถึงช่องว่างที่อาจก่อให้เกิดความผิดพลาด 7 ช่องว่าง เพื่อเป็นข้อมูลให้ผู้สนใจประกอบกิจการเพื่อสังคมใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาความได้เปรียบในเชิงการแข่งขันและพัฒนากิจการเพื่อสังคมต่อไ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Chiangkhan, V. ( 2015) . Why is it important to read Karl Marx?. Bangkok: Sangdao.
Kewalin, M. (2014). Social enterprise in Thailand. Journal of Economics and Management Strategy, 1(2), 104-112.
Thompson, J. L., & Doherty, B. (2006). The diverse world of social enterprises: A collection of social enterprise stories. International Journal of Social Economics, 33(5/6), 361-375.
Hao, J. ( 2011) . A conceptual model for social entrepreneurship directed toward social impact on society. Social Enterprise Journal, 7(2), 130-149.
Rykaszewski, S., Ma, M., & Shen, Y. (2013). Failure in social enterprises. Toronto: University of Toronto.
Gorynia, M. (1998). The Polish economy’s international competitiveness and economic policy. Russian and east European Finance and Trade, 34(4), 7-26
Arend, R. J. (2003). Revisiting the logical and research considerations of competitive advantage. Strategic Management Journal, 24(3), 279-284
Barney, J. B. (1986). Organizational culture: Can it be a source of sustained competitive advantage. Academy of Management Review, 11(3), 656-65.
Mulgan, G. ( 2006) . Cultivating the other invisible hand of social entrepreneurship: Comparative advantage, public policy and future research priorities. In: Nicholls, A. (Ed.). Social Entrepreneurship: New Models of Sustainable Social Change. New York: Oxford University.
Hoogendoorn, B., Pennings, E., & Thurik, R. (2010). What do we know about social entrepreneurship? An analysis of empirical research. International Review of Entrepreneurship, 8(2), 71-112.
Alvord, S. H. Brown, L. D., & Letts, C. W. (2004). Social entrepreneurship and social transformation: An exploratory study. Journal of Applied Behavioral Science, 40(3), 260-282.
Alter, K. (2004). Social enterprise typology. Seattle WA: Virtue Ventures.
Talbot, C., & Harrison, K. (2002). Social enterprise in Australia: An introductory handbook. Adelaide: Adelaide Central Mission.
Hugh, H. (2006). A research agenda for social entrepreneurship. Social Enterprise Journal, 1(1), 1-12.
Dees, J. G. (1998). Social enterprise: Private initiatives for the common good. Harvard Business Review, 76(1), 54-58.
Kerlin, J. A. ( 2006) . Social enterprise in the United States and Europe: Understanding and learning from the differences. Voluntas, 17(3), 246-262.
Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (1992). The balanced scorecard measures that drive performance. Harvard Business Review, 69(1), 71–79.
Mike, B. (2007). Balance: the development of a social enterprise business performance analysis tool.Social Enterprise Journal, 2(1), 42-60
Doherty, B., Haugh, H., & Lyon, F. (2014). Social enterprises as hybrid organizations: A review and research agenda. International Journal of Management Reviews, 16(4), 417-436.
Austin, J. E. Stevenson, H. H., & Wei-Skillern, J. (2006). Social and commercial entrepreneurship: Same, different, or both?. Entrepreneurship Theory and Practice, 30(1), 1–22.
Conway, C. (2008). Business planning training for social enterprise. Social Enterprise Journal, 4(1), 57-73.
Briga, H. (2009). Growing the social enterprise issues and challenges. Social Enterprise Journal, 5(2), 114-125.
Noonin, S. (2014). Organizational analysis: Social enterprise. Journal of Social Sciences Srinakharinwirot University, 17(1), 358-372.
Porter, M. E., & Kramer, M. R. (2011). Creating shared value. Harvard Business Review. 89(1), 62-77.
Seanor, P., & Meaton, J. (2008). Learning from failure, ambiguity and trust in social enterprise. Social Enterprise Journal, 4(1), 24-40.
Meadows, M. , & Pike, M. ( 2010) . Performance management for social enterprises. Systemic Practice and Action Research, 23(2), 127-141.
Satar, M. S., & John, S. (2016). A conceptual model of critical success factors for Indian social enterprises. World Journal of Entrepreneurship Management and Sustainable Development, 12(2), 113-138.
Juyjingam, J., & Dhebpanya, P. (2014). Social enterprises: Trend of modern capitalism case studies and best practice applications. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 7(3), 1229-1242.
Prasetyo, A. H. & Khiew, K. F. (2016). Configuring knowledge management for social enterprise: detecting antecedents and its maneuvers to social improvements. Information and Knowledge Management, 6(6), 104-110.
Siriphattrasophon, S. (2015). A conceptual study of social enterprise development in Thailand. Journal of the Association of Researchers, 20(2), 30-47.
Achavanuntakul, S. (2012). SE catalog social enterprises in Thaiand. Interview: The different among CSR, social enterprise and social business. Bangkok: Acme Printing Co.,Ltd.
Thai Social Enterprise Office ( TSEO) . ( 2010) . Social enterprise promotion master plan 2010- 2014. Bangkok: Thai Social Enterprise Office. Retrieved December 19, 2017, from https://www.tseo.or.th/about/ /regulation-directives.
Parasuraman, A., Berry, L. L., & Zeithaml, V. A. (1990). Delivering quality service: Balancing customer Perceptions and expectations. New York: The free press.
Prime Minister's Office. (2016). Policies and guidelines for public private collaboration to drive development economic foundations and civil state unity in area level. Bangkok: Prime Minister's office. Retrieved August 24, 2017, from https://www.thaigov.go.th/index.php/en/government-th1/item/102750-102750.
Development Economic Foundations and Civil state's Office. (2016). Civil state unity handbook No 2. Bangkok: Development Economic Foundations and Civil state's Office. Retrieved on August 24, 2017, from http: / /www. prsthailand. com/ wpcontent/uploads /2016/07/Manual_V2.pdf.
