การใช้ทุนการดำรงชีพเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยว: กรณีศึกษาพื้นที่ภูทับเบิก อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้เป็นการอธิบายการใช้ทุนการดำรงชีพที่ครัวเรือนและชุมชนนำมาใช้เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวในพื้นที่ภูทับเบิก ด้วยแนวคิดทุนการดำรงชีพ ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลด้วยเทคนิคการสุ่มแบบเจาะจงกับตัวแทนผู้ให้ข้อมูล 4 กลุ่ม ได้แก่ หน่วยงานภาครัฐ/องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ผู้นำชุมชน กลุ่ม/องค์กรธุรกิจ และครัวเรือน เครื่องมือ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ที่มีโครงสร้างและแบบสังเกต ผลการวิจัยพบว่าการพัฒนาการท่องเที่ยวเกิดจากการใช้ทุนการดำรงชีพในสองระดับคือระดับครัวเรือนและชุมชน ดังนี้ 1) ระดับครัวเรือน เกิดจากครัวเรือนเกษตรกรต้องการมีอาชีพและรายได้เสริมโดยมีการใช้ทุนการดำรงชีพ ได้แก่ ทุนมนุษย์ (การศึกษา ความรู้ ทักษะ ความสามารถ) ทุนทางกายภาพ (ที่ดินไร่ผักและผลไม้ แรงงานในครัวเรือน) มาทำเป็นที่พักและแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร ทุนทางการเงิน (สินทรัพย์ไม่ถาวร เงินสด เงินกู้) ทุนทางสังคม (ระบบเครือญาติ) มากำหนดกลยุทธ์และพัฒนาเป็นธุรกิจด้านการท่องเที่ยว และ 2) ระดับชุมชน เกิดจากร่วมมือกันของสมาชิกในชุมชนในรูปแบบของกระบวนการกลุ่มและองค์กรผลักดันให้เกิดกิจกรรมการท่องเที่ยว โดยทุนระดับชุมชนที่พัฒนาการท่องเที่ยว ได้แก่ ทุนทางทรัพยากรธรรมชาติ (วิวทิวทัศน์และอากาศหนาวเย็นตลอดปี) ทุนทางกายภาพ (ถนน ไฟฟ้า น้ำประปา) ทุนทางสังคม (ระบบเครือญาติ กลุ่มและองค์กร) ทุนมนุษย์ (การศึกษาของคนในชุมชน และแรงงานในชุมชน) และทุนทางการเงิน (งบประมาณจากภาครัฐ)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
National Strategy 2018 – 2037. (2018). In The Royal Thai Government Gazette Vol. 135 No. 82 (p 1-61). https://www.nesdc.go.th/download/document/SAC/NS_PlanOct2018.pdf. (in Thai)
World Tourism Organization. (2018). UNWTO Tourism Highlights, 2018 Edition. https://doi.org/10.18111/9789284419876
Pampasit, R. (2022). Community-based Tourism and Community Economic Development: The Case of Lower Northern Region, Thailand. Journal of Community Development Research (Humanities and Social Sciences), 15(4), 110-124.
Noonpugdee, T., & Nganwai, N. (2021). The COVID-19 Crisis: ASEAN Security. National Defence Studies Institute Journal. 12(3), 15 – 28. thaijo.org/index.php/ndsijournal/article/view/255292/173808 (in Thai)
Department for International Development: DFID. (1999). Sustainable Livelihoods Guide Sheets.
Narongchai, W., & Chumnanmak, R. (2019). Livelihood Capital of Urban Farmer Households in Kranuan District, Khon Kaen Province. Journal of Liberal Arts Prince of Songkla University. 11(1), 179 – 203. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-la/article/view/199915/140138. (in Thai)
Chetea, M. (2014). Adapting for the Sustainable Livelihoods of Community in Budo-Su-Ngai Padi National Park: A Case Study of Community in Palukasamah Sub District, Bajoh District, Naratiwat (Master of Public Administration). Prince of Songkla University, Faculty of Management Sciences, Department of Public Administration. (in Thai)
Pampasit, R. (2019). Final Report on the Study of Tourist Behaviors and Economic/Social Benefits for Tourism – Related Communities: Case Study Lower North. (in Thai)
Pampasit, R. (2020). Final Report on the Study of Effects of Tourism on Quality of Life of
Community in Phu Thap Boek, Phetchabun Province. (in Thai).
Punyarvuttrakul, W., Madhyamapurush, W., & Amtong, N. (2018). Development and Guidelines for Highland Sustainable Tourism Management: Phu Lom Lo Case Study and Network Area. (in Thai)
Jehmamah, N., & Saisuntorn, J. (2021). Legal Measures for Control the Homestay for Sustainable Tourism. Rajapark Journal, 15(40), 160 – 172. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RJPJ/article/view/249285/170309. (in Thai)
Kaewkanta, S., & Poonphiphat, P. (2020). Social Capital and Community Tourism in Phu Thap Boek, Phetchabun Province. (Bachelor of Social Development). Naresuan University, Faculty of Social Sciences, Department of Sociology and Anthropology. (in Thai)
Chamber, R., & Conway, G. (1992). Sustainable Rural Livelihoods: Practical Concepts for the 21st Century. Institute of Development Studies Discussion Paper, 296, Cambridge.
