กลวิธีความไม่สุภาพทางภาษาในภาษาไทย
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
ธ.ค. 5, 2019
คำสำคัญ:
ความไม่สุภาพ ความสุภาพ กลวิธีทางภาษา
Main Article Content
บทคัดย่อ
ความไม่สุภาพทางภาษาเป็นพฤติกรรมทางภาษาในเชิงลบ ที่ผู้พูดใช้เพื่อทำลายหน้าหรือสิทธิ์ของผู้ฟัง ทั้งนี้ พฤติกรรมดังกล่าวจะก่อให้เกิดความไม่สุภาพได้นั้น ก็ต่อเมื่อผู้พูดตั้งใจที่จะไม่สุภาพ อีกทั้งผู้ฟังก็เข้าใจเจตนาของผู้พูดที่ต้องการจะทำลายหน้าหรือสิทธิ์ของตน ดังนั้นในการแสดงความไม่สุภาพทางภาษานั้น ผู้พูดจึงต้องสรรกลวิธีที่เชื่อแน่ว่า จะทำลายหน้าและสิทธิ์และอยู่ในการรับรู้ของผู้ฟัง บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีความไม่สุภาพในภาษาไทย โดยเก็บรวบรวมข้อมูลบทสนทนาจาก 4 แหล่งข้อมูล ได้แก่ บทสนทนาในละครโทรทัศน์ บทสนทนาจากประสบการณ์จริงของผู้วิจัย บทสนทนาจากสถานการณ์จริงในเว็บไซต์ ยูทูบ และบทสนทนาจากการสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่างที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับความไม่สุภาพ จากวิเคราะห์กลวิธีความไม่สุภาพ พบกลวิธีความไม่สุภาพทั้งหมด 12 กลวิธี ได้แก่ 1. การใช้ คำอุทานแสดงอารมณ์ความรู้เชิงลบ 2. การใช้คำลงท้ายที่ไม่สุภาพ 3. การใช้คำต้องห้าม 4. การใช้คำที่มีความหมายทางลบ 5. การกล่าวถ้อยคำที่มีความหมายเชิงเปรียบเทียบ 6. การกล่าวถ้อยคำที่มีเนื้อความเกี่ยวกับข้อบกพร่องของผู้ฟัง 7. การไม่ยอมรับ 8. การทำให้กลัว 9. การใช้วัจนกรรมการสั่ง 10. การประชดประชัน 11. การท้าทาย และ 12. การระงับความสุภาพ
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
Angkunsinthana, N., & Lerlertyuttitham, P. (2019). กลวิธีความไม่สุภาพทางภาษาในภาษาไทย. วารสารปาริชาต, 32(2), 63–74. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/parichartjournal/article/view/143605
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
เอกสารอ้างอิง
[1] Culpeper, J. (2005). Impoliteness and entertainment in the television quiz show: The weakest link. Journal of Politeness Research, 1, 35- 72.
[2] Culpeper, J. (2012). Politeness and impoliteness. In Andersen, G. and Aijmer, K. Editor. Pragmatics of Society, 393- 483. Berlin: Mouton de Gruyter.
[3] Lakoff, R. (1989). The Limits of politeness: Therapeutic and coutroom discourse. Multilingua, 8(2-3), 101- 129.
[4] Brown, P., & Levinson, S. C. (1987). Politeness: Some universals in language usage. Cambridge: Cambridge University Press.
[5] Culpeper, J. (1996). Towards an anatomy of impoliteness. Journal of Pragmatics. 25,
349- 367.
[6] Culpeper, J. (2015). Impoliteness strategies. In Capone, A. and Jacob, L. Editor. Interdisciplinary studies in pragmatics, culture and society, 1- 23. London: Springer.
[7] Bousfield, D. (2007). Beginnings, middles and ends: A biopsy of dynamics of impolite
ex-changes. Journal of Pragmatics, 39, 2185- 2216.
[8] Argyro, K. (2010). Impoliteness strategies in house M.D. Lodz Papers in Pragmatics. 6, 305- 339.
[9] Sawanglap, J. (2013). Impoliteness strategies in Thai reality shows. M.A. Thesis in Thai Language. Bangkok: Chulalongkorn University.
[10] Culpeper, J. (2011). Impoliteness: Using language to cause offence. Cambridge: Cambridge University Press.
[11] Spencer- Oatey, Helen D. M. (2000). Rapport management: A framework for analysis. In Helen D. M. Spencer-Oatey Editors. Culturally speaking: Managing rapport through talk across cultures. London and New York: Continuum.
[12] Spencer-Oatey, H., & Kádár, D. (2016). The bases of (Im) politeness evaluations: Culture, the moral order and the East- West. East Asian Pragmatics, 1(1), 73-106.
[13] Culpeper, J. (2012). (Im) politeness: Three issues. Journal of Pragmatics, 44,
1128- 1133.
[14] Matsumoto, Y. (1988). Reexamination of the universality of face: politeness phenomena in Japanese. Journal of Pragmatics, 12, 403 -426.
[15] Gu, Y. (1990). Politeness phenomena in modern Chinese. Journal of Pragmatics, 14, 237- 257.
[16] Mao, L. R. (1994). Beyond politeness theory: ‘Face’ revisited and renewed. Journal of Pragmatics, 21(5), 451-486.
[17] Vatcharasuwan, P. (2004). The act of disagreeing in Thai by speakers of different social status: The case of teachers and students. M.A. Thesis in Thai Language. Bangkok: Chulalongkorn University.
[18] Sukwisith, W. (2004). The speech act of reprimanding in Thai. M.A. Thesis in Thai Language. Bangkok: Chulalongkorn University.
[19] Photiwit, S. (2004). Strategies of expressing conflict in Thai. M.A. Thesis in Linguistics. Bangkok: Thammasat University.
[20] Phengsuriya, N. (2006). The usage of stigmatized expressions in Thai. M.A. Thesis in Linguistics. Bangkok: Thammasat University.
[21] Jaisue, R. (2006). The speech act of complaining in Thai: A case study of university students. M.A. Thesis in Thai Language. Bangkok: Chulalongkorn University.
[22] Gumperz, J. (1982). Discourse strategies. Cambridge: Cambridge University Press.
[23] Ljung, M. (2011). Swearing: A cross-cultural linguistic study. New York: Palgrave Macmillan.
[24] The Royal Society. (2013). Dictionary of Thai language. Bangkok: Nanmeebooks Publishing.
[25] Spencer- Oatey, Helen D. M. (2008). Culturally speaking: Managing rapport through talk across culture. London and New York: Continuum.
[26] Leech, G. (1983). Principles of pragmatics. London: Longman.
[27] Intachakra, S. (2007). Fundamental concepts of pragmatics. Bangkok: Thammasart University Press.
[28] Kàdàr, D. Z. (2013). Relational rituals and communication: Ritual interaction in group. Hampshire: Palgrave Macmillan.
[29] Culpeper, J., Bousfield, D., & Wichmann, A. (2003). Impoliteness revised: With special reference to dynamic and prosodic aspects. Journal of Pragmatics, 35, 1545- 1579.
[30] Tumtavitikul, A., & Thitikannara, K. (2006). The intonation of Thai emotional speech. Proceedings of the 11th Australian International Conference on Speech Science & Technology, New Zealand, 6-8 December 2006. 287-291.
[2] Culpeper, J. (2012). Politeness and impoliteness. In Andersen, G. and Aijmer, K. Editor. Pragmatics of Society, 393- 483. Berlin: Mouton de Gruyter.
[3] Lakoff, R. (1989). The Limits of politeness: Therapeutic and coutroom discourse. Multilingua, 8(2-3), 101- 129.
[4] Brown, P., & Levinson, S. C. (1987). Politeness: Some universals in language usage. Cambridge: Cambridge University Press.
[5] Culpeper, J. (1996). Towards an anatomy of impoliteness. Journal of Pragmatics. 25,
349- 367.
[6] Culpeper, J. (2015). Impoliteness strategies. In Capone, A. and Jacob, L. Editor. Interdisciplinary studies in pragmatics, culture and society, 1- 23. London: Springer.
[7] Bousfield, D. (2007). Beginnings, middles and ends: A biopsy of dynamics of impolite
ex-changes. Journal of Pragmatics, 39, 2185- 2216.
[8] Argyro, K. (2010). Impoliteness strategies in house M.D. Lodz Papers in Pragmatics. 6, 305- 339.
[9] Sawanglap, J. (2013). Impoliteness strategies in Thai reality shows. M.A. Thesis in Thai Language. Bangkok: Chulalongkorn University.
[10] Culpeper, J. (2011). Impoliteness: Using language to cause offence. Cambridge: Cambridge University Press.
[11] Spencer- Oatey, Helen D. M. (2000). Rapport management: A framework for analysis. In Helen D. M. Spencer-Oatey Editors. Culturally speaking: Managing rapport through talk across cultures. London and New York: Continuum.
[12] Spencer-Oatey, H., & Kádár, D. (2016). The bases of (Im) politeness evaluations: Culture, the moral order and the East- West. East Asian Pragmatics, 1(1), 73-106.
[13] Culpeper, J. (2012). (Im) politeness: Three issues. Journal of Pragmatics, 44,
1128- 1133.
[14] Matsumoto, Y. (1988). Reexamination of the universality of face: politeness phenomena in Japanese. Journal of Pragmatics, 12, 403 -426.
[15] Gu, Y. (1990). Politeness phenomena in modern Chinese. Journal of Pragmatics, 14, 237- 257.
[16] Mao, L. R. (1994). Beyond politeness theory: ‘Face’ revisited and renewed. Journal of Pragmatics, 21(5), 451-486.
[17] Vatcharasuwan, P. (2004). The act of disagreeing in Thai by speakers of different social status: The case of teachers and students. M.A. Thesis in Thai Language. Bangkok: Chulalongkorn University.
[18] Sukwisith, W. (2004). The speech act of reprimanding in Thai. M.A. Thesis in Thai Language. Bangkok: Chulalongkorn University.
[19] Photiwit, S. (2004). Strategies of expressing conflict in Thai. M.A. Thesis in Linguistics. Bangkok: Thammasat University.
[20] Phengsuriya, N. (2006). The usage of stigmatized expressions in Thai. M.A. Thesis in Linguistics. Bangkok: Thammasat University.
[21] Jaisue, R. (2006). The speech act of complaining in Thai: A case study of university students. M.A. Thesis in Thai Language. Bangkok: Chulalongkorn University.
[22] Gumperz, J. (1982). Discourse strategies. Cambridge: Cambridge University Press.
[23] Ljung, M. (2011). Swearing: A cross-cultural linguistic study. New York: Palgrave Macmillan.
[24] The Royal Society. (2013). Dictionary of Thai language. Bangkok: Nanmeebooks Publishing.
[25] Spencer- Oatey, Helen D. M. (2008). Culturally speaking: Managing rapport through talk across culture. London and New York: Continuum.
[26] Leech, G. (1983). Principles of pragmatics. London: Longman.
[27] Intachakra, S. (2007). Fundamental concepts of pragmatics. Bangkok: Thammasart University Press.
[28] Kàdàr, D. Z. (2013). Relational rituals and communication: Ritual interaction in group. Hampshire: Palgrave Macmillan.
[29] Culpeper, J., Bousfield, D., & Wichmann, A. (2003). Impoliteness revised: With special reference to dynamic and prosodic aspects. Journal of Pragmatics, 35, 1545- 1579.
[30] Tumtavitikul, A., & Thitikannara, K. (2006). The intonation of Thai emotional speech. Proceedings of the 11th Australian International Conference on Speech Science & Technology, New Zealand, 6-8 December 2006. 287-291.
