เพลงไทยพื้นบ้านที่เรียบเรียงเป็นโน้ตเปียโน เพื่อฝึกสมาธิและความจำของเด็ก

Main Article Content

Jakwida Leaknim
Komson Wongwan
Kasetchai Laeheem

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเรียบเรียงเพลงไทยพื้นบ้านเป็นโน้ตเปียโน
และเผยแพร่เพื่อฝึกสมาธิและความจำของเด็ก ใช้หลักวิธีวิจัยทางมานุษยดนตรีวิทยา
จากเอกสารและการสัมภาษณ์เก็บข้อมูล ผลของการวิจัย คือ การนำเพลงไทยพื้นบ้าน
ที่เป็นที่รู้จักและนิยมมาเรียบเรียงเป็นโน้ตเปียโนจำวน 9 เพลง ประเภทแรก คือ เพลง
ที่ใช้ประกอบการแสดงในภาคใต้ ได้แก่ เพลงพัดชา เพลงนี้เป็นเพลงที่คณะหนังตะลุง
ทั่วไปนำมาใช้เหมือนกันในการบรรเลงให้ครบ 12 เพลง ตามธรรมเนียมปฏิบัติในการ
โหมโรงหนังตะลุง ประเภทถัดมา คือ เพลงไทยภาคกลางประกอบด้วย เพลงลอยกระทง
เพลงแขกมอญบางขุนพรหม เพลงราตรีประดับดาว เพลงเขมรลออองค์ เพลงขับไม้
บัณเฑาะว์ และ เพลงคำหวาน อีกประเภทหนึ่ง คือ เพลงที่นิยมใช้สำหรับประกอบ
การเต้นรองเง็งของจังหวัดชายแดนใต้ คือเพลงลาฆูดูวอ และประเภทสุดท้าย เป็นเพลง
ที่ผู้วิจัยแต่งและเรียบเรียงด้วยตนเองคือ เพลงกล้วยไม้ซึ่งนอกจากจะบรรเลงด้วย
เปียโนได้แล้วยังสามารถนำบรรเลงกับเครื่องดนตรีพื้นบ้านได้เช่นเดียวกับเพลงไทย
พื้นบ้านทั่วไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Leaknim, J., Wongwan, K., & Laeheem, K. (2018). เพลงไทยพื้นบ้านที่เรียบเรียงเป็นโน้ตเปียโน เพื่อฝึกสมาธิและความจำของเด็ก. วารสารปาริชาต, 31(2), 59–87. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/parichartjournal/article/view/158642
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

[1] เอกรินทร์ สีมหาศาล และคณะ. (2551). ศิลปะ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
[2] อเนก นาวิกมูล. (2550). เพลงพื้นบ้าน. กรุงเทพฯ: สารคดี บริษัทวิริยะธุรกิจ จำกัด.
[3] บุษกร บิณฑสันต์. (2554). ดนตรีภาคใต้: การถ่ายทอดความรู้ พิธีกรรม และความเชื่อ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
[4] ณัชชา โสคติยานุรักษ์. (2546). ทฤษฏีดนตรีสากล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
[5] ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2541). เพลงพื้นบ้านท่าโพ: เนื้อหาดนตรีและการสืบทอด. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
[6] กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. (2559). ประวัติครูควน ทวนยก ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ดนตรีพื้นบ้าน พ.ศ.2553. [แผ่นพับ]. สงขลา.
[7] Jordan Taylor Sloan. (2015). Science Shows How Piano Players ‘Brains Are Actually Different From Everybody Elses’. สืบค้นเมื่อ 1 มีนาคม 2560, จาก https://mic.com/articles/91329/science-shows-how-pianoplayers-brains-are-actually-different-from-everybody-elses.
[8] คมสันต์ วงค์วรรณ์. (2553). ดนตรีหนังตะลุง: กรณีศึกษาคณะนายอิ่ม จิตต์ภักดี (หนังอิ่มเท่ง) อำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา. สงขลา. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
[9] สุทธิวงศ์ พงศ์ไพบูลย์. (ม.ป.ป.). หนังตะลุงสงขลา. สงขลา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
[10] ควน ทวนยก (ผู้ให้สัมภาษณ์), จักรวิดา เหล็กนิ่ม (ผู้สัมภาษณ์), ที่สำนักศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฎสงขลา. สงขลา, เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2560.
[11] สุรชัย เหล่าสิงห์ (ผู้ให้สัมภาษณ์), จักรวิดา เหล็กนิ่ม (ผู้สัมภาษณ์), ที่สำนักศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฎสงขลา. สงขลา, เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2560.
[12] นันทวิทย์ นิ่มจงจิตร์ (ผู้ให้สัมภาษณ์), จักรวิดา เหล็กนิ่ม (ผู้สัมภาษณ์), ที่สำนักศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา. สงขลา, เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2560.
[13] ปรวิศ ประวัติ (ผู้ให้สัมภาษณ์), จักรวิดา เหล็กนิ่ม (ผู้สัมภาษณ์), ที่สำนักศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา. สงขลา, เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2560.
[14] ณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์. (2542). สารานุกรมเพลงไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เรือนแก้วการพิมพ์.
[15] อติพล อนุกูล. (2550). บทเพลงรองเง็งคณะอัสลีมาลา. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล. นครปฐม.