กระบวนการถ่ายทอดภูมิปัญญาของผู้สูงอายุสู่ชุมชนและสังคมที่ยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบกระบวนการถ่ายทอดภูมิปัญญาของผู้สูงอายุในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร และ 2) ศึกษารูปแบบการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาภูมิปัญญาที่ยั่งยืนของผู้สูงอายุในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ แบบกรณีศึกษา ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม โดยเลือกผู้ให้ข้อมูลหลักจากผลงานและเกียรติประวัติทางภูมิปัญญาที่โดดเด่น จำนวน 17 ท่าน 6 สาขา จากผู้สูงอายุที่เป็นเจ้าของภูมิปัญญาในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร ผลการศึกษาพบว่า 1) รูปแบบกระบวนการถ่ายทอดภูมิปัญญาของผู้สูงอายุในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร แบ่งออกเป็น 4 รูปแบบ คือ (1) การปฏิบัติจริง (2) การสาธิต (3) การบันทึกองค์ความรู้ไว้เป็นลายลักษณ์อักษร และ (4) ถ่ายทอดเฉพาะสมาชิกในครอบครัวเท่านั้น 2) รูปแบบการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาภูมิปัญญาที่ยั่งยืนของผู้สูงอายุในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานครมี 5 ขั้นตอนหลักที่สำคัญ ได้แก่ (1) การกำหนดประเด็นความรู้ จากการถ่ายทอดทางวัฒนธรรมที่สืบทอดมาจากครอบครัว คนรู้จัก จากคนรุ่นหลังที่ปฏิบัติสืบต่อกันมา (2) การแสวงหาความรู้ การนำความรู้เดิมจากครอบครัวมาพัฒนาต่อยอด การเรียน ศึกษาดูงาน (3) การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ อยู่ในรูปแบบการประชุมการบรรยายตามชุมชน การพูดคุยผ่านทางสื่อออนไลน์ พบปะสังสรรค์ในวงทานข้าว (4) การจัดเก็บความรู้ มุ่งเน้นการจัดเก็บความรู้ไว้ที่ตัวบุคคล และ (5) การถ่ายทอดความรู้ ผ่านการปฏิบัติจริง การสาธิต บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร และถ่ายทอดให้เฉพาะสมาชิกในครอบครัวเท่านั้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Foundation of Thai Gerontology Research and Development Institute. (2018). SITUATION OF THE THAI ELDERLY 2017. Retrieved February 7, 2019, from http://www.dop.go.th/download/knowledge/th1552463947-147_0.pdf.
The Secretariat of the House of Representatives. (2015). Reform agenda 30: System reform to support the aging society. Retrieved February 7, 2019, from http://www.parliament.go.th/ewtadmin/ewt/parliament_parcy/download/parcy/057.pdf.
Anand, A. (2017). Aging Society…Challenge Thailand. Retrieved May 18, 2019, from http://www.royin.go.th/wp-content/uploads/2017/12/%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B8%87%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%A23.pdf.
Teerayut S. (2008). Transfer of Wisdom the Elderly. Retrieved May 10, 2019, from http://www. stou.ac.th/stoukc/elder/main1_12.html.
Tunradee P., & Jaipetch N. (2014). Independent studies by computer kangbon Chai Badan Lop Buri. Retrieved February 16, 2019 from https://sites.google.com/site/chaibadanbon/home/keiyw-kab-phumipayya/krabwnkar-thaythxd.
Narin S. (2014). Knowledge management and wisdom. Nakhon Pathom: Silpakorn University Printinghouse.
Amornrat A. (2017). Research principles for developing Thai wisdom products. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Chomsupak C. (2017). Principles of knowledge management. Bangkok: Ramkhamhaeng University Press.
Chetsada N. (2010). Various opinions, knowledge management, and the creation of a learning organization. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Piyachat J. (2018). knowledge management. Bangkok: Ramkhamhaeng University Press.
Sangaroon K. (2005). Culture in Thai society. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Tanakorn S. (2012). Sustainable Development. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Pitak S. (2018). 763314 Knowledge management for sustainable development. Phetchaburi: Faculty of Management Science Silpakorn University.
Suchart, P. (2011). The new era of qualitative research methodologies. Bangkok: Threelada Part., Ltd.
Sumit, S. (2011). Qualitative research design. Retrieved March 2, 2019, from http://www.priv.nrct.go.th/ewt_dl.php?nid=900.
Ladda, S. (2008). Application of the Elderly Wisdom to support the programs of Senior Citizens Club: A Case Study in Senior Citizens Council of Thailand (SCCT). Master’s dissertation. Bangkok: Thammasat University.
Kanokporn, C. (2012). Knowledge Management Models for Local Wisdom in Wickerwork Handicrafts: A Case Study of Local Community Enterprises in Nakhon Ratchasima Province. Master’s dissertation. Bangkok: Doctoral dissertation, National Institute of Development Administration.
