การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันแนวปฏิบัติการบริหารทรัพยากรมนุษย์สีเขียว:กรณีศึกษาบริษัทในรายชื่อหุ้นยั่งยืน จากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

ธารทิพย์ พจน์สุภาพ; อรทัย วานิชดี; รุ่งอรุณ กระแสร์สินธุ์; อาจารีย์  ประจวบเหมาะ

doi:10.55164/pactj.v35i3.252298

PDF

เผยแพร่แล้ว: ก.ค. 28, 2022

DOI: https://doi.org/10.55164/pactj.v35i3.252298

คำสำคัญ:

การบริหารทรัพยากรมนุษย์สีเขียว การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน ความยั่งยืน

ธารทิพย์ พจน์สุภาพ

คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต

อรทัย วานิชดี

คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต

รุ่งอรุณ กระแสร์สินธุ์

คณะบริหารธุรกิจ สถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น

อาจารีย์ ประจวบเหมาะ

คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันแนวปฏิบัติการบริหารทรัพยากรมนุษย์สีเขียว และเพื่อตรวจสอบความสอดคล้องระหว่างโมเดลการวัดแนวปฏิบัติการบริหารทรัพยากรมนุษย์สีเขียวกับข้อมูลเชิงประจักษ์ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ปฏิบัติงานบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยที่ผ่านการคัดเลือกเข้าสู่รายชื่อหุ้นยั่งยืน จำนวน 340 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ และการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับที่สองด้วยโปรแกรมลิสเรล ผลการวิจัยพบว่า 1) แนวปฏิบัติการบริหารทรัพยากรมนุษย์สีเขียว ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบ คือ การมุ่งพัฒนาความสามารถสีเขียว การกระตุ้นพนักงานสีเขียว และการสร้างโอกาสสีเขียว มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบอยู่ระหว่าง 0.73–0.88 ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.01 2) โมเดลการวัดแนวปฏิบัติการบริหารทรัพยากรมนุษย์สีเขียวมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ค่าไคสแควร์สัมพัทธ์ ( $gif.latex?\dpi{100}&space;\fn_phv&space;{X}^2{}\int&space;df$ )= 1.632 ค่า GFI= 0.95 ค่า AGFI= 0.92 ค่า NFI = 0.99 ค่า CFI = 0.99 ค่า RMSEA = 0.043 ค่า RMR = 0.033 และค่า CN = 249.51 ค่าความเที่ยงของตัวแปรแฝง ( $gif.latex?\dpi{100}&space;\fn_phv&space;\dpi{100}&space;\fn_phv&space;{P}_c$ ) ทุกตัวมีค่ามากกว่า 0.70 และค่าเฉลี่ยความแปรปรวนที่สกัดได้ ( $gif.latex?\dpi{100}&space;\fn_phv&space;{P}_v$ ) ทุกตัวมีค่ามากกว่า 0.50 โมเดลการวัดนี้มีความเที่ยงตรงและความเชื่อมั่นที่ดี สามารถนำไปใช้เป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์ในการวัดแนวปฏิบัติการบริหารทรัพยากรมนุษย์สีเขียวได้

รูปแบบการอ้างอิง

พจน์สุภาพ ธ., วานิชดี อ., กระแสร์สินธุ์ ร., & ประจวบเหมาะ อ. . (2022). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันแนวปฏิบัติการบริหารทรัพยากรมนุษย์สีเขียว:กรณีศึกษาบริษัทในรายชื่อหุ้นยั่งยืน จากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. วารสารปาริชาต, 35(3), 227–249. https://doi.org/10.55164/pactj.v35i3.252298

ฉบับ

ปีที่ 35 ฉบับที่ 3 (2022): กรกฎาคม - กันยายน 2565

ประเภทบทความ

บทความวิจัย

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

เอกสารอ้างอิง

Shaikh, M. (2010). Green HRM: A requirement of 21st century. Journal of Research in Commerce and Management, 1, 122–127.

Hook, L. (2016). What role should HR play in preventing corruption in the workplace?. https://www.hcamag.com/asia/news/general/what-role-should-hr-play-in-preventingcorruption-in-the-workplace/146419.

Renwick, D., W., Redman, T., & Maguire, S. (2013). Green human resource management: A review and research agenda. International Journal of Management Reviews, 15(1), 1–14.

Jabbour, C. J. C., Santos, F. C. A., & Nagano, M. S. (2010). Contribution of HRM throughout the stages of environmental management: methodological triangulation applied to companies in Brazil. The International Journal of Human Resource Management, 21(7–9), 1049–1089.

Bombiak, E., & Marciniuk-Kluska, A. (2018). Green human resource management as a tool for the sustainable development of enterprises: Polish young company xperience. Sustainability, 10,1–22.

The Stock Exchange of Thailand. (2021). List of thailand sustainability investment in 2021. https://www.setsustainability.com/libraries/710/item/thailand-sustainability-investment-lists. (In Thai)

Daily, B. F., Bishop, J., & Steiner, R. (2007). The mediating role of EMS teamwork as it pertains to HR factors and perceived environmental performance. Journal of Applied Business Research, 23, 95–109.

Wirtenberg, J., Harmon, K. D., Russell, W. G., & Fairfield, K. D. (2007). HR’s role in building a sustainable enterprise. Human Resource Planning, 30, 10–20.

Zhang, B. (2019). Environmental protection responsibility of enterprises: Green human resource management. https://iopscience.iop.org/article/10.1088/1757-899X/612/5/052022/pdf.

Sujatha R., & Basu, S. (2013). Human resource dimensions for environment management system: Evidence from two indian fertilizer firms. European Journal of Business and Management, 5(9), 54–62.

Agnell, L. C., & Klassen, R. D. (1999). Integrating environmental issues into mainstream: An agenda for research in operations management. Journal of Operations Management, 17, 575–598.

Chinander, K. (2001). Aligning accountability and awareness for perceived environmental performance in operations. Production and Operations Management, 10, 276–291.

Zutshi, A., & Sohal, A. S. (2003). Stakeholder involvement in the EMS adoption process. Business Process Management Journal, 9(2), 133–148.

Wee, Y. S., & Quazi, H. (2005). Development and validation of critical factors of environmental management. Industrial Management and Data Systems, 105, 96–114.

Tang, G., Chen, Y., Jiang, Y., Paille, P., & Jia, J. (2018). Green human resource management practices: Scale development and validity. Asia Pacific Journal of Human Resources, 56, 31–55.

Murray, T. (2017). ROE (Return on Environment) Is the new ROI: How sustainability drives business success. https://www.forbes.com/sites/Edfenergyexchange/2017/09/20/roe-return-on-environment-is-the-new-roi-how-sustainability-drives-business-success.

Bhutto, S., & Auranzeb. (2016). Effects of green human resources management on firm performance: An empirical study on pakistani firms. European Journal of Business and Management, 8(16), 119–125.

Obaid, T., & Alias, R. (2015). The impact of green recruitment, green training, green learning on the firm performance: Conceptual paper. International Journal of Applied Research, 1(12), 951–953.

Aranganathan, P. (2018). Green recruitment: A new-fangled approach to attract and retain talent. International Journal of Business Management & Research, 8(2), 69–76.

Wong, W. Y. L. (1998). A holistic perspective on quality quests and quality gains: The role of environment. Total Quality Management, 9(4-5), 241–245.

Cook, J., & Seith, B. J. (1992). Designing an effective environmental EMS training program. Journal of Environmental Regulation, 2(1), 53–62.

Jackson, S., & Seo, J. (2010). The greening of strategic HRM scholarship. Organization Management Journal, 7(4), 278–290.

Jabbour, C. J. C. (2015). Environmental training and environmental management maturity of Brazilian companies with ISO14001: empirical evidence. Journal of Cleaner Production, 96, 331–338.

Jirawuttinunt, S., & Limsuwan, K. (2019). The effect of green human resource management on performance of certified ISO14000 businesses in thailand. UTCC International Journal of Business and Economics, 11(1), 168–185. (In Thai)

Forman, M., & Jorgensen, M. S. (2001). The social shaping of the participation of employees in environmental work within enterprises–experiences from a Danish context. Technology Analysis and Strategic Management, 13(1), 71–90.

Renwick, D., Redman, T., & Maquire, S., (2012). Green HRM : A review, process model, and research agenda. International Journal of Management Reviews, 15(1), 1–14.

Jackson, S., Renwick, D., Jabbour, C. J. C., & Muller-Camen, M. (2011). State-of-the-art and future directions for green human resource management. German Journal of Research in Human Resource Management, 25, 99–116.

Ahmad, S. (2015). Green human resource management: Policies and practices. Cogent Business & Management, 2(1), 1–13.

Pinzone, M., Guerci, M., Lettieri, E., & Redman, T. (2016). Progressing in the change journey towards sustainability in healthcare: The role of green HRM. Journal of Cleaner Production, 122, 201–211.

Govindarajulu, N., & Daily, B., F. (2004). Motivating employees for environmental improvement. Industrial management & Data systems, 104(4), 364–372.

Florida, R., & Davison, D. (2001). Gaining from green management: Environmental management systems inside and outside the factory. California Management Review, 43(3), 64–84.

Aliyu, M. S., Rogo, H. B., & Mahmood, R. (2015). Knowledge management, entrepreneurial orientation and firm performance: The role of organizational culture. Asian Social Science, 11(23), 140–152.

Masri, H., & Jaaron, A. (2017). Assessing green human resources management practices in Palestinian manufacturing context: An empirical study. Journal of Cleaner Production, 143, 474–489.

Jessy, N. S. (2017). Green HR Practices to get competitive advantages. https://www.linkedin.com/pulse/green-hr-practices-get-competitive-advantages-nilufar.

Comrey, A. L., & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis. (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associated.

Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data analysis. (7th ed.). Pearson Education.

Buntoonnipit, P. (2009). Green organization: Green heart. Executive Journal, 29(4), 66–71. (In Thai)

Tang, G., Chen, Y., Jiang, Y., & Jin Jia, P. (2017). Green human resource management practices: Scale development and validity. Asia Pacific Journal of Human Resources, 56(1), 31–55.

Srisa-ard, B. (2010). The initial research. (8th ed.). Suweeriyasan Printing. (In Thai)

‪Chomphucom, P. (2018). Factor analysis for creating and developing the competency evaluation model. Interdisciplinary Research Review, 13(5), 1–10.

Fraenkel, J. R., & Wallen, N. E. (2006). How to design and evaluate research in education. (6th ed.). McGraw Hill.

Aaker, D. A., Kumar, V., & Day, G. S. (2001). Marketing research. Wiley.

Byrne, B. M. (1998). Structural equation modeling with LISREL, PRELIS and SIMPLIS: Basic concepts, applications and programming. Lawrence Erlbaum Associates.

Hu, L. T., & Bentler, P. M. (1999). Cutoff criteria for fit indexes in covariance structure analysis: Conventional criteria versus new alternatives. Structural Equation Modeling, 6 (1), 1–55.

Bentler, P. M., & Bonnet, D. C. (1980). Significance tests and goodness of fit in the analysis of covariance structures. Psychological Bulletin. 88(3), 588–606.

Bentler, P. M. (1990). Comparative fit indexes in structural models. Psychological Bulletin, 107(2), 238–246.

West, S. G., Finch, J. F., & Curran, P. J. (1995). Structural equation models with nonnormal variables: Problems and remedies. In R. H. Hoyle (Ed.), Structural equation modeling: Concepts, issues, and applications. 56–75. Sage Publications, Inc.

Hutcheson, G. and Sofroniou, N. (1999). The multivariate social scientist: introductory statistics using generalized linear models. SAGE Publications.

Hair.Jr., J. F., Black., W. C., Babin., B. J., Anderson, R. E., & Tatham, R. L. (2006). Multivariant data analysis. Pearson International Edition.

García-Machado, J. J., & Martínez-Ávila, M. (2019). Environmental performance and green culture: The mediating effect of green innovation. An application to the automotive industry. https://mdpi-res.com/d_attachment/sustainability/sustainability-11-04874/article_deploy/sustainability-11-04874-v2.pdf.

Sudin S. (2011). Strategic Green HRM: A proposed model that supports Corporate Environmental Citizenship. International Conference on Sociality and Economics Development. 10, 79–83.

Arulrajah, A. A., Opatha, H. H., & Nawaratne, N. J. (2015). Green Human resource management practices: A review. Sri Lankan Journal of Human Resource Managem

Article Sidebar

Main Article Content

บทคัดย่อ

Article Details

เอกสารอ้างอิง