The กลยุทธ์การตลาดการท่องเที่ยวเฉพาะทาง: การท่องเที่ยวเชิงกิจกรรมนันทนาการตามความชอบความสนใจพิเศษของเยาวชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นการศึกษากิจกรรมนันทนาการตามความชอบความสนใจพิเศษของเยาวชนเพื่อนำไปใช้กำหนดแนวทางพัฒนากลยุทธ์การตลาดการท่องเที่ยวเฉพาะทางของกลุ่มเป้าหมายเยาวชน เป็นงานวิจัยเชิงปริมาณ จัดเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม ประชากรในการวิจัย ได้แก่ เยาวชนไทยที่มีอายุระหว่าง 15-24 ปี ผลการวิจัยพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามเป็นหญิงและชายจำนวนเท่ากัน ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษา อายุ 19-20 ปี มีรายได้ตั้งแต่น้อยกว่า 5,000 - 10,000 บาท กิจกรรมนันทนาการที่เยาวชนชอบมากที่สุด 5 ลำดับแรก ได้แก่ การชิมอาหาร การเดินเล่น การถ่ายภาพ กิจกรรมเพื่อธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และการหารายได้ ผู้วิจัยได้เสนอแนวทางพัฒนากลยุทธ์การตลาดการท่องเที่ยวเฉพาะทางของกลุ่มเป้าหมายเยาวชน ด้วยคุณลักษณะเฉพาะของโปรแกรมทัวร์สำหรับกลุ่มนักเที่ยวเยาวชนซึ่งมีลักษณะแตกต่างกัน 3 รูปแบบ ได้แก่ โปรแกรมทัวร์สัมผัสธรรมชาติ โปรแกรมทัวร์ใกล้ชิดกับผู้คนในท้องถิ่น โปรแกรมทัวร์ปั่นจักรยาน ผลวิจัยสามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นแนวคิดเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวเฉพาะทางและตลาดการท่องเที่ยวเฉพาะทาง การท่องเที่ยวเฉพาะทางเป็นรูปแบบและผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวที่สร้างขึ้นให้มีลักษณะเฉพาะเพื่อตอบสนองความต้องการของตลาดเฉพาะส่วนหรือนักท่องเที่ยวเฉพาะรายที่มีความต้องการเฉพาะเจาะจงตามความสนใจ ทำให้มีความชัดเจนในลักษณะทางประชากรศาสตร์และการเลือกจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวกลุ่มนี้แตกต่างกัน ส่งผลต่อการจำแนกพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวในการทำการตลาดการท่องเที่ยวเฉพาะทางได้อย่างชัดเจน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
TAT Intelligence Center, Tourism Authority of Thailand. (2021, April 20). Survey of Thai Tourist in 2020. https://intelligencecenter.tat.or.th/articles/34101 (in Thai)
Richards, G. (2008). Youth travel matters: understanding the global phenomenon of youth travel. The World Tourism Organization.
Nash, R., Thyne, M., & Davies, S. (2006). An investigation into customer satisfaction levels in the budget accommodation sector in Scotland: A case study of backpacker tourists and the Scottish Youth Hostels Association. Tourism Management, 27(3), 525-532.
Weaver, D. and Opperman, M. (2000). Tourism management. John Wiley & Sons.
Novelli, M. (2005). Niche tourism. Routledge.
McCarthy, E. J. & Perreault, W. D. Jr. (1996). Basic marketing: A global managerial approach. (12thed.). Irwin.
Kotler, P. and Keller, K. (2015). Marketing Management. (15th ed.). Pearson Education Limited.
World Tourism Organization. (2014). Long-term forecast: Tourism towards 2030. The World Tourism Organization (UNWTO). The United Nations.
Ministry of Tourism and Sports. (2014). National Tourism Development Plan 2012-2016. Ministry of Tourism and Sports.
Esichaikul. R. (2014). Niche tourism management. Sukhothai Thammathirat Open University.
Management and Development of Registration Technology, Department of Provincial Administration. (2021, April 20). Demographic information Separated by age (years). https://stat.bora.dopa.go.th/stat/statnew/statMenu/newStat/home.php (in Thai)
Silpcharu, T. (2005). Research and statistical analysis with SPSS. SE-EDUCATION Public Company Limited. (in Thai)
Phattharayuttawat, S. (2002). Psychological measurement guide. Medical Media. (in Thai)
Gotschi, E., Vogel, E., Lindenthal, T., and Larcher, M. (2010). The role of knowledge, social norms, and attitudes toward organic products and shopping behavior: survey results from high school students in Vienna. The Journal of Environmental Education. 41(2), 88-100.
Lerspipatthananon, W. (2018). Thai gen Y people’ travelling behavior and motivation patterns. Dusit Thani College Journal, 2018(12). 135-149. (in Thai)
Jittakwattana.B. (2015). Marketing management for tourism industry. Fernkaluang printing and publishing limited partnership.
Um, S., & Crompton, J. L. (1990). Attitude determinants in tourism destination process. Annals of Tourism Research, 17(3), 432–448.
Hosany, S., Ekinci, Y., & Uysal, M. (2007). Destination image and destination personality. International Journal of Culture, Tourism and Hospitality Research, 1(1), 62–81.
Tasci, A. D. A., Gartner, W. C., & Cavusgil, S. T. (2007). Conceptualization and operationalization of destination image. Journal of Hospitality & Tourism Research, 31(2), 194–223.
Ek-Iem, B. and Senanimitr, T. (2022). Organic farm stay management to accommodate the niche tourist market in Ban Pang Term, Samoeng district, Chiangmai. School of Administrative Studies Academic Journal. 5(1). 44-63. (in Thai)
Ramarn, T., Kubaha, T., Ohsay, K., and Konongbua, P. (2018). Suitable creative tourism activities for upstream community, Pha payom canal, Phattalung province. Parichart Journal Thaksin University, 31(3), 103-111. (in Thai)
Subsing, B. and Komin, W. (2017). Cycling behavior and promoting the use of bicycles on Si-chang island, Chonburi province. Journal of Social Research, 1(40), 177-200. (in Thai)
Hinch, T. and Higham, J. (2011). Sport tourism development. (2nd ed.). Channel View Publication.
