ผลกระทบจากวิกฤตและการจัดการธุรกิจในภาวะวิกฤต ของธุรกิจการท่องเที่ยวในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบของวิกฤตที่มีต่อธุรกิจการท่องเที่ยว มาตรการจัดการวิกฤตของภาครัฐ และการจัดการวิกฤตของธุรกิจการท่องเที่ยว ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ศึกษาวิกฤตที่ส่งผลกระทบต่อธุรกิจการท่องเที่ยวในประเทศไทยในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ด้วยวิธีการวิจัยเอกสารและสัมภาษณ์เชิงลึกบุคคลที่มีประสบการณ์เกี่ยวข้องกับวิกฤตในธุรกิจการท่องเที่ยวจำนวน 10 ราย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ผลกระทบของวิกฤตครั้งใหญ่ที่ทำให้จำนวนนักท่องเที่ยวลดลงมากสุดคือวิกฤต COVID-19 นักท่องเที่ยวต่างชาติลดลงจาก 39.9 ล้านคน ในปี 2562 เหลือเพียง 4 แสนคน ในปี 2564 ภาครัฐมีมาตรการบรรเทาผลกระทบทางเศรษฐกิจในช่วงวิกฤตการท่องเที่ยว โดยให้ความช่วยเหลือด้านสินเชื่อแก่ธุรกิจท่องเที่ยวและกระตุ้นการท่องเที่ยวด้วยมาตรการลดหย่อนภาษี ส่วนการจัดการวิกฤตของธุรกิจการท่องเที่ยว ส่วนใหญ่ใช้กลยุทธ์การแสวงหารายได้ในช่วงวิกฤตด้วยการทำการตลาดกับนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นแทนกลุ่มที่หายไป โดยเน้นนักท่องเที่ยวกลุ่มเอเชียและตะวันออกกลางแทนนักท่องเที่ยวอเมริกาและยุโรป และหารายได้จากช่องทางอื่นแทนรายได้หลักจากนักท่องเที่ยว โดยเฉพาะช่วงวิกฤต COVID-19 เน้นการหารายได้จากห้องอาหารแทนรายได้จากห้องพัก รวมทั้งการลดต้นทุนและค่าใช้จ่าย ด้วยการลดรายจ่ายไม่จำเป็นและจัดการบุคลากรโดยลดการจ้างพนักงานชั่วคราว ฝึกอบรมให้พนักงานทำงานได้หลายแผนก และปิดพื้นที่ให้บริการบางส่วน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Pforr, C. (2006). Tourism in post-crisis is tourism in pre-crisis: A review of the literature on crisis management in tourism. Curtin University of Technology.
Prachachat. (2010, February 7). Wuhan virus hits Thai tourism in 3 months, 300 billion baht, Tourism Ministry requests 500 million budget to restore confidence. Prachachat.
Glaesser, D. (2006). Crisis management in the tourism industry. Butterworth-Heinemann.
Chuangphusi, P., & Buranasing, S. (2011). Conflict management and crisis management. Stabundamrong.
Niininen, O. (2013). Five-star crisis management – examples of best practice from the hotel industry. https://dx.doi.org.
Chantapong, S., & Agmapisarn, C. (2021, October 26). Impact and resilience of hotel and restaurant business operators during COVID-19: Analysis from outside-in thinking. Bangkokbiznews.
Murphy, C. (2013). Best practices in hotel crisis management. Lodging Magazine. http://lodgingmagazine.com
/PastIssues/PastIssues/Handling-Social-Media-in-a-Crisis-2741.aspx
Kanlayanasukho, V. (2013). Development of a framework of political crisis responses for the tourism industry [Unpublished Doctoral dissertation, The Manchester Metropolitan University, UK].
Agmopisorn, C., & Chantapong S. (2022). Resilience for hotel and restaurant businesses during the COVID-19 crisis. Journal of Business Administration, 45(174), 53-78.
Sridan, P. Surapolchai, P., & Witoonkitja, P. (2022). COVID-19 crisis management: The case studies of Thailand and foreign countries. Humanities and Social Sciences Journal, Ubon Ratchathani Rajabhat University, 13(2), 70-83.
Krippendorff, K. (2004). Content analysis: An introduction to its methodology. Sage Publication Inc.
Srithammarat, S., & Tavonprasith, B. (2017). Impact of the crisis on foreign tourists in Phuket Province. Parichart Journal, 30(3), 86-95.
Grant, S. E., & Powell, D. (2000). Crisis response and communication planning manual. The Ontario Ministry of Agriculture.
Preedaanansuk, C. (2013). Change crisis management viewpoints with integrated crisis management approach. Journal of Business, Innovation and Sustainability, 8(1), 46-58.
Limpaiboon, W., Chaisuean, C., & Buranapin, S. (2562). A critical incident analysis from experiences of executives on organizational resilience. Chulalongkorn Business Review, 41(4), 87-114.
