การทดสอบการย้อมสีจากธรรมชาติของต้นชาเลือดมังกร สู่การพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนดอยช้าง ตำบลวาวี อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย

Main Article Content

ชญานิน วังตาล
เพ็ญศรี มลิทอง
นภาพร วรรณาพรม
เยาวลักษณ์ ขันหัวโทน
รักชนก อินจันทร์

บทคัดย่อ

ที่มาและวัตถุประสงค์: ต้นชาเลือดมังกร (Peristrophe bivalvis) เป็นพืชที่ปลูกในชุมชนดอยช้าง จังหวัดเชียงราย และมีศักยภาพในการนำมาใช้เป็นสีย้อมธรรมชาติเพื่อเพิ่มมูลค่าทรัพยากรท้องถิ่น งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ทดลองย้อมผ้าจากสีธรรมชาติของต้นชาเลือดมังกรและชาเลือดมังกรกับสารช่วยติดสี 2) ศึกษาความพึงพอใจต่อผ้าที่ย้อมสีจากสีธรรมชาติของต้นชาเลือดมังกรและชาเลือดมังกรที่ผสมกับสารช่วยติดสี และ 3) พัฒนาผลิตภัณฑ์ต้นแบบจากผ้าย้อมสีธรรมชาติของต้นชาเลือดมังกรและชาเลือดมังกรระเบียบวิธีการศึกษา: การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง  โดยขั้นแรกเป็นการเตรียมผ้าฝ้ายก่อนนำไปย้อม การสกัดสีย้อมจากต้นชาเลือดมังกรแบบสด ชาเลือดมังกรแบบแห้ง และทดลองย้อมผ้าฝ้ายร่วมกับสารช่วยติดสี 9 ชนิด ได้แก่ กรดมะนาว สารส้ม จุนสี สนิมเหล็ก น้ำส้มสายชู น้ำต้นกล้วยต้ม น้ำปูนใส น้ำขี้เถ้า เบกกิ้งโซดา ทำการศึกษาสมบัติทางกายภาพของน้ำสกัดสีย้อมโดยการวัดค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) และวัดค่าสีของผ้าฝ้ายที่ย้อมด้วยสีธรรมชาติก่อนและหลังการซักเพื่อประเมินความคงทนของสี นอกจากนี้ใช้แบบสอบถามเพื่อประเมินความพึงพอใจของกลุ่มตัวอย่างจำนวน 20 คนซึ่งเป็นสมาชิกในชุมชนดอยช้างที่มีความรู้เกี่ยวกับต้นชาเลือดมังกร และชาเลือดมังกรต่อคุณภาพและสีของผ้าที่ได้และนำผลมาพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้าต้นแบบ
ผลการศึกษา: พบว่าสีของผ้าฝ้ายที่ย้อมด้วยสีธรรมชาติจากต้นชาเลือดมังกรแบบสดและชาเลือดมังกรแบบแห้งที่ผสมด้วยสารช่วยติดสีให้เฉดสีที่หลากหลาย เช่น น้ำเงิน ม่วง เทา เขียว ส้ม และน้ำตาล ขึ้นอยู่กับระดับความเป็นกรด-ด่าง (pH) ของสีย้อมที่ผสมสารช่วยติดสี โดยสีย้อมที่ผสมสารช่วยติดสีที่มีความเป็นกรดสูง (pH 2–4)  เช่น กรดมะนาว และสารส้ม ให้เฉดสีโทนอุ่น ขณะที่สีย้อมที่ผสมสารช่วยติดสีที่มีความเป็นกรดต่ำ (pH 6–9) เช่น เบกกิ้งโซดาและน้ำขี้เถ้า ให้เฉดสีโทนเย็น เช่น เทาอมน้ำเงินหรือเขียวอ่อน การย้อมด้วยสารช่วยติดสีประเภทโลหะ (สารส้ม จุนสี สนิมเหล็ก) ให้สีที่ชัดเจนและติดทนนานหลังซัก ผลประเมินความพึงพอใจของกลุ่มตัวอย่างพบว่า อยู่ในระดับมากที่สุด (  = 4.91, S.D. = 0.32) แสดงถึงความเหมาะสมในการนำไปพัฒนาต่อยอดพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์ ผลการทดลองถูกนำไปพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์ต้นแบบ ได้แก่ เสื้อคลุม ผ้าพันคอ ผ้าคลุมไหล่ กระเป๋า หมวก และผ้าโพกผม โดยประยุกต์การย้อมสีธรรมชาติ เทคนิคมัดย้อม และงานปักอาข่าเข้ากับรูปแบบผลิตภัณฑ์ร่วมสมัย
การประยุกต์ใช้: องค์ความรู้จากการศึกษาสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการเลือกชนิดของสารช่วยติดสีและควบคุมค่าความเป็นกรด–ด่างของน้ำย้อมเพื่อสร้างเฉดสีธรรมชาติที่แตกต่างกันตามความต้องการ รวมทั้งสามารถถ่ายทอดกระบวนการสกัดสี การย้อม และการพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้แก่สมาชิกในชุมชน เพื่อนำทรัพยากรท้องถิ่นมาสร้างมูลค่าเพิ่ม ผลิตภัณฑ์ต้นแบบสามารถประยุกต์ร่วมกับอัตลักษณ์งานปักของชาติพันธุ์อาข่า และพัฒนาตามแนวคิด แนวคิดการออกแบบเชิงนิเวศเศรษฐกิจ (Eco-design), หลัก 4R (Reduce, Reuse, Recycle, Repair), แฟชั่นหมุนเวียน (Circular fashion) และการออกแบบให้มีของเสียเหลือศูนย์ (Zero-waste design) เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากร ลดวัสดุเหลือทิ้งจากกระบวนการผลิต และเป็นแนวทางในการพัฒนาผลิตภัณฑ์สิ่งทอที่เชื่อมโยงภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการออกแบบร่วมสมัย
บทสรุป: ต้นชาเลือดมังกรแบบสดและชาเลือดมังกรแบบแห้งมีศักยภาพในการใช้เป็นแหล่งสีย้อมธรรมชาติสำหรับผ้าฝ้าย โดยชนิดของสารช่วยติดสีและค่าความเป็นกรด–ด่างมีบทบาทสำคัญต่อเฉดสี และลักษณะสีที่คงเหลือหลังการซัก สามารถสร้างเฉดสีได้ตั้งแต่โทนอุ่นจนถึงโทนเย็น และผ้าย้อมหลายสูตรได้รับความพึงพอใจจากสมาชิกชุมชนในระดับมากถึงมากที่สุด การนำผลการทดลองมาผสานกับภูมิปัญญาการย้อมผ้า งานปักอาข่า และแนวคิดการออกแบบที่คำนึงถึงสิ่งแวดล้อม สามารถต่อยอดเป็นผลิตภัณฑ์สิ่งทอร่วมสมัยที่สะท้อนอัตลักษณ์ของชุมชนดอยช้าง และเป็นแนวทางสำหรับการเพิ่มมูลค่าทรัพยากรท้องถิ่นและการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนอย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วังตาล ช., มลิทอง เ., วรรณาพรม น., ขันหัวโทน เ., & อินจันทร์ ร. (2026). การทดสอบการย้อมสีจากธรรมชาติของต้นชาเลือดมังกร สู่การพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนดอยช้าง ตำบลวาวี อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย. วารสารปาริชาต, 39(4). https://doi.org/10.55164/pactj.v39i4.282561
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

Batwisate, N., Bowonsuttimontri, A., & Wanchaitanawong, N. (n.d.). Methods for reducing price volatility of agricultural products in Thailand [Bachelor's thesis, Mae Fah Luang University]. Retrieved June 11, 2023, from http://rs.mfu.ac.th/obels/?p=1848

Philumwong, J., & Paphakchan, N. (n.d.). "Dragon's blood tea": The colorful power of native plants. HRDI. Retrieved July 8, 2022, from https://www.hrdi.or.th/articles/Detail/1530 [In Thai]

Chattathong, J. (2011). Color extraction from Neurospora sp. [Research report]. Department of Microbiology, Faculty of Science and Technology, Suan Sunandha Rajabhat University.

Ministry of Industry, Department of Industrial Promotion, Textile Industry Division. (1999). Basic knowledge of color measurement theory (2nd ed.). Kurusapa Ladprao Press.

MacFoy, C. (2004). Ethnobotany and sustainable utilization of natural dye plants in Sierra Leone. Economic Botany, 58(Suppl. 1), S66–S76. https://doi.org/10.1663/0013-0001(2004)58[S66:EASUON]2.0.CO;2

Nilvarangkul, K., Wongprom, J., Tumnong, C., Supornpun, A., Surit, P., & Srithongchai, N. (2006). Strengthening the self-care of women working in the informal sector: Local fabric weaving in Khon Kaen, Thailand (Phase I). Industrial Health, 44(1), 101–107. https://doi.org/10.2486/indhealth.44.101

Nirathron, N. (2021). Home work in Thailand. In Home-Based Work and Home-Based Workers (1800–2021) (pp. 172–194). Brill.

Lawarence, B., Mahesh, S., Aswathy, J. M., Murugan, G., & Murugan, K. (2015). Ethnic knowledge of dye-yielding plants used by the Kani tribes of Ponmudi Hill: A case study. Indo American Journal of Pharmaceutical Research, 5(7), 2611–2616. https://iajpr.com/archive_details_info.php?id=1577&link=archive/volume-5/august-2015.html

Simakajorn, C., Leepayakun, P., & Luemankong, S. (2009). Manual of indigenous knowledge on silk dyeing from natural materials in Northeastern Thailand. Department of Sericulture, Ministry of Agriculture and Cooperatives.

Warasuntarot, P., Duriya-prapan, S., Atchawakom, T., Tanpanich, S., Niwasprakrit, C., & Priyanansornsungnoen,

P. (2001). Plant resources in Southeast Asia: Dye and tannin-producing plants. Chuan Pim Press. [In Thai]

Chaowanklang, V., & Pasacha, P. (2013). Study on natural dye extract for cotton fabric [Research report]. Mahasarakham Rajabhat University.

Moolsin, P., Phancharee, T., & Sirithip, K. (2021). Study of natural dyeing from para rubber leaves using alum, copper sulfate, and iron rust as mordants. Roi Et Rajabhat University Journal: Science and Technology, 2(1), 35–40. https://ph02.tci-thaijo.org/index.php/ScienceRERU/article/view/243433

Srisuksaard, B. (2013). Basic research (9th ed.). Suviriyasarn Publishing. [In Thai]

Srisuwan, P., & Utiswannakul, P. (2019). The creation of sustainable fashion. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 12(5), 1889–1906.

Aranyanart, S. (2024). Development of natural dyeing textiles from cocoa bean waste under the sustainable fashion concept. Journal of Fine Arts Research and Applied Arts, 11(1), 1–10. https://doi.org/10.60101/faraa.2024.259603

Junsongduang, A., & Prachaiboon, N. (2022). Species diversity of dye-yielding plants and indigenous knowledge of natural dyeing among the Thai-Khmers in Suwannaphum District, Roi Et Province, Thailand. Agricultural Science and Technology Journal, 3(3), 106–121.