การประเมินความต้องการของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวโดยชุมชนในพื้นที่ 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย (สตูล สงขลา ปัตตานี ยะลา และนราธิวาส) : ข้อมูลเชิงประจักษ์เพื่อยกระดับศักยภาพชุมชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความต้องการของนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวในชุมชนเป้าหมายในพื้นที่ 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย และศึกษาความสัมพันธ์ของความต้องการของนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวในชุมชนเป้าหมายในพื้นที่ 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย เพื่อให้เป็นข้อมูลเชิงประจักษ์ที่นำไปสู่การยกระดับศักยภาพชุมชนผ่านการดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ วิธีการศึกษาเป็นการวิจัยเชิงปริมาณโดยใช้เครื่องมือแบบประเมินความต้องการของนักท่องเที่ยว กลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยว 400 ตัวอย่างที่มาเที่ยวใน 10 ชุมชน ได้แก่ 1) ชุมชนบ้านพญาบังสา จังหวัดสตูล 2) ชุมชนบ้านบากันใหญ่ จังหวัดสตูล 3) ชุมชนวิถีพุทธคลองแดน จังหวัดสงขลา 4) ชุมชนท่าหิน จังหวัดสงขลา 5) ชุมชนบางปู จังหวัดปัตตานี 6) ชุมชนบ้านทรายขาว จังหวัดปัตตานี 7) ชุมชนจุฬาภรณ์พัฒนา 10 จังหวัดยะลา 8) ชุมชนจุฬาภรณ์พัฒนา 9 จังหวัดยะลา 9) ชุมชนวัดชลธาราสิงเห จังหวัดนราธิวาส 10) ชุมชนจุฬาภรณ์พัฒนา 12 จังหวัดนราธิวาส วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ความสัมพันธ์ ผลการศึกษาพบว่า นักท่องเที่ยวมีความต้องการโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( X= 3.96) และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า นักท่องเที่ยวมีความต้องการอยู่ในระดับมากทั้ง 7 ด้าน โดยความต้องการด้านทรัพยากรธรรมชาติ มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด (X= 4.18) รองลงมาคือ ความต้องการด้านสถานที่ท่องเที่ยวภายในชุมชน (X= 4.04) ส่วนความสัมพันธ์เกี่ยวกับความต้องการของนักท่องเที่ยวพบว่า ความต้องการด้านอาหารและด้านการบริการ/ของฝากมีระดับความสัมพันธ์สูงสุด (r=0.642) รองลงมาคือ ด้านสถานที่ท่องเที่ยวภายในชุมชนและด้านทรัพยากรธรรมชาติ (r=0.638)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2562). TAT REVIEW. จุลสารวิชาการการท่องเที่ยว การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. 5(4). 14-25.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2563). TAT REVIEW. จุลสารวิชาการการท่องเที่ยว การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. 6(1). 35-44.
จิราพร คงรอด, วาสนา สุวรรณวิจิตร, นิจกานต์ หนูอุไร, อรศิริ ลีลายุทธชัย, และอัตถพงศ์ เขียวแกร. (2561). การวิเคราะห์พฤติกรรมและความต้องการของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในพื้นที่ชุมชนลุ่มน้้าคลองป่าพะยอม–คลองท่าแนะ จังหวัดพัทลุง. (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ดนุวัศ สุวรรณวงศ์, และภัทรพงษ์ เกริกสกุล. (2559). การพัฒนาเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชนในเขตพื้นที่ 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้กับการเชื่อมต่อพื้นที่การท่องเที่ยวใน 4 รัฐ (กลันตัน เปรัค เคดาห์ และเปอร์ลิส) ประเทศมาเลเซีย. รายงานวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ปรัชญากรณ์ ไชยคช, นิศาชล สกุลชาญณรงค์, และนิธิกิตติกานต์ เหมสุวรรณ์. (2559). ศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษาหมู่บ้านจุฬาภรณ์พัฒนา 10 อำเภอเบตง จังหวัดยะลา. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 7. (หน้า 424-436). สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ปาริฉัตร ศรีหะรัญ, และพรพิมล ขำเพชร. (2561). การท่องเที่ยวโดยชุมชน: ทางเลือกใหม่สู่ความยั่งยืน. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี. 12(3). 118-132.
พัชรินทร์ จงประเวทย์. (2560). ความต้องการของชุมชนในการพัฒนาศักยภาพเพื่อการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์: กรณีศึกษาตลาดคลองสวนร้อยปี จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 12(1). 36-49.
วิไลพร เสถียรอุดร. (2561). ความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม เกาะเกร็ด จังหวัดนนทบุรี (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, กรุงเทพ.
สุดถนอม ตันเจริญ. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของชุมชนบางขันแตก จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 13(2), 1-24.
Best, J. W. (1981). Research in education. New Jersey: Prentice–Hall.
Teddlie, C., & Tashakkori, A. (2009). Foundations of mixed methods research: Integrating quantitative and qualitative approaches in the social and behavioral sciences. CA: SAGE Publications.
