รูปแบบและแนวทางที่เหมาะสมในการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนสำหรับนักศึกษากลุ่มรายวิชาศึกษาทั่วไป: กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบและแนวทางที่เหมาะสมในการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนสำหรับนักศึกษากลุ่มรายวิชาศึกษาทั่วไป โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกและประชุมสนทนากลุ่มเพื่อขอความเห็นจากกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนและอาจารย์ผู้สอนในรายวิชาศึกษาทั่วไปของสาขาภาษาจีน คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ ประจำภาคการศึกษาที่ 2 ปี พ.ศ.2564 จำนวน 15 ตัวอย่าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัญหาที่สำคัญ ได้แก่ จำนวนชั่วโมงในการจัดการเรียนการสอนต่อสัปดาห์มีจำนวนน้อยเกินไป ทำให้ไม่เพียงพอต่อการเรียนรู้ในเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับภาษาจีน 2) ความต้องการต่อการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนสำหรับนักศึกษากลุ่มรายวิชาศึกษาทั่วไป พบว่า ต้องการให้ผู้สอนเน้นทักษะการฟัง การพูด และการอ่านที่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาในชีวิตประจำวัน โดยไม่เน้นทักษะการเขียน เน้นให้ผู้เรียน มีส่วนร่วมและมีปฏิสัมพันธ์กับกิจกรรมการเรียนรู้ผ่านการปฏิบัติที่หลากหลายรูปแบบ 3) รูปแบบและแนวทางที่เหมาะสม แบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ ส่วนที่ 1 ก่อนลงทะเบียนเรียน ควรจัดให้มีการปฐมนิเทศหรือให้ข้อมูลผ่านช่องทางต่าง ๆ เพื่อให้ข้อมูลสำหรับการเตรียมตัวก่อนเรียนภาษาจีน ส่วนที่ 2 ระหว่างเรียน เน้นจัดกิจกรรมเรียนรู้ภาษาจีนผ่านกิจกรรมที่ทำให้นักศึกษาได้เกิดการฝึกฝนและเรียนรู้จริงทั้งในและนอกชั้นเรียน ส่วนที่ 3 สิ้นสุดการเรียน จัดให้มีระบบการประเมินผลการเรียนรู้ภาษาจีนตามเนื้อหาในรายวิชา โดยเน้นให้เกิดทักษะการสื่อสารภาษาจีน เช่น การถาม - ตอบ การแสดงบทบาทสมมติ การเล่าเรื่องสั้นผ่านคลิปวีดีโอ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชาย โพธิสิตา. (2564). ศาสตร์และศิลป์การวิจัยเชิงคุณภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐกานต์ ทวีวัฒนเศรษฐ์. (2563). การศึกษาแบบเรียนรายวิชาภาษาจีนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในด้านความสอดคล้องและต่อเนื่องกับแบบเรียนรายวิชาภาษาจีน หมวดวิชาศึกษาทั่วไปในระดับอุดมศึกษา ให้มีความพร้อมทางทักษะภาษาแห่งศตวรรษที่ 21 เพื่อสร้างนิสิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 13(2), 487-508.
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญญารัตน์ มะลาศรี และ Wei Jingru. (2560). การจัดเรียนการสอนเพื่อพัฒนาทักษะการฟังและการพูดภาษาจีนสำหรับผู้เรียนชาวไทย. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า. 4(3), 81-90.
ฝ่ายทะเบียนและประมวลผล สำนักการศึกษาและนวัตกรรมการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2564). สถิติการลงทะเบียนเรียนของนักศึกษาในรายวิชาศึกษาทั่วไปในรายวิชาทางด้านภาษาจีน. เข้าถึงเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2564 เข้าถึงจาก https://reg.psu.ac.th/reg/.
ภูมิภควัจธ์ ภูมพงศ์คชศร. (2563). การบริหารจัดการชั้นเรียนเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 3(3), 591-600.
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2564). คู่มือการศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. เข้าถึงเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 เข้าถึงจาก https://edumanual.psu.ac.th/.
สมิทธิรักษ์ จันทรักษ์. (2561). การพัฒนารูปแบบการสอนรายวิชาศึกษาทั่วไปตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติของหมวดวิชาศึกษาทั่วไป วิทยาลัยดุสิตธานี กรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี. 12(1), 263-278.
อดิเรก นวลศรี และ ปิยนันต์ คล้ายจันทร์. (2560). ศึกษาความต้องการและแนวทางการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนในโรงเรียน สังกัดเทศบาลนครนนทบุรี. สุทธิปริทัศน์. 31(97), 178-192.
อภิสรา พรรัตนานุกูล. (2562). การศึกษาสภาพปัจจุบันของรูปแบบการเรียนการสอนภาษาแบบเน้นงานปฏิบัติกับการสอนภาษาจีนสำหรับผู้เรียนชาวไทย. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 12(1), 140-162.
Anita, W. (2013). Educational Psychology. Twelfth Edition. Pearson Education, Inc.
Creswell, J. W. (2014). Research Design: A qualitative, quantitative, and mixed method approaches. Thousand Oaks: SAGE Publications.
Dewey, J. (1938). Experience and education. New York: Macmillan.
