Development of an Entrepreneuria การพัฒนารูปแบบศักยภาพผู้ประกอบการธุรกิจการให้บริการเชิงสุขภาพ เพื่อส่งเสริมอุตสาหกรรมท่องเที่ยวในยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสานเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาองค์ประกอบศักยภาพของผู้ประกอบการธุรกิจการให้บริการเชิงสุขภาพ และ และ (2) พัฒนารูปแบบศักยภาพของผู้ประกอบการธุรกิจการให้บริการเชิงสุขภาพเพื่อส่งเสริมอุตสาหกรรมท่องเที่ยวในยุคดิจิทัล กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในธุรกิจการให้บริการเชิงสุขภาพ คัดเลือกแบบเจาะจง ประกอบด้วย ผู้เชี่ยวชาญที่เป็นผู้ประกอบการ ผู้บริหาร ภาครัฐ ภาคเอกชน และนักวิชาการ รวมทั้งผู้ทรงคุณวุฒิ สำหรับการสนทนากลุ่มเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามตามเทคนิคเดลฟาย และแบบบันทึกการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา และสถิติ ได้แก่ ค่ามัธยฐาน และค่าพิสัยระหว่างควอไทล์
ผลการวิจัยพบว่า (1) องค์ประกอบศักยภาพของผู้ประกอบการธุรกิจการให้บริการเชิงสุขภาพ ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบหลัก และ 20 องค์ประกอบย่อย และ (2) รูปแบบศักยภาพที่พัฒนาขึ้นได้รับฉันทามติจากผู้เชี่ยวชาญ โดยมีความสอดคล้องของความคิดเห็นอยู่ในระดับสูง (IQR = 0.0–1.0) และค่ามัธยฐานอยู่ในระดับมากขึ้นไป (Mdn > 3.5) สะท้อนถึงความเหมาะสมของรูปแบบและสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในทางปฏิบัติได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จันทร์จิรา เหลาราช. (2564). ปัจจัยแห่งความสำเร็จในการปรับเปลี่ยนสู่องค์กรดิจิทัล. วารสารสารสนเทศศาสตร์, 39(4), 1-14. https://www.scribd.com/documen t/818609900/suwanneesh-user group-5—ปัจจัยแห่งความสำเร็จในการปรับเปลี่ยนสู่องค์กรดิจิทัล
นภัสพร นิยะวานนท์. (2564). โมเดลสมการโครงสร้างของการเป็นผู้ประกอบการดิจิทัล นวัตกรรมโลจิสติกส์ และการเปลี่ยนแปลงสู่ดิจิทัลที่มีอิทธิพลต่อผลการดำเนินงานโลจิสติกส์ของผู้ประกอบการโลจิสติกส์ในประเทศไทย [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์]. https://www. grad.ku.ac.th/uploads/ThesisAward63/Thesis_society_Doc_02.pdf
ปรียานารถ จีรภัทรานันต์. (2565). ศักยภาพการรวมกลุ่มเครือข่ายวิสาหกิจการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของจังหวัดปราจีนบุรีอย่างยั่งยืน [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. https://digital _collect.lib.buu.ac.th/dcms/files/60820007.pdf
ปัญญาพล สุพรรณวงศ์, สักรินทร์ อยู่ผ่อง และไพโรจน์ สถิรยากร. (2566). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพ ผู้บริหารธุรกิจอุตสาหกรรมระบบอัตโนมัติ. วารสารวิชาการพระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 33(2), 694-701. https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/kmutnb-journal/article/view/252176
พรรณิภา อนุรักษากรกุล, ปัณฑา โกกอง และปาจรา โพธิหัง. (2566). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยว เชิงสุขภาพในภาคตะวันออกหลังสถานการณ์โควิด-19. วารสารวารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 13(3), 115–130. https://nurse.buu.ac.th/rsh/file/journal/0000001431.pdf
รัฐวดี โคตรนรินทร์. (2568). การพัฒนารูปแบบยกระดับสถานประกอบการให้เป็น Wellness Centerในจังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม, 9(18), 26-40. https://thaidj.org/index.php/AJMP/article/view/16488
รัฐสภา แก่นแก้ว. (2564). การออกแบบการสอนผลิตรายการโทรทัศน์ดิจิทัลตามแนวคิดห้องเรียนกลับด้านภายใต้สถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโควิด-19: จากนโยบายสู่การปฏิบัติ [เอกสารนำเสนอ]. การประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติมหาวิทยาลัยศรีปทุมออนไลน์ ครั้งที่ 16 ประจำปี 2564 เรื่อง การวิจัยและนวัตกรรมสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน, กรุงเทพฯ, ประเทศไทย.
สุวิมล ติรกานันท์. (2561). สถิติและการวิจัยเบื้องต้นทางการศึกษา. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2553). คู่มือการกำหนดสมรรถนะในกราชการพลเรือน : คู่มือสมรรถนะหลัก. ผู้แต่ง.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2560). เอกสารประกอบการบรรยาย หลักสูตรกลยุทธ์พัฒนาทรัพยากรมนุษย์. เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
Barney, J. (1991). Firm resources and sustained competitive advantage. Journal of Management, 17(1), 99–120. https://josephmahoney.web.illinois.edu/BA545_Fall%20 2022/Barney%20(1991).pdf
Becker, B. E., & Huselid, M. A. (1998). High performance work systems and firm performance: A synthesis of research and managerial implications. Research in Personnel and Human Resources Management, 16, 53–101. https://www.scirp.org/reference/referen cespapers?referenceid=1199590
David, F. R., & David, F. R. (2017). Strategic management: A competitive advantage approach, concepts and cases (16th ed.). Pearson.
Fayol, H. (1949). General and Industrial Management. Sir Isaac Pitman & Sons.
Global Wellness Institute. (2023). The Global Wellness Economy: Country Rankings DATA FOR 2019-2023. Author.
Kotler, P. (2012). Marketing management. Pearson Education.
Krueger, R. A., & Casey, M. A. (2015). Focus groups: A practical guide for applied research(5th ed.). SAGE.
Lynn, M. R. (1986). Determination and quantification of content validity. Nursing Research, 35(6), 382–385. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/3640358/
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for intelligence. American Psychologist, 28(1), 1–14. https://lichaoping.com/wp-content/ap7301001.pdf
Peng, M. W., Sun, S. L., Pinkham, B., & Chen, H. (2011). The institution-based view as a third leg for a strategy tripod. Academy of Management Perspectives, 25(3), 5–18. https:// personal.utdallas.edu/~mikepeng/documents/PengIBV0903AMPR2final.pdf
Porter, M. E. (1980). Competitive strategy: Techniques for analyzing industries and competitors. Free Press.
Vial, G. (2019). Understanding digital transformation: A review and a research agenda. The Journal of Strategic Information Systems, 28(2), 118–144. https://doi.org/10.1016/j.jsi s.2019.01.003
