Political Marketing and Social Media in the May 14, 2023 Election
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research on political marketing and social media during the May 14, 2023, election aims to analyze the role of political marketing through social media, focusing on the political marketing strategies of following Thai political parties: Pheu Thai Party, Move Forward Party, Palangpracharat Party, Bhumjaithai, Democrat, and Ruam Thai Srang Chat Party. The research employs a mixed qualitative methodology combining observation and online information surveys with analysis of social media usage across various platforms including Twitter, Facebook, TikTok, and YouTube. It examines the activity and engagement metrics of official party accounts and key figures between March and June 2023. The research founding reveal that the political party that effectively utilized social media was the Move Forward Party, which emerged from integrating campaign strategies through social media platforms such as TikTok, Facebook and Twitter to cross widely shared viral content and amplify political messages by adapting communication methods to reach and target voters who use social media and those familiar with various social media platforms, combined with traditional offline ground campaigning. This enabled the Move Forward Party to overcome political limitations and challenge conventional campaigning approaches more effectively than other political parties. A key finding is that the crucial factor in achieving political victory is the ability to integrate political marketing strategies using social media as a cross-platform connector. This research demonstrates that the use of political marketing strategies and social media played a significant role in the Move Forward Party’s success, while other political parties did not utilize social media as effectively as the Move Forward Party. Furthermore, future research may need to develop a deeper understanding of the voter base and
the voting behavior of supporters of each political party.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- เนื้อหาและข้อมูลที่ลงตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
- บทความและข้อมูล ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำข้อมูลไปใช้ประโยชน์ในทางวิชาการ ขอให้อ้างอิงแหล่งที่มาด้วย
References
Digisaws. (2566). เช็คลิสต์ Social Media ไหนที่คนไทยใช้มากที่สุดในครึ่งปี 2023. สืบค้นเมื่อ 11 สิงหาคม 2566, จาก https://digisaws.com/checklist-social-media-2023/
นันทนา นันทวโรภาส. (2548). การสื่อสารทางการเมือง: ศึกษากรณีการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งทั่วไปของพรรคไทยรักไทย (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (สื่อสารมวลชน)), คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ, ณฐิญาณ์ งามขำ, ภิรมณ เชิญขวัญ, และอัญชลี อ่อนศรีทอง. (2567). การตลาดการเมืองกับสื่อสังคมออนไลน์ทวิตเตอร์ในการเลือกตั้ง มีนาคม 2566. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ, ณฐิญาณ์ งามขำ, ภิรมณ เชิญขวัญ, และอัญชลี อ่อนศรีทอง. (2566). การตลาดการเมืองกับสื่อสังคมออนไลน์ทวิตเตอร์ในการเลือกตั้ง มีนาคม 2566 (รายงานวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักนวัตกรรมประชาธิปไตย สถาบันพระปกเกล้า.
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ. (2564). การสื่อสารของพรรคการเมืองผ่านแนวคิดเรื่องการตลาดการเมือง (Political Marketing) เพื่อสร้างความนิยมทางการเมืองไทย: กรณีศึกษาการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2562 (รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์). กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ. (2566). ถอดรหัส พลิกสนามเลือกตั้ง: ทฤษฎีและบทวิเคราะห์การตลาดการเมือง. ปัตตานี: ปาตานีฟอรั่ม.
ปานหทัย ตันติเดชา. (2546). การตลาดการเมือง: ศึกษาเฉพาะกรณีการใช้สื่อในการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งของพรรคไทยรักไทยในเขตกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต), คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิรงรอง รามสูต, พิมลพรรณ ไชยนันท์, และวิโรจน์ สุทธิสีมา. (2565). ห้องแห่งเสียงสะท้อนออนไลน์กับผู้ออกเสียงเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2562. วารสารสังคมศาสตร์, 52(2), 7-32.
เอกพลณัฐ ณัฐพัทธนันท์. (2558). การเมืองเสื้อสีกับการศึกษาขบวนการโต้กลับ ตามจารีตการศึกษาขบวนการ ทางสังคมและการเมือง. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 27(1), 85-128. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jss/article/view/171492
Chadwick, A., Dennis, J., & Smith, A. P. (2018). Politics in the Age of Hybrid Media: Power, Systems, and Media Logics. In Loader, K., & Mercea, S. (Eds.). The Routledge Companion to Social Media and Politics (pp. 7-22). New York and London: Routledge.
Diamond, L., & Plattner, M. F. (2012). Liberation Technology: Social Media and the Struggle for Democracy. Baltimore, Maryland: Johns Hopkins University Press.
Earl, J., & Kimport, K. (2011). Digitally Enabled Social Change: Activism in the Internet Age. Cambridge, MA: The MIT Press. Retrieved August 12, 2023, from http://www.jstor.org/stable/j.ctt5hhcb9
Hicken, A., & Jatusripitak, N. (2023). Introduction: Making Sense of Thailand’s Seismic Elections. Contemporary Asia, 45(3), 335-413.
King, G., Pan, J., & Roberts, M. E. (2013). How Censorship in China Allows Government Criticism but Silences Collective Expression. American Political Science Review, 107(2), 1-18. https://gking.harvard.edu/publications/how-censorship-china-allows-government-criticism-silences-collective-expression
Lilleker, D. G., Jackson, N., & Koc-Michalska, K. (2018). Social Media in the UK Election Campaigns 2008-2014: Experimentation, Innovation, and Convergence. In Loader, K., & Mercea, S. (Eds.). The Routledge Companion to Social Media and Politics (pp. 325-337). New York and London: Routledge.
Morozov, E. (2011). The Net Delusion: The Dark Side of Internet Freedom. New York: Public Affairs.
Netipo, V., Phol-amnuai, N., & Vongsayan, H. (2023). Disrupting the Grip: Political Dynasties and Thailand’s 2023 General Election. Contemporary Asia, 45(3), 364-371.
Sangkhamanee, J. (2023). Assembling Electoral Intimacy: Political Affects and Affection in Thailand’s 2023 General Elections. Contemporary Asia, 45(3), 372-379.
Sinpeng, A. (2021). Opposing Democracy in the Digital Age: The Yellow Shirts in Thailand. N.P.: University of Michigan Press. Retrieved August 15, 2023, from https://doi.org/10.3998/mpub.11666233
Sinpeng, A., & Hemtanon, W. (2019). Change and Continuity in the Politics of the Media after the Coup. In Montesano, M. J., Chong, T., & Heng, M. S. X. (Eds.). After the Coup: The National Council for Peace and Order Era and the Future of Thailand (pp. 254-281). Singapore: ISEAS–Yusof Ishak Institute.
Sinpeng, A. (2017). Participatory Inequality in Online and Offline Political Engagement in Thailand. Pacific Affairs, 90(2), 253-274. https://doi.org/10.5509/2017902253
Sinpeng, A. (2022). Crowdsourcing Dictatorship in Thailand. Asian Journal of Comparative Politics, 9(1), 159-175. https://doi.org/10.1177/20578911
Skovsgaard, M., & van Dalen, A. (2018). Not Just a Face(Book) in the Crowd: Candidates’ Use of Facebook During the Danish 2011 Parliamentary Election Campaign. In Loader, K., & Mercea, S. (Eds.). The Routledge Companion to Social Media and Politics (pp. 351-363). New York and London: Routledge.
Statista. (2024). Distribution of Social Media Users in Thailand in 2024, By Age Group. Retrieved August 12, 2023, from https://www.statista.com/statistics/1294505/thailand-distribution-of-social-media-users-by-age-group/
Willnat, L., & Min, Y. (2018). The Emergence of Social Media Politics in South Korea: The Case of the 2012 Presidential Election. In Loader, K., & Mercea, S. (Eds.). The Routledge Companion to Social Media and Politics (pp. 391-405). New York and London: Routledge.
