Adaptive Leadership and Good Governance in the Digital Era: A Case Study of Government Agencies in Bangkok and the Metropolitan Region
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study examines the role of adaptive leadership in promoting good governance during Thailand’s digital transition, where a persistent gap exists between policy commitments and actual implementation, particularly in Bangkok and surrounding areas with complex administrative and political structures. Using a qualitative approach, purposive in-depth interviews were conducted from public agencies across operational, middle-management, and senior executive levels. Data were analyzed through content and thematic analysis. Findings indicate that centralized bureaucracy, hierarchical culture, patronage networks, political intervention, and limited digital readiness constrain leadership practices. While some leaders utilize digital tools to enhance transparency and participation, most lack systemic vision, protection of frontline voices, and effective delegation, resulting in transparency, accountability, and participation not being fully institutionalized. Digital systems such as e-procurement, e-services, e-workflows, and online databases show potential to support data-driven administration and reduce corruption when guided by leaders with digital competence and ethical commitment. The study proposes a “Digital Governance Leadership Model” integrating structural and contextual factors, three dimensions of adaptive leadership, and ethical—and governance outcomes. A four-domain competency framework—digital literacy, ethical decision-making, collaborative leadership, and adaptive problem-solving—is also presented, with policy recommendations for leadership development and organizational reform.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- เนื้อหาและข้อมูลที่ลงตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
- บทความและข้อมูล ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำข้อมูลไปใช้ประโยชน์ในทางวิชาการ ขอให้อ้างอิงแหล่งที่มาด้วย
References
ณัฐภัสสร ธนาบวรพาณิชย์. (2563). ภาวะผู้นำและบทบาทของผู้บริหารในองค์กรรัฐในยุคการเปลี่ยนแปลง. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 9(1), 28-39.
ธนดล ทองประกอบ. (2562). ธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัล: บทบาทของหน่วยงานกลางในการส่งเสริมการเป็นรัฐบาลแบบเปิดในประเทศไทย. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 11(3), 107-126.
พระราชบัญญัติการบริหารงานและการให้บริการภาครัฐผ่านระบบดิจิทัล พ.ศ. 2562. (2562). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136, ตอน 30 ก. หน้า 1-22.
ไพโรจน์ วงศ์วิภานนท์, นวพร เรืองสกุล, เดือนเด่น นิคมบริรักษ์, นวลน้อย ตรีรัตน์, ภูรี สิรสุนทร, และเสาวลักษณ์ ชีวสิทธิยานนท์. (2552). รายงานฉบับสมบูรณ์ โครงการ “ธรรมาภิบาลในองค์กรของรัฐ: กรณีศึกษารัฐวิสาหกิจไทย” (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ภัทรวดี ภู่ประเสริฐ, กมลพร กัลยาณมิตร, สถิตย์ นิยมญาติ, และทัศนีย์ ลักขณาภิชนชัช. (2566). การบริหารจัดการองค์กรภาครัฐในยุคดิจิทัล. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 13(3), 30-45.
ภาคินัย อุ่นแก้ว, พระมหาสุภวิชญ์ ปภสฺสโร, และพระครูปริยัติคุณรังษี. (2566). การพัฒนาภาวะผู้นำในยุคดิจิทัลตามหลักธรรมาภิบาลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 2. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 6(4), 199-214.
ละอองดาว ชาทองยศ. (2566). ภาวะผู้นำแบบบารมีในยุคดิจิทัล: การปรับตัวและความท้าทาย. วารสารวิชาการจินตาสิทธิ์, 1(4), 212-229.
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2553). หลักนิติรัฐและหลักนิติธรรม. กรุงเทพฯ: คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วรวิทย์ คงนอง, และกิตติพงษ์ เกียรติวัชรชัย. (2568). การบริหารจัดการตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลนางหลง อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิชาการ วิจัย และนวัตกรรม มสธ. (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 5(1), 51-69.
ศิรประภา พัดลม. (2564). การนำหลักธรรมาภิบาลไปใช้ในการบริหารจัดการขององค์การบริหารส่วนตำบลห้วยหิน อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี (งานค้นคว้าอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี.
ศิรินันท์ ทิพย์เจริญ. (2562). ธรรมาภิบาลกับการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วารสารสหวิทยาการและความยั่งยืนปริทรรศน์ไทย, 1(2), 97-103.
สมยศ ปัญญามาก. (2561). ธรรมาภิบาลกับการบริหารภาครัฐ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2561). แผนการปฏิรูประบบราชการ พ.ศ. 2561–2565. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2563). รายงานการพัฒนาระบบราชการไทย ประจำปี พ.ศ. 2563. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2566). รายงานสถานภาพรัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 13 พฤศจิกายน 2568, จาก https://www.dga.or.th/policy-standard/policy-regulation/dga-019/dga-027/dg-plan-2566-2570/
Adie, B. U., Namatovu, A. M., & Dawa, S. (2024). Digital Leadership in the Public Sector: A Scoping Review and Outlook. International Review of Public Administration, 29(1), 42-58.
Biernacki, P., & Waldorf, D. (1981). Snowball Sampling: Problems and Techniques of Chain Referral Sampling. Sociological Methods & Research, 10(2), 141-163.
Boal, K. B., & Hooijberg, R. (2000). Strategic Leadership Research: Moving On. Leadership Quarterly, 11(4), 515-549.
Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using Thematic Analysis in Psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77-101.
Dunleavy, P., Margetts, H., Bastow, S., & Tinkler, J. (2006). Digital Era Governance. New York: Oxford University Press.
Fernandes, A., & Patuelli, R. (2021). Urban Digital Transformation and Smart City Governance in Brazil. Regional Studies, Regional Science, 8(1), 223-236. https://doi.org/10.1080/21681376.2021.1901643
George, G., Howard-Grenville, J., Joshi, A., & Tihanyi, L. (2021). Understanding and Tackling Societal Grand Challenges through Management Research. Academy of Management Journal, 59(6), 2365-2379.
Hanelt, A., Bohnsack, R., Marz, D., & Antunes, C. (2021). A Systematic Review of the Literature on Digital Transformation. Journal of Management Studies, 58(5), 1159-1197.
Heifetz, R. A. (1994). Leadership Without Easy Answers. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Heifetz, R. A., & Laurie, D. L. (1997). The Work of Leadership. Harvard Business Review, 75(1), 124-134.
Heifetz, R., Grashow, A., & Linsky, M. (2009). The Practice of Adaptive Leadership. Boston: Harvard Business Press.
Krippendorff, K. (2013). Content Analysis: An Introduction to Its Methodology. Thounsand Oaks, CA: Sage.
Kusanke, K., Kendziorra, J., Pilgenröder, S., & Winkler, T. J. (2024). Maßnahmen für den Aufbau von Digital Leadership Kompetenzen für Führungskräfte im öffentlichen Sektor. HMD Praxis der Wirtschaftsinformatik, 61(1), 202-219. https://doi.org/10.1365/s40702-023-01026-3
Lim, S., & Yigitcanlar, T. (2022). Participatory Governance of Smart Cities: Insights from E-Participation of Putrajaya and Petaling Jaya, Malaysia. Smart Cities, 5(1), 71-89. https://doi.org/10.3390/smartcities5010005
Lincoln, Y. S., & Guba, E. G. (1985). Naturalistic Inquiry. Beverly Hills, CA: Sage.
Lipsky, M. (1980). Street-Level Bureaucracy: Dilemmas of the Individual in Public Services. New York: Russell Sage Foundation.
Mintzberg, H. (1998). Covert Leadership. Harvard Business Review, 76(6), 140-147.
Nastjuk, I., Trang, S., & Papageorgiou, E. I. (2022). Smart Cities and Smart Governance Models for Future Cities. Electronic Markets, 32(4), 1917-1924.
Nuryadin, R., Sobandi, A., & Santoso, B. (2023). Digital Leadership in the Public Sector-Systematic Literature Review. Jurnal Ilmu Administrasi: Media Pengembangan Ilmu dan Praktek Administrasi, 20(1), 90-106. https://jia.stialanbandung.ac.id/index.php/jia/article/view/934
OECD. (2019). Government at a Glance: Southeast Asia 2019. Paris: OECD Publishing.
Özkan Alakaş, E. (2024). Digital Transformational Leadership and Organizational Agility in Digital Transformation: Structural Equation Modelling of the Moderating Effects of Digital Culture and Digital Strategy. The Journal of High Technology Management Research, 35(2) https://doi.org/10.1016/j.hitech.2024.100517
Reeves, M., Shanahan, M., Torres, R., Chua, J. (2011, November 14). Adaptive Leadership: A Critical Capability for the Public Sector. Boston Consulting Group. Retrieved November 14, 2025, from https://www.bcg.com/publications/2011/adaptive-leadership-a-critical-capability-for-the-public-sector
Susilawati, D., Suryanto, S., & Windijarto, R. (2021). Transforming the Digital Leadership to Improve Public Service Performance in the COVID-19 Outbreak. Economic Annals-XXI, 188(3-4), 31-38. https://doi.org/10.21003/ea.V188-04
Tan, S. Y., & Taeihagh, A. (2020). Smart City Governance in Developing Countries: A Systematic Literature Review. Sustainability, 12(3), 899. https://doi.org/10.3390/su12030899
Uhl-Bien, M., Marion, R., & McKelvey, B. (2007). Complexity Leadership Theory: Shifting Leadership from the Industrial Age to the Knowledge Era. The Leadership Quarterly, 18(4), 298-318.
United Nations Development Programme. (2015). Annual Report 2006. Retrieved November 14, 2025, from https://www.undp.org/publications/undp-annual-report-2006
Van Wart, M., Roman, A., Wang, X., & Liu, C. (2017). Operationalizing the Definition of E-Leadership: Identifying the Elements of E-Leadership. International Review of Administrative Sciences, 85(1), 80-97. https://doi.org/10.1177/0020852316681446
World Bank. (1992). Governance and Development. Washington, DC: World Bank.
World Bank. (2016). World Development Report 2016: Digital Dividends. Washington, DC: World Bank.
World Bank. (2017). World Development Report 2017: Governance and the Law. Washington, DC: World Bank.
