ภาวะผู้นำแบบปรับตัวและธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัล: กรณีศึกษาหน่วยงานรัฐในกรุงเทพมหานครและเขตปริมณฑล
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บทบาทของภาวะผู้นำแบบปรับตัวในการผลักดันธรรมาภิบาลภายใต้การเปลี่ยนผ่านสู่ยุคดิจิทัลของหน่วยงานภาครัฐไทย ในบริบทที่แม้มีนโยบายรัฐบาลดิจิทัลและธรรมาภิบาลอย่างเป็นทางการ แต่ยังปรากฏช่องว่างระหว่างนโยบายกับการปฏิบัติจริง โดยเฉพาะในกรุงเทพมหานครและปริมณฑลที่มีความซับซ้อนเชิงโครงสร้างและอำนาจ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูล ระดับปฏิบัติการ ระดับกลาง และระดับบริหาร ผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกแบบเจาะจง และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและเชิงธีมบนกรอบภาวะผู้นำแบบปรับตัว ธรรมาภิบาล และการเปลี่ยนผ่านสู่ยุคดิจิทัล ผลการวิจัยพบว่า ผู้นำภาครัฐต้องเผชิญแรงกดดันจากโครงสร้างราชการรวมศูนย์ วัฒนธรรมลำดับขั้น ระบบอุปถัมภ์ การแทรกแซงทางการเมือง และความไม่พร้อมด้านดิจิทัล แม้มีผู้นำบางส่วนใช้เทคโนโลยีและข้อมูลเพื่อเพิ่มความโปร่งใสและสร้างการมีส่วนร่วม แต่โดยรวมยังขาดการมองภาพรวมเชิงระบบ การปกป้องเสียงจากแนวหน้า และการมอบหมายอำนาจอย่างแท้จริง ทำให้ธรรมาภิบาลด้านความโปร่งใส ความรับผิดรับชอบ และการมีส่วนร่วมยังไม่ฝังในกระบวนการทำงาน ขณะเดียวกันระบบดิจิทัล เช่น e-Procurement, e-Service, e-Workflow และฐานข้อมูลออนไลน์ แสดงศักยภาพในการยกระดับสู่การบริหารบนฐานข้อมูลและลดโอกาสการทุจริต หากผู้นำมีสมรรถนะดิจิทัลและจริยธรรมกำกับ บทความได้เสนอ “Digital Governance Leadership Model” ประกอบด้วย 1) ปัจจัยโครงสร้างและบริบท 2) ภาวะผู้นำแบบปรับตัว 3 ด้าน และ 3) ผลลัพธ์ด้านธรรมาภิบาลและการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล เช่น ความโปร่งใส ความรับผิดรับชอบ การมีส่วนร่วม และประสิทธิภาพการบริการ พร้อมเสนอกรอบสมรรถนะผู้นำดิจิทัลเชิงธรรมาภิบาล 4 ด้าน ได้แก่ ความรอบรู้ดิจิทัล การตัดสินใจเชิงจริยธรรม ภาวะผู้นำแบบร่วมมือ และการแก้ปัญหาเชิงปรับตัวและนวัตกรรม ข้อเสนอเชิงนโยบาย ได้แก่ การพัฒนาระบบผู้นำตามกรอบดังกล่าว การปรับโครงสร้างและวัฒนธรรมองค์กรให้เปิดเผยข้อมูลและตรวจสอบได้ การพัฒนา e-Workflow ศูนย์ข้อมูลกลาง และการสร้างเครือข่ายพันธมิตรเชิงคุณธรรมและการเรียนรู้ข้ามรุ่น เพื่อสนับสนุนการเปลี่ยนผ่านสู่ยุคดิจิทัลของภาครัฐไทยอย่างยั่งยืน
Downloads
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- เนื้อหาและข้อมูลที่ลงตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
- บทความและข้อมูล ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำข้อมูลไปใช้ประโยชน์ในทางวิชาการ ขอให้อ้างอิงแหล่งที่มาด้วย
เอกสารอ้างอิง
ณัฐภัสสร ธนาบวรพาณิชย์. (2563). ภาวะผู้นำและบทบาทของผู้บริหารในองค์กรรัฐในยุคการเปลี่ยนแปลง. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 9(1), 28-39.
ธนดล ทองประกอบ. (2562). ธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัล: บทบาทของหน่วยงานกลางในการส่งเสริมการเป็นรัฐบาลแบบเปิดในประเทศไทย. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 11(3), 107-126.
พระราชบัญญัติการบริหารงานและการให้บริการภาครัฐผ่านระบบดิจิทัล พ.ศ. 2562. (2562). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136, ตอน 30 ก. หน้า 1-22.
ไพโรจน์ วงศ์วิภานนท์, นวพร เรืองสกุล, เดือนเด่น นิคมบริรักษ์, นวลน้อย ตรีรัตน์, ภูรี สิรสุนทร, และเสาวลักษณ์ ชีวสิทธิยานนท์. (2552). รายงานฉบับสมบูรณ์ โครงการ “ธรรมาภิบาลในองค์กรของรัฐ: กรณีศึกษารัฐวิสาหกิจไทย” (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ภัทรวดี ภู่ประเสริฐ, กมลพร กัลยาณมิตร, สถิตย์ นิยมญาติ, และทัศนีย์ ลักขณาภิชนชัช. (2566). การบริหารจัดการองค์กรภาครัฐในยุคดิจิทัล. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 13(3), 30-45.
ภาคินัย อุ่นแก้ว, พระมหาสุภวิชญ์ ปภสฺสโร, และพระครูปริยัติคุณรังษี. (2566). การพัฒนาภาวะผู้นำในยุคดิจิทัลตามหลักธรรมาภิบาลของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 2. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 6(4), 199-214.
ละอองดาว ชาทองยศ. (2566). ภาวะผู้นำแบบบารมีในยุคดิจิทัล: การปรับตัวและความท้าทาย. วารสารวิชาการจินตาสิทธิ์, 1(4), 212-229.
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2553). หลักนิติรัฐและหลักนิติธรรม. กรุงเทพฯ: คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วรวิทย์ คงนอง, และกิตติพงษ์ เกียรติวัชรชัย. (2568). การบริหารจัดการตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลนางหลง อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิชาการ วิจัย และนวัตกรรม มสธ. (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 5(1), 51-69.
ศิรประภา พัดลม. (2564). การนำหลักธรรมาภิบาลไปใช้ในการบริหารจัดการขององค์การบริหารส่วนตำบลห้วยหิน อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี (งานค้นคว้าอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี.
ศิรินันท์ ทิพย์เจริญ. (2562). ธรรมาภิบาลกับการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วารสารสหวิทยาการและความยั่งยืนปริทรรศน์ไทย, 1(2), 97-103.
สมยศ ปัญญามาก. (2561). ธรรมาภิบาลกับการบริหารภาครัฐ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2561). แผนการปฏิรูประบบราชการ พ.ศ. 2561–2565. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2563). รายงานการพัฒนาระบบราชการไทย ประจำปี พ.ศ. 2563. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2566). รายงานสถานภาพรัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 13 พฤศจิกายน 2568, จาก https://www.dga.or.th/policy-standard/policy-regulation/dga-019/dga-027/dg-plan-2566-2570/
Adie, B. U., Namatovu, A. M., & Dawa, S. (2024). Digital Leadership in the Public Sector: A Scoping Review and Outlook. International Review of Public Administration, 29(1), 42-58.
Biernacki, P., & Waldorf, D. (1981). Snowball Sampling: Problems and Techniques of Chain Referral Sampling. Sociological Methods & Research, 10(2), 141-163.
Boal, K. B., & Hooijberg, R. (2000). Strategic Leadership Research: Moving On. Leadership Quarterly, 11(4), 515-549.
Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using Thematic Analysis in Psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77-101.
Dunleavy, P., Margetts, H., Bastow, S., & Tinkler, J. (2006). Digital Era Governance. New York: Oxford University Press.
Fernandes, A., & Patuelli, R. (2021). Urban Digital Transformation and Smart City Governance in Brazil. Regional Studies, Regional Science, 8(1), 223-236. https://doi.org/10.1080/21681376.2021.1901643
George, G., Howard-Grenville, J., Joshi, A., & Tihanyi, L. (2021). Understanding and Tackling Societal Grand Challenges through Management Research. Academy of Management Journal, 59(6), 2365-2379.
Hanelt, A., Bohnsack, R., Marz, D., & Antunes, C. (2021). A Systematic Review of the Literature on Digital Transformation. Journal of Management Studies, 58(5), 1159-1197.
Heifetz, R. A. (1994). Leadership Without Easy Answers. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Heifetz, R. A., & Laurie, D. L. (1997). The Work of Leadership. Harvard Business Review, 75(1), 124-134.
Heifetz, R., Grashow, A., & Linsky, M. (2009). The Practice of Adaptive Leadership. Boston: Harvard Business Press.
Krippendorff, K. (2013). Content Analysis: An Introduction to Its Methodology. Thounsand Oaks, CA: Sage.
Kusanke, K., Kendziorra, J., Pilgenröder, S., & Winkler, T. J. (2024). Maßnahmen für den Aufbau von Digital Leadership Kompetenzen für Führungskräfte im öffentlichen Sektor. HMD Praxis der Wirtschaftsinformatik, 61(1), 202-219. https://doi.org/10.1365/s40702-023-01026-3
Lim, S., & Yigitcanlar, T. (2022). Participatory Governance of Smart Cities: Insights from E-Participation of Putrajaya and Petaling Jaya, Malaysia. Smart Cities, 5(1), 71-89. https://doi.org/10.3390/smartcities5010005
Lincoln, Y. S., & Guba, E. G. (1985). Naturalistic Inquiry. Beverly Hills, CA: Sage.
Lipsky, M. (1980). Street-Level Bureaucracy: Dilemmas of the Individual in Public Services. New York: Russell Sage Foundation.
Mintzberg, H. (1998). Covert Leadership. Harvard Business Review, 76(6), 140-147.
Nastjuk, I., Trang, S., & Papageorgiou, E. I. (2022). Smart Cities and Smart Governance Models for Future Cities. Electronic Markets, 32(4), 1917-1924.
Nuryadin, R., Sobandi, A., & Santoso, B. (2023). Digital Leadership in the Public Sector-Systematic Literature Review. Jurnal Ilmu Administrasi: Media Pengembangan Ilmu dan Praktek Administrasi, 20(1), 90-106. https://jia.stialanbandung.ac.id/index.php/jia/article/view/934
OECD. (2019). Government at a Glance: Southeast Asia 2019. Paris: OECD Publishing.
Özkan Alakaş, E. (2024). Digital Transformational Leadership and Organizational Agility in Digital Transformation: Structural Equation Modelling of the Moderating Effects of Digital Culture and Digital Strategy. The Journal of High Technology Management Research, 35(2) https://doi.org/10.1016/j.hitech.2024.100517
Reeves, M., Shanahan, M., Torres, R., Chua, J. (2011, November 14). Adaptive Leadership: A Critical Capability for the Public Sector. Boston Consulting Group. Retrieved November 14, 2025, from https://www.bcg.com/publications/2011/adaptive-leadership-a-critical-capability-for-the-public-sector
Susilawati, D., Suryanto, S., & Windijarto, R. (2021). Transforming the Digital Leadership to Improve Public Service Performance in the COVID-19 Outbreak. Economic Annals-XXI, 188(3-4), 31-38. https://doi.org/10.21003/ea.V188-04
Tan, S. Y., & Taeihagh, A. (2020). Smart City Governance in Developing Countries: A Systematic Literature Review. Sustainability, 12(3), 899. https://doi.org/10.3390/su12030899
Uhl-Bien, M., Marion, R., & McKelvey, B. (2007). Complexity Leadership Theory: Shifting Leadership from the Industrial Age to the Knowledge Era. The Leadership Quarterly, 18(4), 298-318.
United Nations Development Programme. (2015). Annual Report 2006. Retrieved November 14, 2025, from https://www.undp.org/publications/undp-annual-report-2006
Van Wart, M., Roman, A., Wang, X., & Liu, C. (2017). Operationalizing the Definition of E-Leadership: Identifying the Elements of E-Leadership. International Review of Administrative Sciences, 85(1), 80-97. https://doi.org/10.1177/0020852316681446
World Bank. (1992). Governance and Development. Washington, DC: World Bank.
World Bank. (2016). World Development Report 2016: Digital Dividends. Washington, DC: World Bank.
World Bank. (2017). World Development Report 2017: Governance and the Law. Washington, DC: World Bank.