พัฒนาการของ “เมืองเชียงราย” ภายใต้การวางผังเมืองสมัยใหม่
Main Article Content
บทคัดย่อ
เมืองเชียงรายมีพัฒนาการทางประวัติศาสตร์นับย้อนกลับไปได้ไกลกว่า 750 ปี ผ่านทั้งยุคที่รุ่งโรจน์ และตกต่ำ ในอดีตเชียงรายถูกขับเคลื่อนด้วยมิติด้านความมั่นคงเป็นหลักจุดเปลี่ยนมาเกิดขึ้นในยุคสงครามเย็น ซึ่งมิติด้านเศรษฐกิจเริ่มเข้ามาแทนที่ จากเมืองที่มี
อาณาบริเวณเล็กๆ เชียงรายจึงได้ขยายตัวออกไปในแนบราบในทิศทางต่างๆ ตามบริบทของการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานทางถนนในแต่ละยุคสมัย ผังเมืองรวมเมืองเชียงรายถูกประกาศใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2530 ตามมาด้วยผังเมืองฉบับที่ 2 ในปี พ.ศ. 2539 และผังเมืองฉบับที่ 3 ในปี พ.ศ. 2550 ภายในประกอบด้วยแผนที่แสดงเขตผังเมืองรวม ผังการใช้ประโยชน์ที่ดิน และผังระบบการคมนาคมขนส่ง ข้อกำหนดห้ามใช้ประโยชน์ที่ดินแรกเริ่มยังไม่มากก็เริ่มเพิ่มชนิดประเภท และเข้มงวดยิ่งขึ้น จากการศึกษาพบปัญหาอุปสรรคในการทำงานของเทศบาลดังนี้ 1) เกิดช่องว่างในการบังคับใช้ เมื่อส่วนราชการไม่ปฏิบัติตามผังเมืองเสียเอง 2) ผังเมืองไม่อาจชี้นำการพัฒนาได้จริง เนื่องจากต้องวางผังโดยอิงจากสภาพที่เป็นอยู่จริงมากกว่าสิ่งที่ควรจะเป็น 3) การโอนภารกิจด้านการผังเมืองมาให้ท้องถิ่น เป็นเพียงการโอนภาระหน้าที่ ไม่ได้ให้อำนาจตัดสินใจอย่างแท้จริง รวมถึงในด้านบุคลากรและงบประมาณ
Downloads
Article Details
- เนื้อหาและข้อมูลที่ลงตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
- บทความและข้อมูล ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำข้อมูลไปใช้ประโยชน์ในทางวิชาการ ขอให้อ้างอิงแหล่งที่มาด้วย
เอกสารอ้างอิง
กฎกระทรวง ฉบับที่ 256 พ.ศ. 2539. (2539, 26 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 113 ตอน 13 ก.
กฎกระทรวง ฉบับที่ 32 พ.ศ. 2530. (2530, 21 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ. เล่ม 104 ตอนที่ 166.
กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมเมืองเชียงราย พ.ศ. 2550. (2550, 8 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 12 ตอนที่ 40 ก.
กองผังเมืองเฉพาะ กรมโยธาธิการและผังเมือง กระทรวงมหาดไทย. (2552). คู่มือการวางและจัดทำผังเมืองเฉพาะ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สํานักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
เกษียร เตชะพีระ. (2558). กับดักรัฐราชการ. สืบค้นเมื่อ 18 เมษายน 2558, จาก http://m.matichon.co.th/readnews.php?newsid=1429329643
จักรพันธ์ ม่วงคร้าม. (2555). สถาปัตยกรรมแบบตะวันตกในเมืองเชียงรายภายใต้บทบาทของมิชชันนารีอเมริกันเพรสไบทีเรียน. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ณัฐกร วิทิตานนท์. (2557). พื้นที่ทับซ้อน อํานาจซ้อนทับ: ปัญหาในการจัดบริการสาธารณะเพื่อรองรับการท่องเที่ยวในอําเภอชายแดน. เชียงใหม่: สถาบันศึกษานโยบายสาธารณะ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
______. (2561). พัฒนาการของเมืองเชียงรายในยุคสงครามเย็น. ใน เอกสารสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติด้านชายแดนศึกษาและการพัฒนาระหว่างประเทศ ครั้งที่ 1 (15-16 มิถุนายน 2561) ณ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย (น. 95-115). เชียงราย: ศูนย์วิจัยนวัตกรรมสังคมเชิงพื้นที่ สำนักวิชานวัตกรรมสังคม มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง.
ดวงจันทร์ อาภาวัชรุตม์ เจริญเมือง. (2541). เมืองและการผังเมืองในประเทศไทย กรณีเมืองเชียงใหม่. เชียงใหม่: ศูนย์ศึกษาปัญหาเมืองเชียงใหม่ และกลุ่มมังราย.
ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2551). ทฤษฎีและแนวคิด: การปกครองท้องถิ่นกับการบริหารจัดการท้องถิ่น (ภาคแรก). กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
พระธรรมวิมลโมลี, และเกรียงศักดิ์ ชัยดรุณ. (2553). ครบรอบ 100 ปี เหตุการณ์เงี้ยวก่อการจลาจลในมณฑลพายัพ พ.ศ. 2445. พะเยา: หอวัฒนธรรมนิทัศน์ วัดศรีโคมคำ.
พระราชบัญญัติการผังเมือง พ.ศ. 2518. (2518, 13 กุมภาพันธ์). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 92 ตอน 33 ฉบับพิเศษ.
ภิญญพันธุ์ พจนะลาวัลย์. (2561). น้ำวัง รถไฟ ไฮเวย์: ประวัติศาสตร์ลำปางสมัยใหม่. ลำปาง: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.
สำนักหอจดหมายเหตุแห่งชาติ. (ม.ป.ป.). เอกสารจดหมายเหตุ ชุด ร.5 ม.58/39 เรื่องซ่อมและสร้างถนนกับที่ว่าการมณฑลพายัพ. (4 มีนาคม 2438-16 กุมภาพันธ์ 2440).
สุดารัตน์ อุทธารัตน์, สุรีย์ บุญญานุพงศ์, และอาการ บัวคล้าย. (2557). ผลกระทบต่อการพัฒนาท้องถิ่น กรณีการขาดอายุบังคับทางกฎหมายของผังเมืองรวมเมืองในพื้นที่ภาคเหนือ. เชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุรพล ดำริห์กุล. (2549). ข่วงเมืองและวัดหัวข่วง: องค์ประกอบสำคัญของเมืองในดินแดนล้านนา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
หน่วยสถาปัตยกรรมบริการ. (2546). ผังแม่บท 20 ปี เทศบาลเมืองเชียงราย ขั้น Design Development (พ.ศ. 2543-2563) (รายงานการวิจัย). เชียงใหม่: คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2557). เหตุอยู่ที่ท้องถิ่น. ปทุมธานี: สถาบันคลังปัญญาค้นหายุทธศาสตร์เพื่ออนาคตไทย มหาวิทยาลัยรังสิต.
Amnuayvit, T. (2016). Control and Prosperity: The Teak Business in Siam 1880s–1932. (Doctoral Dissertation Southeast Asian History). Hamburg University.