การศึกษาการอนุรักษ์ดนตรีชาติพันธุ์ลาวและหาแนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้ดนตรีชาติพันธุ์ลาวในจังหวัดเพชรบุรี

Main Article Content

สมบัติ ไวยรัช

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อรวบรวมองค์ความรู้ด้านดนตรีชาติพันธุ์ลาวในจังหวัดเพชรบุรี และ 2) เพื่อหาแนวทางในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้ดนตรีชาติพันธุ์ลาวในจังหวัดเพชรบุรี ใช้ระเบียบวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 4 คน และการสนทนากลุ่มโดยผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 9 คน ประกอบด้วย นักวิชาการ ผู้แทนจากหน่วยงานการท่องเที่ยว ผู้นำชุมชน และนักดนตรีใช้การวิเคราะห์และนำเสนอข้อมูลด้วยการพรรณนาวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่า การอนุรักษ์และสืบทอดวัฒนธรรมทางดนตรีของชาวไทยทรงดำในอำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี อยู่ในรูปแบบของการถ่ายทอดจากหมอปี่ หมอแคนซึ่งเป็นผู้สูงอายุในชุมชนมายังลูกหลานหรือคนในชุมชนที่มีความสนใจและต้องการอนุรักษ์วัฒนธรรมทางดนตรีของบรรพบุรุษ มีการสอดแทรกบทเพลง การบรรเลงเพลงในการเรียนการสอนของสถานศึกษาในพื้นที่ นอกจากนั้น ยังมีการถอดบทเพลงเป็นตัวโน๊ตสากลเพื่อนำมาเก็บรวบรวม เมื่อมีการสืบทอดอนุรักษ์ดนตรีของชาติพันธุ์ลาว ภาครัฐก็ได้มีการนำดนตรีชาติพันธุ์ลาวมาเป็นส่วนประกอบในการส่งเสริมการท่องเที่ยวของชุมชน โดยมีการสร้างแหล่งการเรียนรู้ทางด้านดนตรีชาติพันธุ์ มุ่งประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงรุกโดยใช้ดนตรีชาติพันธุ์ลาวมาเป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยว มีการดำเนินการร่วมกันระหว่างหน่วยงานในพื้นที่และคนในชุมชนในลักษณะเครือข่าย

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ไวยรัช ส. (2021). การศึกษาการอนุรักษ์ดนตรีชาติพันธุ์ลาวและหาแนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้ดนตรีชาติพันธุ์ลาวในจังหวัดเพชรบุรี. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 12(2), 167–182. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/polscicmujournal/article/view/228140
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

การท่องเที่ยวแห่งประเทศ. (ม.ป.ป). ประเภทของการท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 2 เมษายน 2562, จาก https://sites.google.com/site/archcommunitydevelopment/tourism

ชนัญ วงษ์วิภาค. (2545). ประโยชน์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ใน เอกสารการสอนชุดวิชาประสบการณ์วิชาชีพการจัดการท่องเที่ยว. กรุงเทพ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ปัญญา รุ่งเรือง. (2552). ดนตรีพิธีกรรม. การนำเสนอในการประชุมทางวิชาการเรื่องดนตรีพิธีกรรม เนื่องในโอกาสครบรอบ 75 ปี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการจัดงานดนตรีไทยอุดมศึกษา ครั้งที่ 37, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

มณีกาญจน เขียวรัตน์. (2553). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเป็นเส้นทางการท่องเที่ยวโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษาอำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี. (บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

มธุรส ปราบไพรี. (2549). ศักยภาพของชุมชนในการจัดการแหล่งท่องเที่ยว กรณีชุมชนไทยทรงดำ บ้านเขาย้อย ตำบลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี. (ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

มนตรี ศรีบุษรา. (2530). ไทยดำรำพัน. กรุงเทพ: บรรณกิจ.

มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี. (2562). ไทยทรงดำเพชรบุรี. สืบค้นเมื่อ 19 กุมภาพันธ์ 2562, จาก http://arit.pbru.ac.th/localPhet/index.php/lifestyle-phetchaburi/ethnicity-phetchaburi/102-thai-song-dam?showall=1

ราณี อสิชัยกุล. (2546). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. กรุงเทพ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

วิภา คงคากุล. (2529). ความสำคัญของดนตรีต่อสังคม. วารสารถนนดนตรี, 1(1), 34-36.

วิลาวัลย์ ปานทอง. (2549). ภาษาและวัฒนธรรมไทยทรงดำ (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม.

ศรัณย์ นักรบ. (2557). ดนตรีชาติพันธุ์วิทยา. กรุงเทพ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สมพร เกษมสุขจรัสแสง. (2526). การผสมทางวัฒนธรรมของลาวโซ่งหรือไทยโซ่ง. สุรินทร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.

สราวรรณ์ เรืองกัลปวงศ์, และอรรนพ เรืองกัลปวงศ์. (2559). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วมของชุมชนเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. SDU Research, 12(3), 113-132.

สำนักยุทธศาสตร์และการวางแผนเศรษฐกิจมหภาค. (2561). ภาวะเศรษฐกิจไทยไตรมาสที่สี่ ทั้งปี 2561 และแนวโน้มปี 2562. สืบค้นเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2562, จาก https://www.nesdc.go.th/ewt_dl_link.php?nid=9895&filename=QGDP_report